Puffinnest

Een aanrader voor iedereen: neem R. mee op vakantie. Hij brengt ’s morgens koffie op bed tijdens de bootreis. Goed begin van de vakantie en een goede afsluiter.

De bootreis met de DFDS blijft altijd een feestje. Het eten (Deense boot, dus accent wat mij betreft op visbuffet) is prima verzorgd. Goede, bijpassende wijn, een Pouilly Fum�. En zeer bijzonder, na een week wist de ober nog welke wijn ik beliefde en dat reisgenoot R. een biertje wenste. Het zijn de kleine dingen die het doen, die het doen, ’t zijn de kleine dingen die het doen (bis). En het levert de ober natuurlijk een vette fooi op.

Zoals gebruikelijk de afgelopen jaren breng ik het slot van mijn bezoek aan Scotland door bij vrienden K en L. Naar belofte van afgelopen zomer (no, L., it wasn’t the alcohol which was talking!) mijn vaste recept lamslvees met rozemarijn klaargemaakt voor het tweetal en Donald and Monica S. Eten ziel zeer in de smaak, de conversatie was bijzonder levendig en gezellig., de eigen wijn en de portstyle vlierbessenwijn Elderberry Borealis van de Orkney Wine Company vloeiden rijkelijk. Kortom, een splendid evening. Rest van de dag (en ook morgenochtend) doorgerbacht in de citycentre van Edinburgh voor de laatste boodschappen, de pub, Starbucks, etc. Kortom een heerlijke afsluiting van een wintervakantie in mijn tweede vaderland.

Heerlijke, maar pittige tocht in Glen Nevis. Aanhoudende regen en op de terugweg tegenwind. Maar het was de drie uur lopen wel weer waard. Prachtige natuur en stilte. Ook al was het gebied niet nieuw, blijft het met sneeuw op de heuvels en de grijsheid van de wolken toch weer anders dan de vorige wandeling hier. Ook R. was impressed.

Zeik- en zeiknat terug bij de auto. Hoewel, de nieuwe bergjas (zie eerder weblogverhaal) heeft zich prima gehouden. Met de fleecepet en de capuchon geen last van koude oren. De rest van het lichaam onder het gezicht blijft droog natuurlijk. Volgend jaar met groep vrienden hierheen. Benieuwd hoe ze het vinden.
Toch koud en nat genoeg ( 🙂 ) om in de Tailrace Inn in Kinlochleven op te warmen bij een pint 80. /-.
in de jeugdherberg van Glencoe heerlijk gegratineerde stooflappen klaargemaakt in de oven, met echte gebakken aardappelen en gegrilde ma�skolf (R.) of broccoli (R.) en � na het uitbuiken- een kaasplankje met naar keuze geitenkaas (R.) en Stilton (R.). Zo voldaan, dat we geen puff ( 🙂 ) meer hebben om naar de pub te gaan…

Afgelopen januari wegens teveel sneeuw Peters Rock niet kunnen bereiken. De rotspunt op Corrour Estate heeft een plaquette voor Peter Trowell. Hij is in 1979 verdronken in Loch Ossian (verdwenen in een wak; gevonden toen de dooi goed inzette). Ter nagedachtenis is de plaquette aangebracht op deze rots. De plek staat nu ook op de ‘stafkaarten’ van de Ordnance Survey bekend als Peters Rock. Behalve zijn naam, gebooorte- en sterfdatum staat er een vers:
I have a friend, a song and a glass
gaily along life’s road I pass
joyeus and free out of doors for me
over the hills in the morning

De tocht – dit keer met R. was stevig, vanwege de sneeuw op zeshonderd meter hoogte. Schrik niet. De trein had ons vanuit Fort William naar Courrour gebracht, op iets meer dan vierhonderd meter. Bijna anderhalf uur lopen naar Peters Rock en ongeveer een uur terug. Hink stap over de platen ijs, wadend door vijf centimeter water en tot enkelhoogte door de sneeuw. In januari in mijn uppie (toen er veel meer sneeuw lag) de wandeling moeten staken wegens te gevaarlijk. Nu kunnen doorlopen. Pittige tocht en in de loop van de avond bevestigen de spieren in mijn onderlijf dat.
De huidige warden van Loch Ossian Youth Hostel, Nick, gesproken en gevraagd hoe het met Tom Rigg is, de warden uit de tijd dat ik hier voor het eerst kwam. Hij leeft nog, begreep ik, maar met zijn gezondheid is het niet best. Geen bulderend gelach meer, maar gemopper. Kortom, niet meer de man die de deer binnen liet in de jeugdherberg, die je kon vertellen welke paddestoelen die je had geplukt eetbaar waren en die de mooiste verhalen kon vertellen over de estate en de natuur.
Nu anderhalve dag hier en het voelt al als veel langer. Lekker om er zo even een week uit te zijn. Mooie uitzichten, sneeuw op de hellingen, frisse lucht en de klok is niet zo dringend. Behalve vanmiddag dan, want als je de trein de trein van 3.20 PM terug naar Fort William mist, moet je zes uur wachten op de volgende trein.

