Met zijn laatste reizende voorstelling De Bezoeking heeft toneelgezelschap Het Volk een meer dan waardig afscheid genomen van Gouda.
Een prachtig stuk, met een flinke knipoog naar Verdi’s opera La Traviata, waarmee Bert Bunschoten en Wigbolt Kruijver zich weer van hun beste kant hebben laten zien.
Het verhaal (zelf geschreven voor Het Volk) in een notendop: In een sanatorium bevinden zich twee bejaarde mannen, de patiënten Roest en Harderwijk. Beiden zijn zwak en levensmoe. Naarmate hun gesprekken vorderen, blijken de heren meer met elkaar gemeen te hebben dan men in eerste instantie zou denken. In een ver verleden waren zij beiden werkzaam in de wereld van de muziek, Harderwijk als dirigent van opera’s en Roest als amateurzanger.
In ‘De Bezoeking’ graven zij diep in elkaars geheugen, waarbij het accent steeds vaker komt te liggen op Verdi’s meesterwerk La Traviata. Figuren uit deze opera passeren de revue en geleidelijk beginnen werkelijkheid en fantasie door elkaar te lopen.
Meesterwerk Het verhaal zit –als altijd bij de twee hoofdrolspelers – fantastische in elkaar. Mooi spel, komische kwinkslagen, dijenkletsers zo je wilt. Er is maar één waardering die van toepassing is: meesterwerk. Niet alleen door het spel van Bunschoten en Kruijver, maar ook van (in steeds wisselende rollen) van de dochters van de laatste, Karlijn Kruijver en Minke (tekst en regie) Kruijver.
Heb in de afgelopen jaren verschillende voorstellingen van Het Volk gezien en vanavond blijkt dat ik niet de enige ben. De kleine zaal van de Goudse Schouwburg zit vol fans.
Het is hun laatste reizende voorstelling. Als ik meer van de heren wil zien, moet ik voortaan nar De Toneelschuur in Haarlem. Iets om in de gaten te houden dus.
De eerste echte theatervoorstelling post-corona in een volle Goudse Schouwburg vanavond. En wat heerlijk dat het gelijk toneel is met twee grote sterren: Anne Wil Blankers en Hans Croiset in Het oog van de storm.
Zag de voorstelling deze week voorbijkomen op internet en er bleken nog kaartjes beschikbaar te zijn. Geen moment geaarzeld.
Eindelijk weer het echte theatergevoel en bovendien is toneel voor mij het ultieme schouwburggeluk. Al tijdens mijn middelbare school (ja, lang, heel lang geleden) kennisgemaakt met toneel. Het was de tijd dat je bij drie voorstellingen korting kreeg bij de schouwburg in Gouda en dan was er ook nog het voordeel van cjp, het cultureel jongeren paspoort.
Het oog van de storm is een familiedrama en handelt rond de aftakelende André (ooit een gevierd schrijver en dichter (Hans Croiset) en zijn overleden echtgenote en rots in de branding Madeleine (Anne Wil Blankers). Zij is zichtbaar voor en praat met haar man en hun twee dochters. Een schimmenspel, zogezegd.
Een ingewikkeld verhaal, je moet je aandacht er goed bijhouden. Het kost me geen moeite. Een mooi stuk met fantastisch spel van Croiset en Blankers, maar ik had ook niet anders verwacht van deze coryfeeën uit de Nederlandse toneelgeschiedenis.
En wat is het heerlijk om te zien dat toneel zich nog in een grote belangstelling mag verheugen; de zaal is bijna uitverkocht. En wat klinkt het weer mooi dat luide applaus na afloop van de voorstelling.
De treinreis vandaag naar het diepe zuiden van Limburg benut om oude hobby op te pakken: het beluisteren van een hoorspel. Voor de jeugd: de voorloper van de podcast.
En een spannende nieuwe kennismaking gelijk op Spotify: 5 afleveringen van Moord in de Ridderzaal, naar het gelijknamige boek van Theo Joekes, oud-journalist, schrijver en VVD-Kamerlid. Opgenomen in 1980.
Samenvatting: Op Prinsjesdag, tijdens de plechtige opening van de Staten-Generaal, valt er in de Ridderzaal een kroonluchter naar beneden. Al spoedig ontstaat het vermoeden dat er opzet in het spel is. De Griffier van de Tweede Kamer en een inspecteur van de Rijksrecherche worden samen met het onderzoek belast.
