Categorie: Theater

Aardige voorstelling Lebbis bijgewoond, maar ik had – zeker in deze tijd – wat meer politieke grappen verwacht.

Lebbis, eertijds Lebbis en Jansen, associeer ik met actuele teksten waarin ministers en andere politici op de hak worden genomen. OK, niet het programma vol, zoals vroeger bij Wim Kan, maar toch…

In het begin van de voorstelling vanavond in de Goudse Schouwburg passeerden Pieter Omtzigt, Marjolein Faber en nog een paar wel kort de revue, maar daar was de kous wel mee af in de voorstelling Het Spaanse Kussen.

De rest van de voorstelling was zeker niet onaardig. Hij verhaalde van zijn – overwonnen – auto-immuunziekte Sclerodermie zo’n tie jaar geleden. Een levensbedreigende ziekte die het bindweefsel aantast.

Slopende pijn
Sibbel vertelt over zijn (lichamelijke) reacties tijdens de chemokuur en de experimentele stamceltransplantatie via een konijn, zijn verblijf in het ziekenhuis, de slopende pijn, enzovoorts.
Geen verzonnen verhaal, maar echt zijn beleving. Ook dat van het konijn. En niet alleen maar somberen, hij kon er humorvol over vetellen.

Al met al zeker geen onaardige voorstelling. Leerzaam ook. En misschien was ik door de naam Lebbis wel op het verkeerde been gezet.

In de Goudse Schouwburg vanavond de voorstelling van Bert Visscher bijgewoond. Geen zware kost. Gewoon lekker twee uur lachen om flauwe grappen die als Visscher ze vertelt toch heel leuk zijn. Ongenuanceerde ongein.

Natuurlijk met het bekende werk, waarbij mensen op rij 1 in zijn vertellingen worden betrokken. Vrouwen – ook zijn echtgenote – moeten het ontgelden. En geloof me, de vrouwen in de uitverkochte zaal lachen er misschien nog wel het hardst om.

Had de voorstelling geboekt, omdat enkele figuren uit zijn eerdere shows zouden langskomen.

Ter Haxel
Dus was er de begrafenisondernemer die uitleg geeft over een moderne doodskist.
En natuurlijk de stewardess (met het hoge gilletje) op het vliegveld van Ter Haxel, de vegetarische kok, Ken (van Barbie), de cursus bloemeschikken en de rolstoelveteraan, wiens zoon lid is van motorclub No Calender. Een feest der herkenning.

En daar tussendoor het geinen met het publiek. Pretentieloos, maar het werkte geweldig. Onbedaarlijk gelachen.

Weer een heerlijke toneelavond in de Goudse Schouwburg. Heerlijk omdat de gelauwerde Anne Wil Blankers een prachtige aan Alzheimer lijdende oma neerzet.

Realistisch, dat kan wel gezegd worden van de 84-jarige actrice in de rol van een oude(re) vrouw die een kleine galerie in New York heeft, maar zienderogen achteruit gaat. Haar familie kan er maar moeilijk mee omgaan. Je krijgt medelijden met die familie, maar meer nog met de grootmoeder die moeilijk met haar eigen verwarring lijkt te kunnen omgaan.

Galerie The Waverly is een aangrijpend maar ook hilarische tragikomedie van Kenneth Lonergan over de laatste jaren van een gulle en praatgrage grootmoeder Gladys Green. Door de ogen van haar kleinzoon (Daniel Cornelissen) zien we haar strijd. Ze vecht om haar onafhankelijkheid te behouden, maar ze doolt ook reddeloos en steeds paniekeriger over het podium. ‘Prachtig pijnlijk’ omschreef de Volkskrant dat eerder.
Gladys is gebaseerd op de grootmoeder van Lonergan, die daadwerkelijk een Waverly Gallery bezat in Greenwich Village in New York en worstelde met het verlies van haar geheugen.

Lachen
Alzheimer als het leidmotief in het stuk, maar dat betekent geenszins dat de opvoering van Galerie The Waverly zwaar is. Integendeel, er valt genoeg te lachen in het stuk hier in de vrijwel uitverkochte Goudse Schouwburg.

De mooiste bijrol vond ik die van de kleinzoon Daan, neergezet door Cornelissen, die het Amerikaanse stuk heeft vertaald.

