Puffinnest

Op het puntje van mijn stoel gezeten vanavond in de Goudse Schouwburg bij de voorstelling Op Hoop van Zegen, het beroemde werk van Herman Heijermans. Heel bijzonder om dit toneelstuk te zien, omdat het in het begin van de jaren zeventig een van de eerste, zo niet allereerste toneelstukken is die ik heb gezien. In die periode in ieder geval is mijn liefde voor toneel begonnen. Toen met Beppie Nooy sr. als Kniertje, nu Marisa van Eyle. Een prachtige, geloofwaardige Knier, aan wie het zware leven van het gezicht is af te lezen. Ze heeft al een man en twee zoons verloren op zee. Hoe overtuigend speelt ze de moeder die nu haar jongste zoon dwingt te gaan varen. Barend, een schitterende rol van Maarten Heijmans, klampt zich op het toneel letterlijk vast om maar niet te hoeven uitvaren met het, naar verhalen willen, in slechte staat verkerende visserschip Op Hoop van Zegen. Hij schreeuwt het uit van angst als hij toch naar de haven wordt gesleept. De rillingen lopen over mijn rug. Die scene maakte vanavond op mij de meeste indruk. Zo knap gespeeld, dat je bijna echt gelooft dat hier een jongen vanaf het toneel door zijn moeder naar zee wordt gestuurd. Maar ook indrukwekkend is de scene waarbij de achtergebleven vrouwen, moeders, een grootmoeder en vriendinnen op een stormachtige avond bij elkaar kruipen en de verhalen vertellen over omgekomen dierbaren. En de scene waarin de radeloze vrouwen, mensen in de klauwen van het noodlot, het kantoor van reder Bos binnendringen en het verscheurde verdriet voelbaar is, als bekend is dat ‘de 47’, ‘De Hoop’, op zee gebleven is. Alleen een luik met het scheepsnummer en het lichaam van Barend zijn aangespoeld. De voorstelling houdt je van het begin tot het einde geboeid. Een knappe prestatie, maar ja, wat zou je anders verwachten van een van Nederlands beste theatergezelschappen Het Toneel Speelt. En natuurlijk ook verrassend dat het boek uit 1900 anno 2009 nog to zo een geweldige opvoering kan zorgen.
O ja, en weer een voorstelling zonder pauze!
Op hoop van zegen is voorgedragen voor de Toneelpublieksprijs, dus ik breng zo mijn stem uit op die site. En hier alvast mijn eigen toneelprijs: +

Hieronder twee YouTubefilmpje. De eerste bestaat uit interviews met spelers, de tweede bevat een scene uit de repetities

Als je net zo�n fan van Monty Python bent als ik, dan is deze YouTube site iets voor jou!

Vorige week beanderd door mijn predikant Robert Calvert met de vraag om elder (ouderling) te worden in onze kerk. Heb er de afgelopen dagen goed over nagedacht en Calvert vanochtend laten weten dat ik het doe. Geen idee wat ik me echt op de hals haal misschien (het zal als met zoveel klussen zijn dat het meer is dan wordt voorgespiegeld), maar vind ik dat ik het ook een beetje verplicht tegenover de kerk waar ik mij zo thuisvoel. Gelukkig is het werk en de werkomgeving, me niet helemaal vreemd, want ik ben al een tijdje actief als deacon of diaken.
Al zijn er nooit genoeg ambtsdragers, er is officieel nog een verkiezing, tijdens de gemeentevergadering op zondag 15 februari. De bevetiging (toen ik deacon werd, was dat niet nodig, nu wel) is op een van de zondagen daarna. Je leest het hier later wel.

