Puffinnest

In De Balie in Amsterdam is zaterdag 17 maart een symposium ter gelegenheid van de herdenking dat 25 jaar geleden Koost Koster en zijn collega�s werden vermoord. Het symposium is georganiseerd door Lokaal Mondiaal.
Die organisatie geeft in kort bestek weer wat er destijds is voorgevallen. Hieronder de tekst van haar website:
De IKON-ploeg was in El Salvador om verslag te doen van de situatie in het land dat op weg was naar verkiezingen. El Salvador verkeerde sinds 1979 ineen burgeroorlog en aanzienlijke gebieden bevonden zich onder controle van de rebellen van het FMLN. Twee jaar eerder was Koster ook al in het land geweest om een reportage te maken over de doodseskaders in El Salvador. Deze reportage had grote internationale impact en richtte de schijnwerpers op het land, maar zowel de Salvadoraanse als de Amerikaanse regering vonden dat Koster eenzijdig te werk was gegaan en te pro-FMLN berichtte.
Op 7 maart 1982 begonnen Koster en zijn team met het maken van interviews met gevangen guerrillero�s in de Mariona gevangenis. Openlijk bedankten de gevangenen de journalisten voor hun steun in de strijd. Op 11 maart werd Koster opgehaald door agenten in burger en ondervraagd, nadat de autoriteiten een briefje hadden gevonden op het gedode lichaam van een guerrillastrijder met zijn naam en adres in San Salvador daarop. Een dag later verscheen er een artikel in de Salvadoraanse pers met de foto�s van de Nederlandse journalisten. In het artikel werden ze beschuldigd van steun aan de subversieven.
De ook in El Salvador aanwezige IKON-collega Jan Schmeitz waarschuwde Koster nog om heel voorzichtig te zijn. Zelfs contacten van het FMLN suggereerden Koster dat het misschien beter was om het land even te verlaten. Desondanks vertrokken Koster en zijn team op 17 maart met een minibus richting Chalatenango om daar door mensen van het FMNL te worden opgehaald. Onderweg constateerden ze dat hun auto werd gevolgd door een terreinwagen die vaak gebruikt werd door veiligheidsdiensten. Bij Santa Rita werden ze opgewacht door vier strijders van het FMLN. Ze verlieten de weg en trokken via een paadje het land in. Nog geen honderd meter verder werd het vuur op de groep geopend. Slechts ��n guerrillero slaagde erin in te ontkomen.
De moord op de IKON-ploeg was voorpaginanieuws in de hele wereld. Vooral in Nederland sloeg het in als een bom. Er kwamen diverse herdenkingsdiensten en de moord zorgde voor een enorme betrokkenheid van de Nederlandse bevolking bij de bevrijdingsstrijd in El Salvador. De Nederlandse regering stelde een onderzoek in dat draaide om de vraag of het Salvadoraanse leger wist van de komst van de groep en bewust een hinderlaag had gelegd met de intentie de journalisten te vermoorden. Het onderzoek van diplomaat J. W. Bertens concludeerde dat noch opzet, noch toeval kon worden bewezen. Wel dat de journalisten waren gedood door gericht vuur op afstand vanuit handvuurwapens. De Truth Commission van het United States Institute of Peace concludeerde in een rapport dat de journalisten wel degelijk werden gedood in een bewust gelegde hinderlaag op basis van vooraf gekregen informatie, dat het leger de feiten voor onderzoek heeft willen verbergen, en dat de staat van El Salvador in gebreke is gebleven bij het onderzoeken, berechten en bestraffen van de schuldigen.

25 Jaar geleden werden vier IKON-jurnalisten vermoord in El Salvador. Vermoord, omdat ze de wereld de waarheid van El Salvador wilden laten zien. Een jubileum met een zwarte rand. Als journalist sta ik er deze week bij stil. Al jaren lees en hoor ik van collega�s wereldwijd die omwille van hun werk, hun roeping, het vrije woord worden vermoord. Maar met de moord op
Koos Koster
Jan Kuiper
Joop Willemse
Hans ter Laag
op 17 maart 1982, kregen deze honderden, misschien wel duizenden doden onder collega�s, in Nederland een naam, een gezicht. Daarom de komende dagen aandacht voor de vier omgekomen Nederlandse collega�s.