Niet uit het Raam of NUHR. Maar dan nu als De Ploeg met Ben Hur. Een geweldige, chaotische voorstelling met fantastische spelers als Viggo Waas, Eric van Muiswinkel en Peter Heerschop. Het verhaal van het boek uit 1880 (over de Jood Juda Ben Hur die bevriend is met een Romeinse tribuun) wordt op hoofdlijnen redelijk gevolgd, maar in de versie van De Ploeg wordt het zeer humoristisch gebracht. De tranen biggelen af en toe over je wangen. En de spelers blijven herkenbaar. Als Eric van Muiswinkel iemand de Anton Geesink van het jaar nul noemt, kun je ervan verzekerd dat hij Geesink nog even opvoert. Ook Joahn Cruijff wordt door Viggo Waas nog even neergezet voor een analyse van een wagenwedstrijd in Rome. De twee uur (hoera, geen pauze!) zijn omgevlogen. Al met al:

Net terug uit Spaarnwoude, waar ik sinds gisteravond verbleef voor een bestuursconferentie van mijn vakond NVJ over voornamelijk CAO Dagblad. Moe van het vergaderen en de terugreis: lange autorit, want al avondspits. Gelukkig een lekkere verrassing op de trap: schaaltjes biest, gebracht door zus Y.
Uit mijn weblog in 2004:
Wie kent het (nog)? Biest, het lekkerste toetje (en ontbijt en afsluiting van de lunch) op aarde! Om melk te geven moet een koe eerst een kalf hebben gekregen. De melk geproduceerd (1, 2 of 3 keer) vlak na het kalven wordt biest of colostrum genoemd. De samenstelling van deze melk verschilt van de melk die later in het lactatiestadium wordt geproduceerd. De belangrijkste verschillen zijn een hoger gehalte aan eiwitten, antistoffen en vitaminen, die de weerstand van de jonge dieren verhogen. De smaak is net zoals slagroom maar zoeter en dunner. Biest kostte vroeger niks (een klein bedrag als gebaar werd door de boerin op prijs gesteld), omdat het niet bij de melk die de boer aan de melkfabriek leverde kon worden toegevoegd. De rest van de melk zou dan namelijk bederven Er is een verschil tussen stal- en landbiest. De laatste is geler en vetter. Tot zover het ‘biologisch-economische� verhaal.
Biest is niet gemakkelijk te bereiden. Het wellen is een secuur werkje. Je brengt een brede pan met biest op een vuur bijna aan de kook. Je moet al die tijd met een houten spatel roeren. Vlak voor het koken (en dat moment luistert zeer nauw) gaat het vuur uit en giet je de warme massa in een schaal. Daarin zit al (naar keuze) suiker en/of brokken beschuit. Gekoeld opeten is het lekkerst.
Als kind kregen we het in de �biesttijd� heel vaak te eten: �s morgens als ontbijt, �s middags een schaaltje bij de boterham, �s avonds als toetje na het eten en soms nog een schaaltje voor het naar bed gaan.

Vanavond de prachtige voorstelling Under African Skies bijgewoond in de Goudse Schouwburg. Een wervelende show vol heerlijke nummers, slechts tweemaal �verstoord� door een niet loepzuivere inzet en onvoldoende stemvermogen. Hits van onder andere Miriam Makeba (de jazzzangeres die vorige maand overleed en vooral herkend wordt door haar succesnummer Pata pata (Klik hier voor een Youtube-filmpje met de song) en Paul Simon klonken en waren niet zelden een feest van herkenning. Wat ik dan wel mis aan het slot van zo�n Zuid-Afrikaanse show is het Zuid-Afrikaanse volkslied Nkosi sikelel’ iAfrika.

Tuurlijk, het is nog bijna anderhalve week te gaan, maar we (R en ik) krijgen echt winterweer in Scotland. Het nieuwe warme, ademende, wind- en waterdichte jack komt dus echt van pas�

Vandaag de laatste van vier lessen journalistiek gegeven aan de IMC Weekendschool in Rotterdam. De kinderen hebben op de redactie van NRC.Next twee eigen pagina�s gemaakt. Net als in de eerdere lessen, was de nieuwsgierigheid van hun gezichten te lezen. Ze namen alles in zich op, wilden ook alles weten. Kortom ze wilden er iets van opsteken. De nieuwe jaargang belooft dus weer wat goeds. Benieuwd of ze aan het einde van het derde jaar nog net zo enthousiast zijn.