Burns Supper van mijn Schotse vereniging Caledonian Society ging wegens hoge kosten niet door als een apart feestje. Daarom is dit jaar aansluiting gezocht bij een Schots gezelschap in Tilburg. Gezellig, maar door het kleine aantal eigen leden vanavond (voor de meeste ouderen leden is een avondbezoek aan Tilburg kennelijk te bezwaarlijk) en het ontbreken van enige relatie met de Tilburgse etensgasten (wel hoorbaar allemaal van Schotse afkomst), toch een beetje een domper.
Wel heel leuk dat lopend van het station richting restaurant De Kerktuin, bij het naderen van de straat Heuvelring ik de onmiskenbare doedelzak hoor. Zoeken is dan niet meer nodig, je gaat gewoon op de muziek af. Aangekomen bij het restaurant ontwaar ik een oude bekende: Frank van der Schoot , een Tilburger die ik jaren geleden op het eiland Skye heb ontmoet tijdens het F�is an Eilein in Sabhal M�r Ostaig, vlakbij Armadale. We volgden er allebei een workshop cl�rsach, Keltische harp, Bij het voorstellen van de deelnemer, bleek het kleine gezelschap ineens uit twee Hollanders te bestaan. We zijn elkaar tijdens het twee weken durende festival nog een paar keer tegengekomen en een paar jaar later nog eens op toen hij met zijn
doedelzakbank optrad op het folkfestival Folkwoods in Eindhoven.
En dan is er natuurlijk de haggis, het zeer rijke schapengerecht. Die wordt niet zomaar op tafel neergezet, maar binnengebracht door de kok, voorafgegaan door een piper. Het diner omvatte, zoals de traditie voorschrijft, de kip/preisoep cock-a-leekie en afgesloten met trifle.
O ja, zoals op dit soort feestjes wel vaker was er een loterij. Dus ook ik voor vijf euro aan lootjes gekocht. En raadt eens wie er met de hoofdprijs (een fles twaalf jaar oude Highland Park) vandoor is gegaan? Jawel!

Een mooie, maar niet de boeiendste toonvoorstelling die ik ooit heb gezien, deze Medea door Het Nationaal Toneel. Maar dat moet aan mij hebben gelegen. Er zaten veel scholieren � verspreid � in de uitverkochte zaal, maar het bleef muisstil en dat heb ik wel eens anders meegemaakt. Maar het stuk wordt wel erg statisch gebracht. Wat openende spiegelpanelen, luiken in de toneelvloer die open gaan en dan heb je het wel gehad.
Toch blij dat ik de voorstelling heb bijgewoond, want Medea behoort tot de klassiekers. De oorspronkelijke versie van het stuk van Euripides werd al 2400 jaar geleden opgevoerd. Ariane Schluter zet een krachtige Medea neer, de vrouw die in het spel haar twee kinderen om het leven brengt. Het stuk handelt over Medea die met haar man Iason gevlucht is naar Korinthe en van koning Kreon toestemming heeft gekregen hier te blijven. Haar man wordt door Kreon gekoppeld aan diens dochter en Medea zint op wraak, althans daar zou het volk bang voor zijn. Kreon dwingt haar daarom te vertrekken. Iason probeert Medea te bewegen te vertrekken en zijn huwelijk met Kreons dochter ongemoeid te laten. Het lukt Medea niet om Iason op andere gedachten te brengen. Om een kort verhaal nog korter te maken, om Iason te straffen vermoordt Medea dus haar twee kinderen. In het stuk komt de woede van Medea goed tot uiting. Gevlucht zijn en niet geaccepteert worden in het niewue land, het lijkt ineens een heel modern toneelstuk te zijn… Schluter is zo geschminkt dat ze moe en afgemat overkomt. Kortom, niks mis met deze voorstelling.

Wilders moet vervolgd worden voor zijn uitspraken over de islam. De vrijheid van meningsuiting is een groot goed, maar er zijn grenzen aan wat gezegd mag worden, aldus het Gerechtshof in Amsterdam. Wilders heeft steeds gezegd dat zijn harde woorden de islam als geloof treffen en niet de gelovigen. Volgens het Hof mag dat niet los van elkaar worden gezien. Zie een deel van de beslissing van het Hof hieronder:

(�) Het Hof heeft daarbij overwogen dat de gewraakte meningsuitingen van Wilders (ook zoals in beeld gebracht in zijn film Fitna) in onderlinge samenhang bezien naar Nederlands recht strafbaar zijn, zowel door hun inhoud als door de wijze van presenteren. Deze wijze van presenteren kenmerkt zich door eenzijdige, sterk generaliserende formuleringen met een radicale strekking, niet aflatende herhaling en een toenemende felheid, waardoor er van haatzaaien sprake is. De meeste uitlatingen zijn in de opvatting van het Hof tevens beledigend, nu zij de moslimgelovigen wezenlijk in hun religieuze waardigheid aantasten. In de opvatting van het Hof heeft Wilders ook door de symbolen van het moslimgeloof aan te tasten wel degelijk de moslimgelovigen zelf beledigd.
In de tweede plaats heeft het Hof de vraag beantwoord of een eventuele strafvervolging c.q. veroordeling toelaatbaar zou zijn volgens de normen van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens en de daarop gebaseerde rechtspraak van het Europese Hof, dat de vrijheid van meningsuiting hoog in het vaandel heeft . Het Hof is tot de conclusie gekomen dat een in te stellen strafvervolging maar ook een eventuele latere veroordeling, mits proportioneel, niet in strijd hoeft te komen met Wilders vrijheid van meningsuiting, nu haatzaaiende en kwetsende uitlatingen van politici, gelet op hun bijzondere verantwoordelijkheid, ook volgens Europese normen niet door de beugel kunnen.
In de derde plaats heeft het Hof de vraag beantwoord of strafvervolging van Wilders vanwege zijn uitlatingen in de Nederlandse situatie wenselijk zou zijn (de opportuniteitsvraag). Volgens het Hof is het haatzaaien in een democratische rechtsorde dermate ernstig dat een algemeen belang aanwezig is om in het maatschappelijk debat een duidelijke grens te trekken.

Overigens benadrukt het Hof dat zijn oordeel in die zin een voorlopig karakter draagt, dat Wilders in deze beklagprocedure niet is veroordeeld. Het Hof heeft uitsluitend beoordeeld of voldoende aanwijzingen – op het niveau van een redelijke verdenking – aanwezig zijn om een strafvervolging tegen Wilders in gang te zetten. Het is uiteindelijk aan de later oordelende strafrechter om in een openbaar strafproces de vraag te beantwoorden of er ruimte is voor een veroordeling en, zo ja, in welke mate.

Wilders zal wel aangeslagen zijn door de uitspraak. Als de brok uit zijn keel weg is, zal hij het Hof wel knettergek (zijn geliefde woord voor iedereen die er een andere opvatting op nahoudt dan hijzelf) noemen.

Hieronder de vertaling van de indrukwekkende inauguratierede van de eerste afro-Amerikaanse president van de USA.

Mijn medeburgers: Ik sta hier vandaag voor u, nederig door de taak die mij te doen staat, dankbaar voor het vertrouwen dat u in mij heeft gesteld, mij goed bewust van de offers die door onze voorouders zijn gebracht.
Ik dank president Bush voor zijn diensten aan ons volk en ook voor de gastvrijheid en medewerking die hij heeft betoond gedurende het hele proces van overdracht.
Vierenveertig Amerikanen hebben nu de presidenti�le eed afgelegd. Deze woorden zijn gesproken tijdens een opwaartse beweging van welvaart en de kalme wateren van de vrede. Maar soms wordt de eed ook afgelegd temidden van zich samenpakkende donkere wolken en razende stormen. In dat soort tijden heeft Amerika doorgezet, niet alleen vanwege de vaardigheid of visie van haar leiders, maar omdat wij, het volk, de idealen van onze voorvaderen trouw zijn gebleven, en onze oprichtingsdocumenten trouw zijn gebleven. Zo is het in het verleden gegaan; zo moet het ook gaan met deze generatie Amerikanen.
Dat we midden in een crisis zitten is nu goed duidelijk. Onze natie is in oorlog, tegen een verstrekkend netwerk van geweld en haat. Onze economie is sterk verzwakt: dit is een gevolg van hebzucht en gebrek aan verantwoordelijkheid van de kant van sommigen, maar is ook te wijten aan het feit dat wij met z’n allen niet in staat zijn geweest moeilijke keuzes te maken en het land voor te bereiden op een nieuw tijdperk. Mensen zijn hun huis kwijtgeraakt, hun baan verloren, hebben hun bedrijven moeten sluiten. Onze gezondheidszorg is te duur, en te veel mensen redden het niet in ons schoolsysteem. En elke dag brengt ons meer bewijzen dat de manier waarop wij energie verbruiken onze tegenstanders sterker maakt en een bedreiging vormt voor onze planeet.
Dit zijn de indicatoren van de crisis, die onderhevig zijn aan gegevens en statistieken. Minder goed meetbaar maar minstens even diepgaand is een groeiend gebrek aan vertrouwen in ons hele land – de knagende angst dat de neergang van Amerika onontkoombaar is, en dat de volgende generatie haar verwachtingen zal moeten bijstellen. Vandaag zeg ik u dat de uitdagingen waarmee wij geconfronteerd worden, re�el zijn. Ze zijn ernstig en talrijk. Ze zullen niet gemakkelijk of snel kunnen worden opgelost. Maar dit wil ik u zeggen, Amerika: ze zullen worden opgelost!

