Puffinnest

Net terug uit Spaarnwoude, waar ik sinds gisteravond verbleef voor een bestuursconferentie van mijn vakond NVJ over voornamelijk CAO Dagblad. Moe van het vergaderen en de terugreis: lange autorit, want al avondspits. Gelukkig een lekkere verrassing op de trap: schaaltjes biest, gebracht door zus Y.
Uit mijn weblog in 2004:
Wie kent het (nog)? Biest, het lekkerste toetje (en ontbijt en afsluiting van de lunch) op aarde! Om melk te geven moet een koe eerst een kalf hebben gekregen. De melk geproduceerd (1, 2 of 3 keer) vlak na het kalven wordt biest of colostrum genoemd. De samenstelling van deze melk verschilt van de melk die later in het lactatiestadium wordt geproduceerd. De belangrijkste verschillen zijn een hoger gehalte aan eiwitten, antistoffen en vitaminen, die de weerstand van de jonge dieren verhogen. De smaak is net zoals slagroom maar zoeter en dunner. Biest kostte vroeger niks (een klein bedrag als gebaar werd door de boerin op prijs gesteld), omdat het niet bij de melk die de boer aan de melkfabriek leverde kon worden toegevoegd. De rest van de melk zou dan namelijk bederven Er is een verschil tussen stal- en landbiest. De laatste is geler en vetter. Tot zover het ‘biologisch-economische� verhaal.
Biest is niet gemakkelijk te bereiden. Het wellen is een secuur werkje. Je brengt een brede pan met biest op een vuur bijna aan de kook. Je moet al die tijd met een houten spatel roeren. Vlak voor het koken (en dat moment luistert zeer nauw) gaat het vuur uit en giet je de warme massa in een schaal. Daarin zit al (naar keuze) suiker en/of brokken beschuit. Gekoeld opeten is het lekkerst.
Als kind kregen we het in de �biesttijd� heel vaak te eten: �s morgens als ontbijt, �s middags een schaaltje bij de boterham, �s avonds als toetje na het eten en soms nog een schaaltje voor het naar bed gaan.

Vanavond de prachtige voorstelling Under African Skies bijgewoond in de Goudse Schouwburg. Een wervelende show vol heerlijke nummers, slechts tweemaal �verstoord� door een niet loepzuivere inzet en onvoldoende stemvermogen. Hits van onder andere Miriam Makeba (de jazzzangeres die vorige maand overleed en vooral herkend wordt door haar succesnummer Pata pata (Klik hier voor een Youtube-filmpje met de song) en Paul Simon klonken en waren niet zelden een feest van herkenning. Wat ik dan wel mis aan het slot van zo�n Zuid-Afrikaanse show is het Zuid-Afrikaanse volkslied Nkosi sikelel’ iAfrika.

Tuurlijk, het is nog bijna anderhalve week te gaan, maar we (R en ik) krijgen echt winterweer in Scotland. Het nieuwe warme, ademende, wind- en waterdichte jack komt dus echt van pas�

Vandaag de laatste van vier lessen journalistiek gegeven aan de IMC Weekendschool in Rotterdam. De kinderen hebben op de redactie van NRC.Next twee eigen pagina�s gemaakt. Net als in de eerdere lessen, was de nieuwsgierigheid van hun gezichten te lezen. Ze namen alles in zich op, wilden ook alles weten. Kortom ze wilden er iets van opsteken. De nieuwe jaargang belooft dus weer wat goeds. Benieuwd of ze aan het einde van het derde jaar nog net zo enthousiast zijn.

Toe aan een nieuw wind- en waterdicht, ademend jack voor alle seizoenen in Scotland. Van het oude jack zijn de schouders (de plekken waar de rugzak hangt) slecht geworden. Afgelopen zomer al keer gemerkt dat de schouders niet meer echt droog blijven. Vanmiddag � moest toch richting het midden van het land � bij Zwerfkei geweest, mijn favoriete outdoorwinkel. Jammer dat J. L. me niet kon adviseren, want hij zegt dat hij in de zaak overal verstand van heeft, behalve van kleding� Maar goed, toch geslaagd. Het is een Zwitserse Mammut geworden. Merk is goed, maar nog belangrijker, jack is vervaardigd met mijn favoriete ademende stof Gore-Tex. Ook mijn bergschoenen (Meindl) zijn voorzien van deze prachtige stof. Een forse investering, maar jack gaat ook jaren en jaren mee. De vuurdoop voor de jas is over anderhalve week.

Aan begin van mijn carri�re in Amsterdam gewerkt. Dagelijks met de tram langs het Begijnhof, vaak voorgenomen daar eens te gaan kijken, nooit gedaan. Vanavond er voor het eerst geweest. Voor de bevestiging van kerkgenote Irene Bom tot predikante van de classis Europa van mijn kerk. Dat gebeurde in de hoofdstad, omdat ze bij deze parochie haar opleiding heeft afgerond. Het moet haar goed hebben gedaan dat aardig wat parochianen van mijn Rotterdamse kerk de reis naar de hoofdstad hadden ondernomen.
De naam van de Amsterdamse kerk doet anders vermoeden (English Reformed Church), maar de geloofsgemeenschap behoort toch echt tot de Church of Scotland.
Mooi gebouw, begin vorig jaar heropend door twee vorstinnen (zij van de overkant en die van ons) na een grondige restauratie. Fraai interieur, mooi orgel, warme sfeer. En wat fantastisch, zo’n stiltegebied te midden van de hectische binnenstad van Amsterdam.
Klik hier voor meer informatie over de geschiedenis van het kerkgebouw.