Het besloten wereldje aan het Binnenhof blijkt door steeds meer onzichtbare draden van verdenking met andere delen van Den Haag – zoals de Archipelbuurt – en met Wassenaar, Amsterdam, de Noord-Veluwe en zelfs Suriname verbonden.
Spannend van de gil in het begin tot de ontknoping aan het einde. Prachtig spel dat is geregisseerd door de gerenommeerde hoospelregisseur Hero Muller. En met stemmen van onder andere Hans Karsenberg, Peter Aryans, Piet Ekel, Sacco van der Made, Ab Abspoel, Dondald de Marcas en Frans Somers.
Eind vorig jaar ‘Atlas of Scotland’ besteld bij de auteur in Edinburgh. Adressering (naam, adres, postcode en plaatsnaam Gouda) helemaal in orde (want kwam ook keurig voorbij in de @post.nl app) en toch ziet postbode (dyslectisch?) kans pakketje op een totaal ander adres door de brievenbus te gooien.
De onbekend gebleven ontvanger had na verloop van tijd gelukkig het fatsoen pakketje weer in een oranje Post.nl brievenbus te doen (dus kwam weer voorbij in de Post.nl app) en uiteindelijk keerde het boek terug in Edinburgh.
Auteur is zo vriendelijk geweest het – na betaling van opnieuw p&p – nogmaals mijn kant op te sturen. Nu voor de zekerheid/veiligheid met track & trace.
En deze week arriveerde dan eindelijk de lang verwachte Atlas of Scotland (van Andrew Redmond Barr) bij mij.
Heerlijk bladerboek, prachtige tekeningen en – nog niet gelezen – verhalen over bergen, steden, routes in Schotland.
Twee vakantieweken, onderbroken door een werkweek (met 24/7 piketdienst) voor de Kerst en na de jaarwisseling onder andere besteed aan dagjes uit. Geen bijzonderheden. Onder andere gewoon weer even naar Maastricht en Stavoren.
De dagtrips wel zo geagendeerd dat het droog en zelfs zonnig is. Soms koud, zeer koud, maar een strakblauwe lucht met het felle licht van de zon compenseert dat ruimschoots.
Verschil met vorige bezoeken aan Friesland en Zuid-Limburg: de horeca is dicht. Dus even neerstrijken op een terras om te genieten van een glas van het een of ander is er deze dagen niet bij. Met mini-voorraadje in rugzak voor treinreizen terug naar huis, worden die dagtrips echter toch vrolijk afgesloten.
Bezoek aan Maastricht vooraf laten gaan aan rondkijken in Valkenburg. Zien wat er nog herinnert aan de watersnood van afgelopen zomer. Nou, de straten zijn schoon, maar foto’s aan gebouwen en strepen op pilaren in de kerk (‘tot zo hoog kwam het water’) geven wel een idee hoe erg het is geweest.
Zonlicht Hoewel alles behalve de essentiële winkels) is gesloten, is het bezoek aan de fraai gerestaureerde binnenstad van Valkenburg zeer de moeite waard. Door het zonlicht laten de gevels zich van hun mooiste kant zien. En de treinreis Heerlen – Valkenburg en Valkenburg – Maastricht is door het uitzicht op de heuvels altijd iets om van te genieten.
In Maastricht is het stiller dan anders. Het ‘click & collect’ als alternatief voor het fysieke winkelen is handig voor de ondernemers en het publiek dat per se nog een (kerst)cadeau of iets anders nodig heeft, maar ik het de Grote Straat wel drukker meegemaakt.
En de opgestapelde terrasstoelen op het Onze Lieve Vrouweplein waar zich mijn favoriete horeca-etablissement Charlemagne bevindt zie ik liever allemaal op de grond en gevuld met mensen die net als ik willen genieten van een wijntje of een mooi glas Maastrichts bier.
Stadsmuur Ook museumbezoek is er niet bij deze periode. Wat wel kan is en van de zon genieten op een bankje bovenop de stadsmuur langs de Nieuwenhofstraat en aan de rivier de Jeker.
