Categorie: Theater

Bijna twee uur lang mensen geboeid weten te houden met een verhaal rond je vader en Apollo 11 is knap. Het lukt Diederik van Vleuten in een volgepakte Goudse Schouwburg met de voorstelling Bouwjaar’61.

Hij komt op met een 1,5 meter hoge in een opwelling gekocht model van de Saturnus V-raket (de raket van de Apollo 11 missie naar de maan) en die gebruiken als terugkerend element in een verhaal over zijn vorig jaar overleden vader Ron.

Het gaat deels over zijn jeugd met vakantie naar de Dordogne (waar zijn vader na ziek te zijn geworden van een bedorven kippenpoot zijn baard laat staan), de wijsheden die vader overbracht op zijn kinderen. Tijdens de vakantie in 1969 was er de eerste maanlanding.

Van Vleuten (zelf dus van Bouwjaar ’61 ) somt zonder te hakkelen feitjes op, zoals de namen van de astronauten (Neil Armstrong, Edwin ‘Buzz’ Aldrin en Michael Collins), de eerste woorden van Armstrong na de landing (kleine stap voor de mensen, een grote voor de mensheid), waarom de naam van Cape Canaveral werd veranderd in Cape Kennedy en ga zo maar door.

Stemt Willem Drees
En natuurlijk over de dertig procent van de Amerikanen (,,En Thierry Baudet’’) die niet geloven dat de maanlanding echt is gebeurd.

En dat alles dus doorspekt met herinneringen aan zijn jeugd en vooral aan zijn vader. Van Vleuten is een meester in vertellingen. Over zinnetjes die in je hoofd blijven zitten, zonder dat je weet waarom. Bij zijn vader was dat bijvoorbeeld ‘Stemt Willem Drees’. En dat vader Ron besloot dat de koelkast heringericht moest worden (de tomaten in het eiervakje, eieren in de groentela) en alle hoezen van de elpees omgekeerd werden in de kast. Zijn vader was een geluidenjager en Van Vleuten laat er ook daar een paar van horen (zoals de kerkklokken van de toren in een Frans dorpje). Maar ook over de herinneringen van zijn vader over de oorlogsjaren in Den Haag. Bij elkaar ontstaat een beeld van een markante man.

Grutto
Natuurlijk valt er genoeg te lachen, zoals de anekdote over zijn vader die collecteert voor de Vogelbescherming en zonder er erg in te hebben aanbelt bij een chique bordeel. ,,Ik kom voor de grutto’’, vindt de bordeelhoudster wel de slechtste smoes die ze ooit gehoord heeft aan de deur. ,,Kom maar binnen, dan zullen we van jouw grutto eens een blauwe reiger maken.’’ En ja, toch ook twee typetjes klinken herkenbaar als je even de ogen sluit: Chriet Titulaer en Toon Hermans.

Al met al een heerlijke avond. Het was mijn laatste bijgewoonde voorstelling in de Goudse schouwburg dit seizoen. Benieuwd wat seizoen 2024/2025 te bieden heeft.

Vanavond de voorstelling in de laatste reeks van Youp van ‘t Hek bijgewoond. Prachtige afscheidsvoorstelling. Een tijdperk komt ten einde.

Heb al heel wat van zijn theatervoorstellingen bijgewoond. Niet geheel toevallig. Ik leerde Youp – toen nog Joep volgens mij – kennen in Amsterdam in 1975 toen hij van zijn optredens met cabaretgroep Nar nog niet kon leven. Hij had een baan als vormgever onder andere bij de twee vaktijdschriften waar ik als economie-redacteur net was begonnen.

Geen idee destijds dat hij cabaretier was. Hij was gewoon een collega die tweemaal per week op de redactie in de Tesselschadestraat kwam om de indeling van de bladen door te nemen, om vervolgens op de drukkerij er op toe te zien dat de opmakers deden wat was afgesproken in het ontwerp of ‘dummy’.

Stroopwafels
Pas paar jaar later ben ik zijn voorstellingen gaan bezoeken. Niet dat hij mij herkende. Zelfs toen ik paar keer met een vriendelijk kaartje een pak stroopwafels voor hem af gaf in de schouwburg, kwam er nul reactie. Niet getreurd, het ging om de voorstellingen en daar heb ik steeds van genoten.

Ook vanavond weer. Zijn mijmeringen over ontmoetingen in het café, de grap over de nachttrein naar Wenen, de herinneringen aan de oude telefooncel, golfen, Ajax, botox, digitale begrafenissen, zijn zelfrelativering als oude witte man en de mooie liedjes.

En natuurlijk zijn herinnering aan de allerlaatste voorstelling in de oude Goudse Schouwburg kort voor die tegen de vlakte ging. Het was vanavond in de voorstelling ‘De laatste ronde‘ allemaal weer een lust voor oog en oor.

Zijn allerlaatste voorstelling dus in Gouda vanavond, want Youp (komende februari 70) gaat met pensioen, net als ik een paar weken geleden. Daarmee is de cirkel van beide rond. Na Nar (1973 – 1983) niet minder dan 28 voorstellingen, waaronder 10 oudejaarsconferences

Hulde ook voor zijn muzikanten Ton Snijders, Ton Scherpenzeel en Rens van der Zalm die Youps liedjes prachtig begeleidden. En nee, geen ‘Flappie‘, wel zijn inmiddels standaard slotlied ‘Niemand weet hoe laat het is‘.

Geweldige voorstelling van Toneelgroep Maastricht gisteravond in de Goudse Schouwburg. Een lange zit (de voorstelling duurt ruim drie uur), maar bij ‘Augustus: Oklahoma’ vloog de tijd voorbij.