Een hele middag Johan Sebastian Bach (1685-1750) op cello meegemaakt. Alle zes solo suites, achter elkaar gespeeld door zes cellisten: Taco Kooistra (suite 1 in G Major, BWV 1007), Frances-Marie Uitti (suite 2 in D Minor, BWV 1008), Timora R�sler (suite 3 in C Major, BWV 1009), Jeroen den Herder (Suite 4 in E Flat Major, BWV 1010), Jaap ter Linden (Suite 5 in C Minor, BWV 1011) en Dmitri Ferschtman (suite 6 in D Major BWV 1012).
Niet alles even boeiend, maar wel leerzaam. Dus zie ik dit uitje van vanmiddag in de Goudse Schouwburg maar als ckv, culturele en kunstzinnige vorming. Alle suites kenden eenzelfde opbouw: prelude, allemande, courante, sarabande, de galanterie�n menuet I, II, I (of Bourr�e I, II, I, of Gavotte I, II, I) en Gigue. Van dat alles herkende ik maar ��n stukje: de prelude uit de eerste suite, omdat die in een van de afleveringen van Inspector Morse is te horen.
Toch mooi om zes suites van Bach te horen, die tot in het begin van de twintigste eeuw onbekend waren en destijds bij toeval in Barcelona werden ontdekt door de toen twaalfjarige Pablo Casals (1876-1973). Pas op 25-jarige leeftijd heeft hij ze voor het eerst uitgevoerd en na hem nog velen. Bach componeerde de cellosuites rond 1720, toen hij als kapelmeester werkzaam was aan het hof van prins Leopold van Anhalt-K�then. Ze zijn ‘op schrift’ gezet door Bach’s tweede vrouw Anna Magdalena. Zo, hebben jullie ook even stukje muziekgeschiedenis gehad…
Het aardige van het spel door zes solisten is dat je zes van klank verschillende cello�s hoort en ook zes verschillende manieren van spelen. Mooiste spel en de warmste klank vond ik die van Dmitri Ferschtman, wiens instrument nog maar drie jaar oud is. Het slechtste vond ik het spel van Kooistra, omdat hij a) van bladmuziek speelde, b) halverwege midden in het spel een keer moest stemmen en c) zijn barok cello voor mijn oren te scherp klonk.
Het geheel van zes suites werd door twee pauzes onderbreken, eenmaal voor een lichte lunch en eenmaal voor high tea. Dat was dus jammer voor mij. Lunch en zoetigheid zijn aan mij niet besteed. Maar de koffie in de schouwburg smaakte prima en was er in overvloed. Al met al een zeer wel bestede middag.

Al een tijd niets gemeld over de bloeddruk. Nou, die is tot voor dik een week te hoog gebleven. Daarom een week geleden een ander, extra medicijn gekregen (voor de deskundigen onder de lezers: Nifedipine) en die pil slaat kennelijk goed aan. Afgelopen vrijdag bij controle bij huisarts en ook daarna bij de thuiscontroles, is de bloeddruk bijna �gewoon�: 124/87.

Wat heerlijk om je een avond helemaal te kunnen onderdompelen in goede muziek. Vanavond in deGoudse Schouwburg naar concert geweest vanBl�f. Op rij 6, maar vermoedelijk ook elders in de zaal, komt het geluid zo helder op je af, dat het lijkt alsof je op het podium naast de artiesten staat.. Paskal Jakobsen, Peter Slager, Bas Kennis en Norman Bonink speelden de sterren van de hemel. Nieuwe nummers, net geschreven in de Ardennen en wat gouwe ouwes, dat laatste om de echte die hard fans tevreden te stellen. Al gelijk aan het begin een leuke binnenkomer, het nummer Welkom in ons huis, mooie ballads, de bekende hoge zang van Jakobsen en het fantastische pianospel van Kennis en het ook oogstrelende drumspel van Bonink, het is allemaal heerlijk genieten. Mooie, gevoelige teksten in nummers als Omarm, Hart tegen hart en zo gaat het maar door.
Ik behoor niet tot de fanclub, zal ook niet naar elke concert van Bl�f, maar een paar jaar na het optreden in Ahoy was het leuk de Zeeuwse band weer eens live te zien.
Toch nog een minpuntje. Het concert is gelardeerd met een prachtige lichtshow, maar waarom moeten die fel brandende lampen bij een van de laatste nummers recht op mijn gezicht gericht worden. Hoogst irritant. Daarom geen vijf sterren!

Al vaak haar muziek gehoord en gedacht: die wil ik wel eens in het echt horen en zien. Het is er nooit van gekomen, maar daar komt verandering in. Donderdag 5 april ga ik naar een concert van Ilse de Lange in de Heineken Music Hall.

Tja, na 25 jaar mag ik Schotland toch wel mijn eigen land noemen. Ben net terug van een dikke week Schotse Hooglanden, met Glencoe als uitvalsbasis. Lekker ge(berg)wandeld (Glen Etive, Corrour Estate, Glen Nevis, Ben Nevis) en een leuke autorit (Trossachs, Mull). Allemaal plekken waar ik vaker kom, maar in de winterse kleuren ziet alles er toch weer anders uit.
Niet alles is gelukt. Zo heb ik de tocht naar de top van de Ben Nevis op ongeveer een uur/drie kwartier onder de top moeten afbreken wegens weersomstandigheden. Het begon met het ploeteren door zo�n 20 cm sneeuw en toen het zicht door nieuwe sneeuwval bijzonder slecht werd, vond ik het te gevaarlijk worden en ben afgedaald. En net als een paar uur in de stromende regen lopen op Corrour Estate is het heerlijk terugkeren in de warme jeugdherberg, waar een warme douche wacht. En verder bijwarmen bij een echte kachel (hout, kolen), een wee dram of een heerlijk glas winterbier (Blizzard) van de Atlas Brewery uit het nabijgelegen Kinlochleven in de pub. En weet je, na een week voelt het alsof je al veel langer van huis bent.
O, onderstaande poem staat al jaren als onderdeel van de handtekening onder de e-mail van mijn persoonlijke mailbox. Het is opgedragen aan Peter J. Trowell, die in maart 1979, op 29-jarige leeftijd, verdronk onder het ijs van Loch Ossian. Elke keer als ik langs dit meer op Corrour Estate een wandeling maak, wil ik langs, wat nu zelfs op de Ordnance Survey kaarten (�stafkaarten�) Peters Rock heet, gaan. Daar bevindt zich een plaquette met het gedichtje dat aan deze Peter Trowell is opgdragen. Al ken ik de phrase uit mijn hoofd, blijft het bijzonder de tekst, die inmiddels ook mijn levensmotto is, te lezen.
I have a friend, a song and a glass
gaily along life’s road I pass
joyous and free out of doors for me
over the hills in the morning