Vandaag zijn wij hier bijeen omdat wij gekozen hebben voor hoop in plaats van angst, saamhorigheid in plaats van onenigheid en meningsverschillen. Vandaag zijn wij hier om een einde te maken aan kleinzielige rancune en valse beloften, aan de verwijten en versleten dogma’s die al te lang onze politiek hebben verstikt. Wij zijn nog steeds een jong land, maar zoals in de Schrift staat: de tijd is gekomen om ‘kinderlijke zaken vaarwel te zeggen’.
De tijd is gekomen om ons doorzettingsvermogen te herbevestigen; om te kiezen voor onze betere geschiedenis; om dat kostbare geschenk, dat nobele idee, te propageren, dat is doorgegeven van generatie op generatie: die door God geschonken belofte dat iedereen gelijk is, dat iedereen vrij is, en dat iedereen de kans moet krijgen om zijn volledige portie geluk na te streven.
Wanneer wij de grootheid van ons land herbevestigen zijn we ons ervan bewust dat grootheid nooit iets vanzelfsprekends is. Het moet verdiend worden. Bij onze reis hebben we nooit de kortste weg gekozen, of de weg van de minste weerstand. Deze weg is niet voor de lafhartigen; voor hen die ontspanning verkiezen boven werk, of die alleen de lusten van rijkdom en roem nastreven. Nee, het zijn zij die bereid zijn om risico’s te nemen, de doeners, de makers van dingen – van wie sommigen beroemd waren maar vaker onbekende hardwerkende mannen en vrouwen – die ons hebben gedragen langs het lange, zware pad naar de welvaart en de vrijheid.
Voor ons hebben zij hun karige bezittingen ingepakt en de reis over de oceaan ondernomen op zoek naar een nieuw leven. Voor ons hebben zij geploeterd in benarde omstandigheden, en hebben ze het westen gekoloniseerd; de klap van de zweep doorstaan, de harde aarde doorploegd. Voor ons hebben zij gevochten en zijn ze gestorven, in plaatsen als Concord en Gettysburg, Normandi� en Khe Sahn. Steeds weer hebben deze mannen en vrouwen geworsteld, offers gebracht en gezwoegd totdat hun handen kapot waren, opdat wij een beter leven zouden hebben.
Zij beschouwden Amerika als meer dan de som van onze individuele ambities; groter dan alle verschillen in afkomst of rijkdom of groepering. Dit is de reis die wij vandaag voortzetten. Wij zijn nog altijd het meest welvarende en machtige land op aarde. Onze werkers zijn niet minder productief dan voor het begin van deze crisis. Onze geest is niet minder vindingrijk, en er bestaat nog evenveel behoefte aan onze goederen en diensten als vorige week of vorige maand of vorig jaar.
Ons vermogen is nog even groot. Maar de tijd dat wij pas op de plaats konden maken, dat we specifieke belangen konden beschermen en onplezierige beslissingen op de lange baan konden schuiven – die tijd is beslist voorbij. We moeten vanaf vandaag hard aan het werk gaan, de mouwen opstropen en opnieuw beginnen met de taak van de wederopbouw van Amerika. Want er is werk aan de winkel waar we ook kijken.