Ook een middagje wandelen net voor kerst in het Baarnse bos is niet te versmaden. De trein stopt aan de rand van het bos. Wel druk op een zonnige dag in de coronavakantie . Het vriest al een paar dagen en de kinderen vermaken zich met ‘ijsje kraken’’. Het mistige zonlicht geeft de bomen in het bos iets magisch.
Waar het ook druk is op een zonnige dag in de tweede vakantieweek is, is Zandvoort. Aangetrokken door het fraaie weer is het druk met gezinnen, kinderen en kitesurfers. Ik ben duidelijk niet de enige die voor vandaag een strandwandeling op de agenda heeft gezet.
Netflixen Ondanks de zon wel koud door de straffe wind. Maar het blijft genieten. En alles beter dan op zo’n stralende dag thuis achter de pc blijven zitten of te netflixen.
En als je dan toch een dag thuis blijft, is het heerlijk om in deze periode zodra het donker wordt een wandeling door de binnenstad van mijn eigen Gouda te maken.
De ramen van de St.-Janskerk zijn van binnenuit verlicht, wat een prachtige blik op de kerk achter mijn huis geeft.
Vrouwtje van Stavoren Het laatste uitje gisteren (donderdag) voerde mij naar Stavoren. De rit wel goed plannen, want de trein van Leeuwarden naar Stavoren rijdt meer een keer per uur. Voordeel is dat je van Gouda tot aan Leeuwarden nergens hoeft over te stappen.
Natuurlijk het Vrouwtje van Stavoren even begroet. Ook zij geniet van de zon en tuurt nog steeds richting het IJsselmeer, al zal zij het nog wel Zuiderzee noemen…
Beduidend minder druk hier dan in Zandvoort. En je gelooft het niet, maar een buurtbewoonster loopt richting het water om even te zwemmen. Even, want ze vindt het kennelijk wel koud, want ze blijft dicht bij de wal en is na een paar minuten al uit het water.
Boerenkool Met bovenstaande uitjes zijn de twee vakantieweken niet geheel gevuld. Een dagje thuiszitten, tv kijken, muziek luisteren, nieuwe laptop (Chromebook Lenovo) inrichten, boerenkool eten bij schoonzus, na Driekoningen de kerstboom inpakken en een boosterprik laten zetten gaat mij prima af. Mij geen seconde verveeld die dagen.
Ook dit weekeinde zal ik relaxed doorkomen. Zaterdag verse mosselen halen in Scheveningen om de vakantieperiode feestelijk af te sluiten. Wijntje erbij en zo. Je moet jezelf af en toe kietelen.
Maandag weer wekenlang vol aan de bak voor de krant. Da’s geen straf hoor!
Bekijk hieronder enkele korte filmpjes van de verschillende dagtochten.
Bijzonder is het niet, sterker nog, er valt niets aan te zien. Maar om één keer in je leven de achterkant van de Nachtwacht te kunnen zien….
Die kans laat ik niet liggen. Het beroemdste en grootste werk van Rembrandt, de Nachtwacht, wordt gerestaureerd. In de voorbereidingen wordt het schilderij door deskundigen van alle kanten onderzocht. En deze periode dus ook de achterkant.
Terwijl de meeste bezoekers in het Rijksmuseum alleen oog hebben voor wat is geschilderd, loopt slechts een enkeling om de hoek van de grote glazen vitrine, om de achterzijde te aanschouwen. Nou, je wilt het een keer gezien hebben – die kans doet zich de komende decennia vermoedelijk niet weer voor; de laatste keer was in 1975 – maar indrukwekkend is het niet. De achterkant van het schilderijdoek en het houten frame of psieraam. Meer zie je niet.
Bedoekt
En het is niet eens het linnen van het schilderij zelf dat je ziet. Het Rijksmuseum zegt hierover: Verreweg de meeste schilderijen op doek zijn in de loop der tijd bedoekt. Bedoeken, in het verleden ook wel doubleren (letterlijk: verdubbelen) genoemd, wil zeggen dat er een extra doek, een steundoek, tegen de achterzijde wordt geplakt. Voor De Nachtwacht weten we dat dit tenminste vier keer is gebeurd; de laatste keer in 1975 na de mesaanval op 14 september. Een beknopte geschiedenis van de bedoekingen van De Nachtwacht staat elders op de website beschreven. Het doek dat we tegenwoordig aan de achterkant van De Nachtwacht zien, is dus het bedoekingsdoek uit 1975.