Opsteker
Een aardig lijstje voor de 35-jarige acteur, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat het voor hem een enorme opsteker moet zijn om in Galerie The Waverly samen te spelen met Anne Wil Blankers die al decennia op de planken staan en ook in veel films heeft gespeeld, onder andere in de rol van koningin Wilhelmina.

Ik ken hem niet, maar ik lees op Wikipedia dat hij al bekendheid geniet door zijn rollen in onder andere de jeugdtheaterproductie Bromance en Showponies van Alex Klaasen en films als Moos, De Zevende Hemel en Feuten, Het Feestje.

Vanavond was ze voor mij de koningin van het toneel. Als ze in bijna twee uur lang zo overtuigend een grootmoeder neerzet die aan een steeds erger wordend Alzheimer lijdt, ben je gewoon verbaasd als ze na afloop monter het theatercafé binnenstapt en met bezoekers aan de praat gaat. Hulde!

Bijna twee uur lang mensen geboeid weten te houden met een verhaal rond je vader en Apollo 11 is knap. Het lukt Diederik van Vleuten in een volgepakte Goudse Schouwburg met de voorstelling Bouwjaar’61.

Hij komt op met een 1,5 meter hoge in een opwelling gekocht model van de Saturnus V-raket (de raket van de Apollo 11 missie naar de maan) en die gebruiken als terugkerend element in een verhaal over zijn vorig jaar overleden vader Ron.

Het gaat deels over zijn jeugd met vakantie naar de Dordogne (waar zijn vader na ziek te zijn geworden van een bedorven kippenpoot zijn baard laat staan), de wijsheden die vader overbracht op zijn kinderen. Tijdens de vakantie in 1969 was er de eerste maanlanding.

Van Vleuten (zelf dus van Bouwjaar ’61 ) somt zonder te hakkelen feitjes op, zoals de namen van de astronauten (Neil Armstrong, Edwin ‘Buzz’ Aldrin en Michael Collins), de eerste woorden van Armstrong na de landing (kleine stap voor de mensen, een grote voor de mensheid), waarom de naam van Cape Canaveral werd veranderd in Cape Kennedy en ga zo maar door.

Stemt Willem Drees
En natuurlijk over de dertig procent van de Amerikanen (,,En Thierry Baudet’’) die niet geloven dat de maanlanding echt is gebeurd.

En dat alles dus doorspekt met herinneringen aan zijn jeugd en vooral aan zijn vader. Van Vleuten is een meester in vertellingen. Over zinnetjes die in je hoofd blijven zitten, zonder dat je weet waarom. Bij zijn vader was dat bijvoorbeeld ‘Stemt Willem Drees’. En dat vader Ron besloot dat de koelkast heringericht moest worden (de tomaten in het eiervakje, eieren in de groentela) en alle hoezen van de elpees omgekeerd werden in de kast. Zijn vader was een geluidenjager en Van Vleuten laat er ook daar een paar van horen (zoals de kerkklokken van de toren in een Frans dorpje). Maar ook over de herinneringen van zijn vader over de oorlogsjaren in Den Haag. Bij elkaar ontstaat een beeld van een markante man.

Grutto
Natuurlijk valt er genoeg te lachen, zoals de anekdote over zijn vader die collecteert voor de Vogelbescherming en zonder er erg in te hebben aanbelt bij een chique bordeel. ,,Ik kom voor de grutto’’, vindt de bordeelhoudster wel de slechtste smoes die ze ooit gehoord heeft aan de deur. ,,Kom maar binnen, dan zullen we van jouw grutto eens een blauwe reiger maken.’’ En ja, toch ook twee typetjes klinken herkenbaar als je even de ogen sluit: Chriet Titulaer en Toon Hermans.

Al met al een heerlijke avond. Het was mijn laatste bijgewoonde voorstelling in de Goudse schouwburg dit seizoen. Benieuwd wat seizoen 2024/2025 te bieden heeft.

Vanavond de voorstelling in de laatste reeks van Youp van ‘t Hek bijgewoond. Prachtige afscheidsvoorstelling. Een tijdperk komt ten einde.

Heb al heel wat van zijn theatervoorstellingen bijgewoond. Niet geheel toevallig. Ik leerde Youp – toen nog Joep volgens mij – kennen in Amsterdam in 1975 toen hij van zijn optredens met cabaretgroep Nar nog niet kon leven. Hij had een baan als vormgever onder andere bij de twee vaktijdschriften waar ik als economie-redacteur net was begonnen.