De toestand van de economie vraagt om actie, om snel en doeltreffend handelen, en we zullen ook handelen – niet alleen om nieuwe banen te scheppen maar ook om een nieuwe basis voor groei te leggen. We zullen de wegen en bruggen gaan bouwen, de elektrische netwerken en digitale verbindingen die onze handel bevoorraden en ons allen verbinden. We zullen de wetenschap weer haar rechtmatige plaats geven, en gebruik maken van de wonderen van de techniek om de kwaliteit van de gezondheidszorg te verbeteren en de kosten daarvan te verlagen.
We zullen de zon en de wind en de bodem temmen om brandstof te verschaffen voor onze auto’s en onze fabrieken te laten draaien. En we zullen onze scholen en universiteiten hervormen zodat ze beter voldoen aan de eisen van de nieuwe tijd. Dit alles kunnen wij doen – en dit alles zullen wij doen. Nu zijn er sommigen die onze ambities in twijfel trekken – die aangeven dat ons systeem niet al te veel grote plannen kan verdragen. Deze mensen zijn kort van memorie; want ze zijn vergeten wat dit land al heeft gepresteerd, en waartoe vrije mannen en vrouwen in staat zijn als hun verbeeldingsvermogen hand in hand gaat met een gemeenschappelijk doel, als nood hand in hand gaat met moed.
Wat de cynici niet begrijpen is dat er een aardverschuiving heeft plaatsgehad, en dat de afgezaagde politieke argumenten die zo lang gemeengoed zijn geweest nu niet meer van toepassing zijn. Vandaag de dag vragen wij ons niet meer af of onze regering te groot of te klein is, maar of hij functioneert; of de regering gezinnen helpt om banen te vinden tegen redelijke betaling, gezondheidszorg die ze zich kunnen veroorloven, een waardig pension. Waar het antwoord op deze vragen Ja luidt, zijn wij van plan door te gaan; waar het antwoord Nee luidt worden de regelingen be�indigd. En die mensen die de publieke fondsen beheren zullen ter verantwoording worden geroepen: om verstandig geld uit te geven, slechte gewoontes te corrigeren, en zaken te doen in het volle daglicht – want dan pas kunnen wij het cruciale vertrouwen tussen het volk en zijn regering herstellen. Ook is de belangrijkste vraag niet of de markt een kracht ten goede of ten kwade is. Het vermogen va
n de markt om rijkdom te genereren en vrijheid te verhogen is onge�venaard, maar deze crisis heeft ons een signaal gegeven dat zonder waakzaamheid de markt onbeheersbaar kan worden – en dat een land geen welzijn kan kennen als het alleen de welvarenden begunstigt.
Het succes van onze economie is altijd afhankelijk geweest niet alleen van de omvang van onze bruto binnenlands product, maar van de reikwijdte van onze welvaart; van ons vermogen om kansen te verschaffen aan een ieder die daarvoor open staat – niet uit liefdadigheid, maar omdat dat de zekerste weg is naar ons gemeenschappelijk goed.

