Puffinnest

Het was weer eens tijd voor Maastricht. Want tja, laatste vakantiedag, mooi weer, zin om er op uit te trekken.

Onverwacht vrije week. Daags na Pasen vrije dag vanwege begrafenis. Dan resteren er nog drie werkdagen in die week. Ach, die dan ook maar aan vakantiedagen besteed. En vooral omdat het onverwacht is, is zoiets extra lekker. Tijd besteed aan achterstallig kerkenwerk, maar voldoende ruimte voor ontspanning. Vorige week zaterdag naar het Openluchtmuseum (zie vorige item op de blog), afgelopen vrijdag par uur Blijdorp en vandaag dus naar Maastricht.

Doel 1 van vandaag: het Bonnefantenmuseum, voor veelgeprezen tentoonstelling Robin de Puy. Viel me toch wat tegen. Eigenlijk niet echt mijn smaak. Behalve dat de foto’s vooral in zwart-wit zijn. Ik stam nog uit het nieuwstijdperk dat er alleen zwart-wit foto’s in de krant stonden. Vindt zwart-wit in een dagblad toch altijd nog sprekender dan de kleurenfoto’s.

Daarna in hetzelfde museum onverwacht gestuit op de werken van Helen Verhoeven. De mansgrote schilderijen in de tentoonstelling Oh God geven een mooie hertaling van oude meesterwerken. Zo is er haar moderne versie van Diana ontdekt de zwangerschap van Callisto, door Hendrick Goltzius, Je kunt het werk van Verhoeven vergelijken met het origineel, want dat hangt ook in het Bonnefanten.
Indrukwekkend ook het doek De zondeval. Net als de – bijna serie – gevangenneming van Jezus, de kruisiging en de kruisafneming. Heel boeiend is ook de korte documentaire waarin je ziet hoe de werken tot stand zijn gekomen.

Een aparte belevenis is de aanpak met zwart-wit muurschildering van de koepel of cupola van het museum door de Britse kunstenaar Stanley Donwood: Optical Glade. Geen werk dat je even een paar seconden bekijkt. Je gaat zitten of liggen op de grote, bekende Fatboy kussens en laat het lijnenspel minutenlang op je inwerken. Heb er zelf bijna een kwartier doorgebracht. Indrukwekkend. Wist niet dat ik zoiets mooi zou vinden…

Doel 2 van de dag: het terras van Charlemagne op het fraaie Onze Lieve Vrouweplein. Een uitdaging. Op deze fantastische, warme lentedag zijn meer mensen op dat idee gekomen. Het duurt dan ook even voor er een tafeltje vrij komt voor de Gouwenaar. Maar dan is daar de beloning: een heerlijke tocades chardonnay uit 2014. Zo lekker, dat ik nog een tweede glas heb genomen…
Om mij heen zie ik loerende ogen van mensen ook op zoek naar een vrijkomend tafeltje. Omdat het toch al wat later op de dag is een lunch genomen (dan thuis maar geen avondeten): een uitmuntende Maastrichts plateau: een greep van producten uit de streek.

Voldaan de terugreis naar Gouda aanvaard. Ik kan er weer even tegen. En wat Maastricht betreft: tot de volgende keer!

Lente in Maastricht: filmpje

Druk paasweekeinde verwacht in het Openluchtmuseum in Arnhem, dus deze zaterdag maar gegaan. En op tijd. Heerlijk rustig kunnen kuieren langs de oude gebouwen. Nadeel (eerste ‘zomerdag’ in museum of het vroege tijdstip): nog niet alle gebouwen zijn open. Maar dat maakt niet uit. Heb ik een reden om nog eens terug te keren.

Het blijft een schitterend gezicht al die oude gebouwen die hier een mooie herbestemming hebben gekregen. Het Zeeuwse kerkje uiteraard, de boerderij uit Hoogmade die daar moest wijken voor de aanleg van de HSL, het ‘kruisgebouw’, het Amsterdamse buurtje.
En natuurlijk de oude voertuigen. Een oude DAF, zo eentje waar mijn vader nog in heeft gereden, de oude trams uit Rotterdam (met de bestemmingen Charlois en Feijenoord voorop).

Gecombineerd met het fantastische weer, een heerlijke dag.

Hieronder een filmische impressie van vandaag

Naar Londen gisteren voor The Boat Race. De allereerste keer was jaren geleden met A. B. Die toen meeging dat de een voor de ene ploeg zou zijn (Oxford) en de ander voor de andere (Cambridge).
Dat pakte dit jaar niet goed uit voor mij. Oxford heeft alle vier de wedstrijden (twee vrouwenraces, de ‘reserve race’ bij de mannen en de echte Boat Race) verloren. En die echte wedstrijd ook nog eens flink verloren. Vier bootlengten verschil. Dat kun je geen verliezen meer noemen, dat is keihard in de pan gehakt worden!