Laatste les gegeven voor dit jaar in vak journalistiek op de Weekendschool. De kids waren enthousiast en dat geeft mij weer een bijzonder goed gevoel. De opdracht kon iets minder goed worden uitgevoerd door mijn groepje van zes, maar dat lag niet aan de kinderen. De te interviewen persoon zat niet in zijn �natuurlijke omgeving�, maar in een kantoor. Hij had ook geen idee wat de Weekendschool was� Nou ja, volgende keer beter. Wat mij betreft komt die volgende keer er. Heb genoten de afgelopen weken van de nieuwsgierigheid en het enthousiasme van de kids (groep 7, basisschool). Je bent dood na afloop, maar het is het waard. Je merkt, voelt dat er heel veel potentie zit in die kinderen. Het moet er alleen uitgehaald worden.
Of ze allemaal succesvol worden door de Weekendschool? Geen idee. Maar als de school (2,5 jaar lang elke zondag behalve tijdens de reguliere vakanties) er in slaagt om zelfs een van die kinderen te doen slagen in het leven, is het project geslaagd. Wie een berg wil verplaatsen, begint met de kleine stenen (Confucius) Dus volgend jaar� En ik ben benieuwd naar de krant die ze komende zondag, als ik op vakantie ben, maken.

Vandaag weer meegewerkt lesje journalistiek voor de kinderen van de Weekendschool. Ben met groepje van zes kinderen bij de beveiliging van het Erasmus Medisch Centrum (�Dijkzigt�) geweest. Daar werd verteld hoeveel medewerkers er zijn en hoeveel camera�s er in en om het complex hangen. ,,De camera�s zijn onze ogen��, vertelde het hoofd beveiliging. Typisch zo�n uitspraak die je als journalist kunt gebruiken in je artikel. En laat nou aan het einde van de les, bij de presentatie in de klas, de kinderen juist die beeldspraak gebruiken. Kijk, dan ben je trots op deze kinderen. Dat ze zoiets oppikken. Daar doe je het als begeleider toch voor? Ben supertrots op �mijn� kids.

Wat een geweldig concert vanavond in de schouwburg. De Dutch Swing College Band en Lils Mackintosh. Heerlijke muziek, die me terugvoerde naar de tijd van het Randstad Jazzfestival in de jaren tachtig/negentig. Fantastische weekeinden waren dat, al was ik als een van de mede-organisatoren na afloop wel bakaf. Ook daar hebben we de DSC Band op het podium gehad. Een genot om naar te luisteren. De 60 jaar bestaande formatie (in gewijzigde samenstelling) heeft nog niets aan swing ingeboet.
Heerlijk om de banjo�st Ton van Bergeijk een oud nummer van Arie Ligthart te horen spelen en natuurlijk veel jazzklassiekers. Even zo mooi was de prachtige solo van de Adrie Braat (contrabas). En dan als de kers op het schaaltje met appelmoes Lils Mackintosh die de sterren van de hemel zong. OK, niet het postuur van mijn allerliefste jazzvriendin Beryl Bryden, maar een stem die klonk als een klok. De praatjes tussendoor, konden me iets minder bekoren. Lils moet zingen en verder niets. Geef mij maar mer van nummers als het door haar zo schitterend vertolkte Careless Love.
In de zaal nog even met R. en M. over de band gesproken. De DSC komt voor in een boek uit mijn jeugd, van de Bob Evers serie. Even boek opzoeken in de spelonken en nog eens doorbladeren, En na afloop kwam ik ook J. R. tegen in de foyer, ook oud-bestuurslid van het niet meer betaande Goudse festival. Met hem herinneringen opgehaald aan die geode oude tijd.
Wat jammer blijft, was de zaal. Naar jazz moet je niet luistreen, ztilzittend op een stoel in een schouwburg. Jazz komt volgens miij toch het beste tot zijn recht stand, swingend bewegen met een goed glas bier in de hand. Dit was me iets te braaf. En daarom net geen vijf sterren.