Wat betreft onze gezamenlijke verdediging: de keuze tussen onze veiligheid en onze idealen verwerpen wij als onjuist. De grondleggers van onze natie, die voor gevaren stonden die wij ons nauwelijks kunnen voorstellen, hebben een handvest opgesteld dat garant stond voor onze rechtsorde en rechten van de mens, een handvest dat is uitgegroeid door het bloed van vele generaties. De wereld wordt nog steeds verlicht door die idealen, en we zullen ze niet opgeven uit opportunisme.
En dus zeg ik tegen alle andere volkeren en regeringen die vandaag kijken, van de grootste hoofdsteden tot het kleine dorpje waar mijn vader werd geboren: weet dat Amerika een vriend is van elke natie en alle manen, vrouwen en kinderen die op zoek zijn naar een toekomst vol vrede en waardigheid, en dat we er opnieuw klaar voor zijn om de leiding te nemen.
Ik roep in herinnering dat eerdere generaties niet alleen tegen fascisme en communisme optraden met tanks en granaten, maar met stevige allianties en duurzame overtuigingen. Zij begrepen al dat onze kracht alleen niet genoeg is om ons te beschermen en ons niet het recht geeft om te doen wat wij maar willen. Integendeel, zij wisten dat onze kracht groeit door voorzichtigheid te gebruiken; onze veiligheid komt voort uit de rechtvaardigheid van ons doel, de kracht van ons voorbeeld, de temperende eigenschappen van nederigheid en inperking. Wij zijn de bewaarders van dit erfgoed.
Als we ons eens temeer laten leiden door deze principes, zijn we opgewassen tegen die nieuwe bedreigingen die een nog grotere inspanning vergen – een nog nauwere samenwerking en wederzijds begrip tussen naties. We zullen beginnen Irak op verantwoordelijke wijze aan haar volk over te laten. We zullen een welverdiende vrede smeden in Afghanistan. Met oude vrienden en vijanden van weleer zullen we onvermoeibaar samenwerken om de nucleaire dreiging te verminderen en het spook van een opwarmende planeet verjagen.
We zullen ons niet verontschuldigen voor onze levensstijl, noch aarzelen om die te verdedigen. En voor diegenen die hun doel proberen te bereiken door middel van terreur en het afslachten van onschuldge mensen: laten we nu tegen u zeggen dat wij sterker zijn en dat onze geest niet gebroken kan worden; u zult het niet langer volhouden dan wij en wij zullen u verslaan.
Want wij weten dat ons veelkleurige erfgoed een kracht inhoudt, geen zwakte. Wij zijn een natie van christenen en moslims, joden en hindoes – en ongelovigen. Wij zijn gevormd door elke taal en cultuur uit alle hoeken van deze aarde; en omdat we van de bittere smaak van de burgeroorlog en segregatie hebben geproefd, en sterker en meer verenigd uit dat donkere hoofdstuk naar voren zijn gekomen, kunnen we niet anders dan geloven dat de oude haat ooit zal verdwijnen; dat de lijnen die de stammen scheiden spoedig zullen vervagen; dat, naarmate de wereld kleiner wordt, onze gezamenlijke menselijkheid naar boven zal komen; en dat Amerika haar rol moet vervullen in het verwelkomen van een nieuw tijdperk van vrede.