Geen idee destijds dat hij cabaretier was. Hij was gewoon een collega die tweemaal per week op de redactie in de Tesselschadestraat kwam om de indeling van de bladen door te nemen, om vervolgens op de drukkerij er op toe te zien dat de opmakers deden wat was afgesproken in het ontwerp of ‘dummy’.

Stroopwafels
Pas paar jaar later ben ik zijn voorstellingen gaan bezoeken. Niet dat hij mij herkende. Zelfs toen ik paar keer met een vriendelijk kaartje een pak stroopwafels voor hem af gaf in de schouwburg, kwam er nul reactie. Niet getreurd, het ging om de voorstellingen en daar heb ik steeds van genoten.

Ook vanavond weer. Zijn mijmeringen over ontmoetingen in het café, de grap over de nachttrein naar Wenen, de herinneringen aan de oude telefooncel, golfen, Ajax, botox, digitale begrafenissen, zijn zelfrelativering als oude witte man en de mooie liedjes.

En natuurlijk zijn herinnering aan de allerlaatste voorstelling in de oude Goudse Schouwburg kort voor die tegen de vlakte ging. Het was vanavond in de voorstelling ‘De laatste ronde‘ allemaal weer een lust voor oog en oor.

Zijn allerlaatste voorstelling dus in Gouda vanavond, want Youp (komende februari 70) gaat met pensioen, net als ik een paar weken geleden. Daarmee is de cirkel van beide rond. Na Nar (1973 – 1983) niet minder dan 28 voorstellingen, waaronder 10 oudejaarsconferences

Hulde ook voor zijn muzikanten Ton Snijders, Ton Scherpenzeel en Rens van der Zalm die Youps liedjes prachtig begeleidden. En nee, geen ‘Flappie‘, wel zijn inmiddels standaard slotlied ‘Niemand weet hoe laat het is‘.

Geweldige voorstelling van Toneelgroep Maastricht gisteravond in de Goudse Schouwburg. Een lange zit (de voorstelling duurt ruim drie uur), maar bij ‘Augustus: Oklahoma’ vloog de tijd voorbij.

Het uit 2013 daterende stuk (van de Amerikaanse scenarioschrijver Tracy Letts ) speelt zich af in de ieder jaar warmer wordende maand augustus, op het platteland van de Amerikaanse staat Oklahoma, waarvan de oorspronkelijke bewoners ooit zijn verjaagd.

Senopsis van Toneelgroep Maastricht: Daar staat het statige ouderlijk huis van de zussen Weston. Als hun vader spoorloos verdwijnt, keren ze met aanhang terug om hun moeder bij te staan in het verdriet. Maar wat een samenkomst van troost en verbintenis had moeten zijn blijkt een explosieve confrontatie waarin oude wonden worden opengereten en weggestopte emoties onherroepelijk aan het licht komen.

Dialogen
Het verhaal van Augustus: Oklahoma wordt helder gebracht ondanks de flinke bezetting. Met niet minder dan dertien spelers (!) is voor de pauze ruim aandacht om alle karakters en familieverbanden in deze productie van Toneelgroep Maastricht over het voetlicht te brengen. Na de pauze is er meer ruimte voor de lach in het publiek door de geestige, maar nog steeds scherpe dialogen.

Alle acteurs verdienen een pluim (ik geef het je te doen zo’n lange avond te spelen), maar ik vond met name Ariane Schluter (als de aan medicijnen verslaafde moeder Violet Weston) en Wendell Jaspers (dochter Barbara) er boven uit steken.
Compliment ook voor regisseur Michel Sluysmans. De voorstelling was ge-wel-dig! En wat blijft de Goudse Schouwburg toch een heerlijk, gastvrij theater. Vanaf binnenkomst ben je een avond uit.

Decor
Ben nooit zo van een pauze in een voorstelling, maar er viel dit keer niet aan te voorkomen. Het ombouwen van het decor kostte veel tijd. Na van het pauzedrankje genoten te hebben, zat ik al weer tijdig in de zaal van de Goudse Schouwburg. En het geluid van het ombouwen was door het toneeldoek heen te horen en duurde tot vlak voor het begin van het tweede deel.  

De voorstelling is nog tot 14 april te zien in verschillende theaters in het land. Wie van een goede toneelvoorstelling houdt, raad ik aan een kaartje te bemachtigen.