Zelfs het houten psieraam is niet origineel. Het Rijksmsueum: Uit bronnen weten we dat in 1935 een ouder spieraam van De Nachtwacht is vervangen door een nieuwe.
Hoe dan ook blijft een bezoek aan de Nachtwacht altijd indruk maken. En als ik er toch ben geniet ik ook van de vele andere werken en natuurlijk van het prachtige gebouw. Kortom een heerlijk bezoek weer.
Heerlijk vioolconcert bijgewoond in de Posthoornkerk in Amsterdam. Nou ja, concert, het was eigenlijk keen uur durend programma rond de presentatie van de cd van Rosanne Philippens en de Vondel Strings, met werken van Haydn en Stravinsky.
Een voorproefje gezien bij Podium Witteman zondag 10 oktober . Daar speelden ze onder andere het bekende Vioolconcert nr. 4 in G gr.t., Hob. VIIa:4: deel 1. Allegro moderato. Heerlijk in het gehoor liggend. (hier ook terug te zien en te horen op 14.25)
Heb de cd al in mijn Spotify-account gezet en hoewel alles fantastisch klinkt, is het hierboven genoemde zo mooi, dat het al bijna grijsgedraaid is hier in huis en onderweg… Wie Spotify heeft (of een andere streamingdienst) en van klassieke muziek en in het bijzonder van vioolmuziek zeg ik: luisteren.
Het werk in het echt uitgevoerd zien en horen door Rosanne Philippens en de Vondel Strings is zo mogelijk nog mooier. En voor het eerst in mijn leven live een 300 jaar oude Stradivarius gehoord. Niet dat ik het verschil merk, maar het kan toch mooi van mijn bucklist af… De Posthoornkerk is er een fraaie ruimte voor een concert als dit. Een niet te grote concertruimte, intieme sfeer. En met een borrel bij binnenkomst en na afloop was de cd-presentatie een echt feestje.
Bekijk hieronder eenYouTube filmpje over het cd-project, met dat mooie stukje Haydn
In het Scheepvaartmuseum in Amsterdam vanmiddag de bijzonder fraaie tentoonstelling met werken van vader en zoon Willem van de Velde bezocht.
Schilders uit de zeventiende eeuw. Van de Velde de Oude legde grote zeeslagen van de Hollandse vloot tegen de Engelsen vast. De Admiraliteit zorgde voor zeilscheepje, van waaruit hij de gevechtshandelingen van dichtbij kon bestuderen. Hij zag de manoeuvres, het schieten en uiteraard de oorlogsschepen op gedetailleerde wijze vastleggen. Ook die van de beroemde de Slag bij Solebay in het rampjaar 1672. Die laatste slag is niet alleen op schilderijen te zien, maar ook op twee enorme wandtapijten die het museum een paar jaar geleden heeft weten te bemachtigen.
Terug aan land moet Van de Velde zijn bevindingen van de zeeslagen aan de Admiraliteit hebben verteld, wat hem dus tot misschien wel de eerste embedded verslaggever maakte. Een journalist dus.
Zijn tekeningen en ook de schilderijen van zijn zoon zijn een lust voor het oog. De werken die hier hangen zijn niet alleen afkomstig uit de collectie van dit Amsterdamse museum, maar ook van het ‘Rijks’, National Maritime Museum in Greenwich en één schilderij komt zelfs uit de privé-collectie van de Britse koningin.
Vanwege de relatief korte tijd die ik hier vanmiddag had, niet alles goed kunnen bestuderen. Maar goed, de tentoonstelling is nog tot eind maart te zien, dus ik moet – met plezier – nog een keer terug.
En voor wie er nog nooit is geweest, het museum is alleszins een bezoek waard. Het fraaie gebouw, de kunstvoorwerpen, er valt genoeg te zien.
Al vaker langs haar depot gekomen op weg naar Rotterdam en ook de fraaie locomotief gezien en gehoord in Gouda, maar nog nooit met de stoomtrein mee geweest van Gouda naar Rotterdam-Kralingen. Tot vandaag.
Toeval, zag via Twitter melding voorbij komen dat de Stoomstichting Nederland (SSB) vandaag en morgen een stoomweekeinde heeft. Met ritjes op en neer. Daar mee eens gebruik van gemaakt.