Aan de moslimwereld zeg ik dat we op zoek zijn naar een nieuwe weg voorwaarts, gebaseerd op gezamenlijke interesse en wederzijds respect. Aan die leider in de wereld die conflicten probeert te stimuleren, of het leed van zijn samenleving aan het Westen wijten: weet dat uw volk u zal beoordelen op basis van wat u kunt opbouwen, niet wat u kunt vernietigen. Aan diegenen die hun macht ontlenen aan corruptie en bedrog en het monddood maken van andersdenkenden: weet dat u de geschiedenis niet aan uw zijde hebt staan maar dat wij u een hand zullen toereiken als u bereid bent om uw vuist te openen.
Aan de volkeren van arme naties, zeg ik dat we met u zullen samenwerken om uw boerderijen te laten opbloeien en schoon water over uw land te laten stromen; om uitgehongerde lichamen en hongerige geesten te voeden. Aan naties zoals de onze die kunnen genieten van een relatieve welvaart zeggen we dat we het ons niet meer kunnen veroorloven om onverschillig te zijn ten opzichte van leed buiten onze grenzen; noch kunnen we de bronnen in de wereld opmaken zonder aandacht voor de gevolgen. Want de wereld is veranderd en wij zullen moeten mee veranderen. Terwijl we nadenken over de weg die voor ons ligt, denken we met nederige dankbaarheid terug aan die dappere Amerikanen die, terwijl ik spreek, in verre woestijnen en berggebieden patrouilleren.
Zij hebben ons vandaag iets te zeggen, net zoals de helden die in Arlington liggen door de eeuwen zullen blijven fluisteren. Wij eren hen niet alleen omdat zij de bewakers van onze vrijheid zijn, maar ook omdat zij de geest van gedienstigheid vertegenwoordigen; een bereidheid om betekenis te vinden in iets dat groter is dan zij zelf. En toch, op dit moment – een moment dat een hele generatie zal bepalen – is het juist deze geest die bezit van ons allen moet nemen. Want hoeveel een regering ook kan en moet doen, uiteindelijk is het het geloof en de vastberadenheid van het Amerikaanse volk waarop deze natie steunt. Het is de vriendelijkheid om een vreemdeling op te nemen wanneer de dijken doorbreken, de onzelfzuchtigheid van werknemers die liever uren inleveren dan dat een vriend zijn of haar baan verliest, die er voor zorgt dat we ons door deze donkere tijden weten te slaan. Het is de moed van de brandweerman om een trap vol rook op te stormen, maar ook de bereidheid van een ouder om een kind te voeden, die uiteindelijk ons lot bepaalt.
Onze uitdagingen kunnen dan nieuw zijn. De middelen waarmee we er tegen vechten kunnen nieuw zijn. Maar die waarden waarop ons welslagen berust – hard werken en eerlijkheid, moed en eerlijk spel, tolerantie en nieuwsgierigheid, loyaliteit en patriottisme – dat zijn oude waarden. Ze zijn de waarheid. Ze liggen aan de basis van de stille kracht van de vooruitgang door onze hele geschiedenis.
Wat wordt gevraagd is dus een antwoord op deze waarheden. Wat er nu van ons vereist wordt, is een nieuw tijdperk van verantwoordelijkheid – een erkenning, door elke Amerikaan, dat we plichten hebben jegens onszelf, onze natie en de wereld, plichten die we niet met gemorrel accepteren maar juist met plezier aanvaarden, gesterkt door de wetenschap dat er niets zo bevredigend is voor onze geest, niets zo vormend is voor ons karakter, dan ons volledig inzetten voor een moeilijke taak. Dit is de prijs, en de belofte van burgerschap. Dit is de oorsprong van ons vertrouwen – de wetenschap dat God ons oproept om vorm te geven aan een onzekere bestemming.
Dit is de betekenis van onze vrijheid en onze overtuiging – waarom mannen en vrouwen en kinderen van elk ras en elke overtuiging in dit voortreffelijke centrum bijeenkomen om samen te vieren, en waarom een man wiens vader minder dan zestig jaar geleden in een plaatselijk restaurant misschien niet zou worden bediend, nu voor u kan staan om een bijzondere heilige eed af te leggen.
Laten wij daarom deze dag in ons hart opsluiten, en denken aan wie wij zijn en de lange weg die we hebben afgelegd. In het jaar van Amerika’s geboorte, in de allerkoudste maand, zit een kleine groep patriotten bijeengehurkt rond een stervend kampvuur aan de oevers van een ijzige rivier. De hoofdstad werd verlaten. De vijand was in aankomst. De sneeuw was bevlekt met bloed.
Op het moment dat de uitkomst van onze revolutie het meest betwijfeld werd, gebood de vader van onze natie om deze woorden aan het volk voor te lezen: Zeg het voort aan de toekomstige wereld… dat midden in de winter, toen niets dan hoop en deugd nog kon overleven… dat de stad en het land, gealarmeerd door een gezamenlijke dreiging, naar voren traden om deze het hoofd te bieden.

Amerika. In het aangezicht van onze gezamenlijke bedreigingen, in deze zware winter, laten we ons deze tijdloze woorden herinneren. Laten we de ijzige stromen nog eenmaal met hoop en deugd weerstaan, en laten we de stormen die nog zullen komen het hoofd bieden. Laat het gezegd zijn door de kinderen van onze kinderen dat we, toen we getest werden, weigerden om deze reis ten einde te laten komen, dat we niet onze rug toekeerden en weifelden; en met de ogen op de horizon en Gods gratie op ons allen, gaven we die geweldige gave die vrijheid heet door en leverden die veilig over aan toekomstige generaties.