Spijt dus van mijn dagje Londen? Zeker niet. Het is een heerlijke, levendige wereldstad waar het goed toeven is. Ik ben er graag. Het gekrioel met de tube (metro in, metro uit, roltrap op, roltrap af, tien twintig, dertig meter in de diepte). Natuurlijk een kijkje bij Covent Garden voor de sfeer en de levende standbeelden. Uiteraard een bakkie koffie bij Starbucks. En uiteraard wat boodschappen (bacon) bij Tesco. Ontbeten (bacon and eggs natuurlijk) en gedineerd (Ultimate Burger) bij Wetherspoon.

Voor veel meer was geen tijd. Het leukste van de Boat Race is om al heel vroeg langs de waterkant te staan bij Putney Bridge, daar waar de boten te water gaan, de toss is. Door er vroeg te zijn, heb je de beste plek vooraan om foto’s te maken. De echte wedstrijd bekeken op groot scherm en met een pint (Ierse IPA) in de hand in The Star and Garter.
De busreis (Eurolines) was perfect dit keer. Twee chauffeurs op zowel de heen- als de terugreis. Geen drie kwartier stilstaan onderweg dus vanwege de verplichte rusttijd. Van Eindhoven naar Calais vv in één ruk door.

Al met al: volgend jaar weer. Al hoop ik wel dat Oxford dan wint!

Zie een filmische impressie hieronder

Het Bonnefantenmuseum het Museum aan het Vrijthof, wie heeft er niet van gehoord. Vandaag een nieuw museum ontdekt in een van mijn favo –dagje-uit-steden Maastricht: het Natuurhistorisch Museum Maastricht.

Een eeuwenoud gebouw, vroeger kloostercomplex Sint Elisabethsdal, dat van 1673 tot 1796 bewoond werd door, later zwakzinnigengesticht grauwzusters. Wikipedia: In de 19e eeuw was het gebouw in gebruik als zwakzinnigengesticht, weeshuis en tijdelijke huisvesting van gemeentelijke diensten. De kern van het complex bestaat uit het zeventiende eeuwse Huis Stas in Maaslandse renaissancestijl (met ‘speklagen’ en krulgevels). Het interieur van het pand is nog deels origineel. Ook de twee aangrenzende kloostervleugels stammen uit de zeventiende eeuw, maar deze zijn later sterk verbouwd.

Relatief klein van opzet dit museum, maar een bezoek zeker waard. Geleerd dat mergel uit krijttijdperk stamt en dat ‘krijt’ komt van schelpen en dergelijke. Schelpen, in Maastricht? Jazeker, het museum leert je dat Limburg en du sook Maastricht miljoenen jaren geleden een ondiepe zee was, complete met haaien en andere vissen.
Het museum, al meer dan 100 jaar oud, neemt je mee in de reis door de tijd. Van schuivende continenten naar de Romeinen en van mosasaurus (roofreptiel) naar de bonte specht, of hoe al die vogels ook heten. Je leest het verhaal van de door de Fransen in 1794 geroofde mosasaurus (maashagedis, 10 meter lang, gevonden in de Sint Pietersberg), je ziet in en apart glazen gebouw een i de mergel vastzittende ander mosasaurus, Bèr, (want te log om binnen in het museum te plaatsen.

Fraaie tekst op een van de muren in het museum, die de doorgaande veranderingen in landschap en natuur weergeeft: Alleen de verandering houdt stand. Landschap, flora en fauna zijn de resultaten van processen waar nooit een einde aan komt. Alleen de verandering houdt stand. Een variatie op de gedachte van de Griekse filosoof Heraclitus van Efeze (535 – 474 voor Christus) in zijn boek over de natuur ‘Alles beweegt en niets is blijvend.’

Niet alleen de vondsten, flora en fauna zijn mooi om te zien. In het oudste deel van het museum het genoemde Huis Stas, waan je je decennia terug. De grote kamer herbergt een historisch kabinet, ingericht in de stijl van een natuurhistorisch museum omstreeks 1900.
Al met al een museum dat een bezoek meer dan waard is. Een aanrader!. Maar misschien niet een waar je keer op keer terugkeert.

Het dagje Maastricht natuurlijk traditiegetrouw afgesloten bij mijn favo café Charlemagne op het Onze Lieve Vrouweplein, met een mooi Kasteelbier. Op het gevelterras, wel onder de terrasverwarmer, want behoorlijk koud vandaag.