Het uit 2013 daterende stuk (van de Amerikaanse scenarioschrijver Tracy Letts ) speelt zich af in de ieder jaar warmer wordende maand augustus, op het platteland van de Amerikaanse staat Oklahoma, waarvan de oorspronkelijke bewoners ooit zijn verjaagd.

Senopsis van Toneelgroep Maastricht: Daar staat het statige ouderlijk huis van de zussen Weston. Als hun vader spoorloos verdwijnt, keren ze met aanhang terug om hun moeder bij te staan in het verdriet. Maar wat een samenkomst van troost en verbintenis had moeten zijn blijkt een explosieve confrontatie waarin oude wonden worden opengereten en weggestopte emoties onherroepelijk aan het licht komen.

Dialogen
Het verhaal van Augustus: Oklahoma wordt helder gebracht ondanks de flinke bezetting. Met niet minder dan dertien spelers (!) is voor de pauze ruim aandacht om alle karakters en familieverbanden in deze productie van Toneelgroep Maastricht over het voetlicht te brengen. Na de pauze is er meer ruimte voor de lach in het publiek door de geestige, maar nog steeds scherpe dialogen.

Alle acteurs verdienen een pluim (ik geef het je te doen zo’n lange avond te spelen), maar ik vond met name Ariane Schluter (als de aan medicijnen verslaafde moeder Violet Weston) en Wendell Jaspers (dochter Barbara) er boven uit steken.
Compliment ook voor regisseur Michel Sluysmans. De voorstelling was ge-wel-dig! En wat blijft de Goudse Schouwburg toch een heerlijk, gastvrij theater. Vanaf binnenkomst ben je een avond uit.

Decor
Ben nooit zo van een pauze in een voorstelling, maar er viel dit keer niet aan te voorkomen. Het ombouwen van het decor kostte veel tijd. Na van het pauzedrankje genoten te hebben, zat ik al weer tijdig in de zaal van de Goudse Schouwburg. En het geluid van het ombouwen was door het toneeldoek heen te horen en duurde tot vlak voor het begin van het tweede deel.  

De voorstelling is nog tot 14 april te zien in verschillende theaters in het land. Wie van een goede toneelvoorstelling houdt, raad ik aan een kaartje te bemachtigen.

Heerlijke avond toneel in de Goudse Schouwburg. Het Nationale Theater bracht Laagland op de planken. Een vlijmscherpe en komische voorstelling. Waarin de kloof tussen het (stads)bestuur en omwonden van een omstreden woningbouwplan zichtbaar wordt.

In de kleine gemeente Langwetering wordt de rust ruw verstoord als de plaatselijke recreatieplas wordt aangewezen als bestemming voor klimaatneutrale waterwoningen.

De drijvende woonwijk is ontwikkeld door de succesvolle tech-ondernemer Hugo (Joris Smit).

Tijdens een ‘keukentafelgesprek’ op het gemeentehuis blijkt echter dat de lokale bewoners, onder aanvoering van de flexwerkende elektromonteur Ferry (Mark Rietman), niets moeten hebben van Hugo’s goede bedoelingen.

Als journalist herken ik veel van de gebruikte termen die de wethouder en haar rechterhand bezigen. Termen om het volk zoet te houden en voor de bestuurders gangbaar zijn, maar de wenkbrauwen doen fronsen van het volk.
En ja, door een foutje is een tweede brief met informatie en beslistermijnen niet verzonden. ,,Maar ja, we kunnen nu niet meer terug.’’  Zeer herkenbaar in dit stuk van Het Nationale Theater.

Goed spel, simpel maar doeltreffend decor. Een heerlijke toneelavond.

Heerlijk stadsfeest in centrum Gouda vandaag. Middagprogramma en een grandioze afsluiting op de Markt in de avonduren.

Het feest, De Verwondering, is een vervolg op de maandenlange viering van Gouda 750 jaar stadsrechten in 2022. Het smaakte naar meer en financieel kon het uit. Weet niet wat het gekost heeft, maar er is niet beknibbeld op kwaliteit. En een programma met activiteiten voor jong en oud.

Het feest begon afgelopen donderdag en ook vrijdag was er van alles te doen, maar tja werk he, dus niets bijgewoond.

Zaterdag wel. Voor de kids was er de Buzzz (ja, met 2x een z, geen tikfout) waarbij ze met skelters met daarboven een bij of wesp die met vleugels flapperde. En een silent disco (foto links). Ook leuk, een bioscoop in miniformaat (bakfiets): Bakkie Bike Cinema. Nee, ik heb er niet in plaatsgenomen.

In de St.-Janskerk een duurzaamheidsmarkt (er moet ook iets educaties in het programma natuurlijk) en circusachtige acts op de Markt, Achter de Waag. Nieuwe Markt en in de omliggende straten, zelfs voor mijn huisdeur. Heel leuk was de ‘verende’ show Springtime. Een romantische komedie in de traditie van de stomme film.

Drukker

Vanavond ogen uitgekeken bij Tac O Tac (acrobatiek uit Frankrijk), de vreemde creaturen van Pansectirapti en Saurus, met meer dan manshoge monsters die zich tussen het publiek begeven. Zie filmpje hieronder.

Net als ik waren er veel stadgenoten en bezoekers die genoten van het gratis festival, want het was beduidend drukker in de binnenstad dan op een gewone zaterdag.

Al met al: voor herhaling vatbaar.

Op naar het volgende feest. Van komende dinsdag tot en met zondag is er kermis in mijn voortuin. Zal er geen euro uitgeven, maar wel kijken, vooral ‘s avonds als de lichtjes het plein feeëriek verlichten.