Een Australische schrijver ondervindt aan den lijve dat Thailand een bananenrepubliek is. Als je in een boek schrijft, zoals Harry Nicolaides, moet drie jaar de cel in. Hij zegt in het vier jaar oude boek Verisimilitude weinig kwaads over de hoogbejaarde koning Bhumibol, alleen dat die net als zijn zoon een losbandig leven leidt. Kroonprins Vajiralongkorn zou bij een vrouw zelfs een kind hebben verwekt. De bewuste vrouw en haar familie werden daarna het land uit gebonjourd.
Aanhangers van deze koning van Siam vinden dat je zoiets niet mag schrijven en wie het toch doet, moet de bak in. De koning is heilig volgens deze malloten. Een van die debielen moet ook de aanklacht tegen Nicolaides hebben ingediend. Toen Nicolaides (41) afgelopen augustus vanaf het vliegveld van Bangkok wilde vertrekken, kwam het al 2,5 jaar oude arrestatiebevel ineens tevoorschijn en werd hij in de boeien geslagen. Door schuld te bekennen heeft hij nu drie in plaats van zes jaar celstraf gekregen.
Het vonnis is, net als de rechtzaak en de wet die deze opsluiting mogeljk maakt, volstrekt verwerpelijk, een farce, een zielige vertoning. En het is, aldus het Australische nieuws, zo’n cel waar ze tientallen gevangenen opsluiten die zich moeten behelpen met ��n toilet.
,,Het is een Alice in Wonderland ervaring,” aldus Nicolaides tot journalisten. ,,Je hoopt wakker te worden en dat het dan allemaal voorbij is”. Het zal hopelijk niet lang duren voordat Australi�, Amnesty International in het geweer komen tegen dit vonnis en de vrijlating van Nicolaides eisen. Dat Nicolaides excuses aanbiedt aan de koning, is begrijpelijk. Wellicht stemt het de koning gunstig. Dat laat onderverlet dat de aanhouding van de Australische schrijver en de berechting volstrekt verwerpelijk is.

Hier een gedeelte van de gewraakte tekst:
From King Rama to the Crown Prince, the nobility was renowned for their romantic entanglements and intrigues. The Crown Prince had many wives “major and minor “with a coterie of concubines for entertainment. One of his recent wives was exiled with her entire family, including a son they conceived together, for an undisclosed indiscretion. He subsequently remarried with another woman and fathered another child. It was rumoured that if the prince fell in love with one of his minor wives and she betrayed him, she and her family would disappear with their name, familial lineage and all vestiges of their existence expunged forever.

Thailand heeft geen ambassade in Nederland, wel een consulaat in Amsterdam. Je kunt daar per e-mail protesteren door op de link die je zojuist tijdens het lezen bent gepasseerd.

Meestal ben ik niet zo van het extra aandacht geven aan de VS. Het land heeft veel van zijn krediet verspeeld de afgelopen jaren. Maar komende dinsdag staat een belangrijke omwenteling te wachten in de USA. Mogen we hopen dat de rol van Obama voor de VS en de rest van de wereld net zo inhoudsvol mag zijn als de impact van het presidentschap van Mandela voor Zuid-Afrika en de rest van de wereld.

http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=2866955&server=vimeo.com&show_title=1&show_byline=1&show_portrait=0&color=&fullscreen=1

Als kind vroeger als verjaarscadeau een abonnement op Donald Duck gehad. Op die manier toch min of meer verslingerd geraakt als stripverhalen. Om een lang verhaal kort te maken, ik heb me geabonneerd op de wederopstanding van Eppo. Eind deze maand verschijnt het eerste exemplaar van dit weekblad.
Leuk: een van de strips is Bob Evers. Daarvan heb ik in mijn jeugd alle pockets (verhalen, geen strips) gelezen. Sterker nog, die boeken liggen nog ergens in een doos op zolder.
Voor mijn vaste huisbezoekers: de stapel Eppo’s komt in de lectuurmand op het toilet