Zelf maak ik de komende dagen paar keer gebruik van de trein. Vandaar deze dienstregeling, meer voor mijn gemak dan jullie plezier. Hoewel… Gouwenaars kunnen zo hun eigen treinreis snel plannen.
Foutje in het NS-systeem: in tweede programma staat de standaard op aankomst in plaats van vertrek. Dat moet je dus zelf steeds aanpasssen!

document.write(“http://www.ns.nl/webwidgets/widget-av.jsp?wbgc=%23f4cc48&fs=12&hbgc=%23ffffff&fix=G&crad=14&dv=Gouda&height=320&bw=2&width=350&da=&bc=%230&cbgc=%23ffffff&fc=%2366&ref=+escape(location.href)+“);

document.write(“http://www.ns.nl/webwidgets/widget-rp.jsp?wbgc=%23f4cc48&fs=12&hbgc=%23ffffff&fix=V&crad=14&dv=Gouda&height=320&bw=2&width=350&da=&bc=%230&cbgc=%23ffffff&fc=%2366&ref=+escape(location.href)+“);

Al enkele dagen met griep thuis. Hoge koorts. Wel honger (want hoog energieverbruik, zoals altijd als ik griep heb), maar geen trek. Sinds dinsdag ook stekende hoofdpijn. Na de vervelende ervaring van begin 2006 is mijn eerste angst nadat de koppijn donderdag nog niet over is, dat het weer een voorhoofdsholteontsteking is. De pijn is niet zo hevig als toen, maar toch� Vandaag bij de huisarts het verlossende woord. Geen voorhoofdsholteontsteking. Wel verstoppingen vermoedelijk. Dat moet met een neusspray en dampen overgaan. Dus zondag moet de verbetering merkbaar zijn. Gelukkig is de koorts gezakt. Nog ff mijn gemak houden, dan kan ik maandag eindelijk ook weer aan het werk. Thuis niksen en op bed liggen, dat is niets voor mij.

Nou ja zeg, helemaal vergeten te melden vrijdag dat ik naar het Whiskyfestival in Leiden geweest. Een uiterst plezierige middag. Mooie whisky�s geproefd. Wie me kent, weet dat ik thuis zo�n 25 verschillende malts heb. Het festival is een uitgelezen kans om van de verschillende merken andere types te proeven, zoals die nog even een half jaar in madeiravaten hebben doorgebracht, of jaren langer in de vaten hebben gezeten dan de flessen die ik thuis heb. En zo passeerden daar mooie flessen Talisker, Bowmore, Glenmorangie, Laphroaigh, Balvenie en noem maar op. Ja, D., je hebt wat gemist! Bij elkaar een stuk of twaalf whisky�s geproefd (gelukkig steeds kleine hoeveelheden), met stokbrood en water als neutralisator.
Het whiskyfestival in Leiden is een bijzonder festival. Zelden zo�n goed georganiseerd, zo�n geoliede machine meegemaakt als dit. Alles klopt: er is een maximum aanstal bezoekers per sessie (verdeeld over drie dagen), zodat je je als bezoekers niet als sardientjes in een blikje waant. En door de toch forse toegangsprijs (40 euro) houd je de rifraf buiten en ontmoet je hier gelijkgestemden. Allemaal liefhebbers van een mooi glas whisky. Niet om achterover te keilen, maar om van te genieten. Praten over wat als �snel� drankje en welke meer iets is voor een winterse avond om lang van te genieten. En naar voorbeeld van de gelijkenis van de vijf broden en de twee vissen raken de manden stokboord en de flessen bronwater nooit leeg. En dan natuurlijk de mooie Pieterskerk. In zo�n historisch gebouw komt een mooi glas whisky toch beter uit dan in een clean, wit/grijs hok. Volgend jaar weer!

Het gebouw van mijn kerk eens op een andere manier �gehoord�. Er was een concert van het Tollensensemble, dat onder leiding staat van Coen van der Heide.
�k Zou er niet speciaal zijn heen gegan, ware het niet dat er nog vrijwilligers nodig waren, dus tja� Maar geen spijt gehad, integendeel. Het ensemble van zeer goede amateurmusici (strijkers), aangevuld met solisten (onder wie de fagottist Frans Robert Berkhout) gaf een prachtig visitekaartje af met dit concert. Mooie werken van Vivalid (Concerto in La minore Fagotto, Archi e Cembalo en Pieter Hellendaal (Concerto VI). Maar het mooiste vond ik nog het orgelconcert 10 (Opus 7, nummer 4) van H�ndel. Wat een mooi orgel hebben we toch in de kerk en wat geweldig als een muzikant als Ton van Eck het instrument op een nog mooie manier laat klinken dan tijdens de eredienst op zondag. En wat een geweldige akoestiek heeft de kerkzaal. De volheid van de ruimte was me nog niet eerder opgevallen.
Kortom, een welbestede zaterdagavond.