Door het open raam genieten van het nu langzaam voorbij schietende landschap, de reuk van de rook uit de schoorsteen en gesprekjes met andere enthousiaste passagiers. Wel veel (jonge) spoorfanaten die aan hun gesprekken te beoordelen vaak bijzondere spoordagen in Nederland en Duitsland bezoeken.
De rit is leuk, vooral het deel waar de stoomtrein bij Kralingen het hoofdspoor verlaat en naar ‘het depot’ van de SSN rijdt. Zoals gezegd altijd alleen van de buitenkant gezien en nu rijdt de trein er naar toe.
Bij het perron wordt de locomotief verwelkomd door enthousiaste fotografen en andere die zich verlekkeren aan de wielen, de remschijven en andere onderdelen van de grote zwarte locomotief.
Modeltreinen In de loods van de sinds 1976 bestaande SSN is een kleine expositie van rijdende modeltreinen en tafels voor doosjes met treinstellen, locomotieven en van alles en nog wat dat met (model) treinen te maken heeft. Dat heb ik al snel bekeken. Buiten regent het, dus weer snel met de stoomtrein terug naar Gouda. Zat ik op de heenreis bewust in de 3e klasse met houten bankjes, nu verkies ik de 2e (een rijtuig van een Oostenrijkse spoorwegmaatschappij) met betere zittingen.
Hoewel, van zitten komt weinig terecht. Het leukste is toch met hoofd en camera half uit het geopende raam te hangen en te filmen, te luisteren naar het geluid van wielen die over het spoor denderen en op gezette tijden de stoomfluit. Net als op de heenreis staan bij spoorwegovergangen bij Moordrecht fotografen klaar om de passage vast te leggen.
Wachtspoor De rit naar Gouda kent een bonus. De trein rijdt na een korte stop door naar het wachtspoor net voorbij Gouda Goverwelle. Daar wordt de locomotief losgekoppeld en via een andere spoor naar de achterzijde gereden, die dan de voorzijde wordt.
Al met al een leuke middag treinen. Zal niet elk jaar meegaan, maar een ritje met de stoomtrein van Gouda naar Rotterdam-Kralingen is voor herhaling vatbaar.
Bekijk hieronder een filmpje van de rit van Gouda naar Kralingen en terug.
Goed vooruitzichten voor het zuiden van het land, dus vandaag weer eens koers gezet naar Limburg. Hoofddoel de mergelgrotten in de St. Pietersberg. Dan niet de grote, drukke grotten in Maastricht of Valkenburg, maar de kleine, stille in Ternaaien (België).
Al eerder gedaan, Twee vliegen in één klap. De grotten van zoals hert hier heet Montagne Saint-Pierre, zelf natuurlijk maar ook de reis erheen. Trein naar Eijsden (tien minuten vanaf Maastricht), dwars door dat stadje naar de Maas wandelen (met halverwege een kop koffie op het terras), een overtocht met het voet- en fietsveer naar Ternaaien. Dan opnieuw een wandeling dwars door het stadje en dan de brug over het Albertkanaal.
De grond naar de grotten is kurkdroog, want de wandeling omhoog met gewone schoenen gemakkelijk maakt. Weet precies waar ik heen wil. Natuurlijk een paar van de lage grotten in, maar ook op het enige bankje hier zitten in de stralende, warme zon genieten van het uitzicht over het kanaal.
Zoals gezegd: heerlijk rustig. Eenmaal een man met twee honden gezien, later nog een stel aan de wandel en bij terugkeer naar beneden een klein gezin.
Verder alleen stilte. Je kunt het slechter treffen op een zomerse dag eind september.
En tja, als je dan toch in Zuid-Limburg bent, ook maar even Maastricht in, om deze heerlijke dag te besluiten met een glas (OK, twee) Royale Martinus op – kan dat na al die jaren wel zeggen – het terras van mijn stamcafé Charlemagne op het Onze Lieve Vrouweplein . De trein brengt me toch terug naar Gouda.
Hieronder eerst een filmpje over de zonnige overtocht over de Maas tussen Eijsden en Ternaaien (B). Daronder een kijkje in de mergelgrotten.
Puffinnest 