Puffinnest

Naar Londen gisteren voor The Boat Race. De allereerste keer was jaren geleden met A. B. Die toen meeging dat de een voor de ene ploeg zou zijn (Oxford) en de ander voor de andere (Cambridge).
Dat pakte dit jaar niet goed uit voor mij. Oxford heeft alle vier de wedstrijden (twee vrouwenraces, de ‘reserve race’ bij de mannen en de echte Boat Race) verloren. En die echte wedstrijd ook nog eens flink verloren. Vier bootlengten verschil. Dat kun je geen verliezen meer noemen, dat is keihard in de pan gehakt worden!

Spijt dus van mijn dagje Londen? Zeker niet. Het is een heerlijke, levendige wereldstad waar het goed toeven is. Ik ben er graag. Het gekrioel met de tube (metro in, metro uit, roltrap op, roltrap af, tien twintig, dertig meter in de diepte). Natuurlijk een kijkje bij Covent Garden voor de sfeer en de levende standbeelden. Uiteraard een bakkie koffie bij Starbucks. En uiteraard wat boodschappen (bacon) bij Tesco. Ontbeten (bacon and eggs natuurlijk) en gedineerd (Ultimate Burger) bij Wetherspoon.

Voor veel meer was geen tijd. Het leukste van de Boat Race is om al heel vroeg langs de waterkant te staan bij Putney Bridge, daar waar de boten te water gaan, de toss is. Door er vroeg te zijn, heb je de beste plek vooraan om foto’s te maken. De echte wedstrijd bekeken op groot scherm en met een pint (Ierse IPA) in de hand in The Star and Garter.
De busreis (Eurolines) was perfect dit keer. Twee chauffeurs op zowel de heen- als de terugreis. Geen drie kwartier stilstaan onderweg dus vanwege de verplichte rusttijd. Van Eindhoven naar Calais vv in één ruk door.

Al met al: volgend jaar weer. Al hoop ik wel dat Oxford dan wint!

Zie een filmische impressie hieronder

Het Bonnefantenmuseum het Museum aan het Vrijthof, wie heeft er niet van gehoord. Vandaag een nieuw museum ontdekt in een van mijn favo –dagje-uit-steden Maastricht: het Natuurhistorisch Museum Maastricht.

Een eeuwenoud gebouw, vroeger kloostercomplex Sint Elisabethsdal, dat van 1673 tot 1796 bewoond werd door, later zwakzinnigengesticht grauwzusters. Wikipedia: In de 19e eeuw was het gebouw in gebruik als zwakzinnigengesticht, weeshuis en tijdelijke huisvesting van gemeentelijke diensten. De kern van het complex bestaat uit het zeventiende eeuwse Huis Stas in Maaslandse renaissancestijl (met ‘speklagen’ en krulgevels). Het interieur van het pand is nog deels origineel. Ook de twee aangrenzende kloostervleugels stammen uit de zeventiende eeuw, maar deze zijn later sterk verbouwd.

Relatief klein van opzet dit museum, maar een bezoek zeker waard. Geleerd dat mergel uit krijttijdperk stamt en dat ‘krijt’ komt van schelpen en dergelijke. Schelpen, in Maastricht? Jazeker, het museum leert je dat Limburg en du sook Maastricht miljoenen jaren geleden een ondiepe zee was, complete met haaien en andere vissen.
Het museum, al meer dan 100 jaar oud, neemt je mee in de reis door de tijd. Van schuivende continenten naar de Romeinen en van mosasaurus (roofreptiel) naar de bonte specht, of hoe al die vogels ook heten. Je leest het verhaal van de door de Fransen in 1794 geroofde mosasaurus (maashagedis, 10 meter lang, gevonden in de Sint Pietersberg), je ziet in en apart glazen gebouw een i de mergel vastzittende ander mosasaurus, Bèr, (want te log om binnen in het museum te plaatsen.

Fraaie tekst op een van de muren in het museum, die de doorgaande veranderingen in landschap en natuur weergeeft: Alleen de verandering houdt stand. Landschap, flora en fauna zijn de resultaten van processen waar nooit een einde aan komt. Alleen de verandering houdt stand. Een variatie op de gedachte van de Griekse filosoof Heraclitus van Efeze (535 – 474 voor Christus) in zijn boek over de natuur ‘Alles beweegt en niets is blijvend.’

Niet alleen de vondsten, flora en fauna zijn mooi om te zien. In het oudste deel van het museum het genoemde Huis Stas, waan je je decennia terug. De grote kamer herbergt een historisch kabinet, ingericht in de stijl van een natuurhistorisch museum omstreeks 1900.
Al met al een museum dat een bezoek meer dan waard is. Een aanrader!. Maar misschien niet een waar je keer op keer terugkeert.

Het dagje Maastricht natuurlijk traditiegetrouw afgesloten bij mijn favo café Charlemagne op het Onze Lieve Vrouweplein, met een mooi Kasteelbier. Op het gevelterras, wel onder de terrasverwarmer, want behoorlijk koud vandaag.

Na open dag nieuwe metrostations CS en Rokin (noordzuidlijn) in Amsterdam (zie artikel hieronder), onverwacht bezoek gebracht aan het Allard Piersonmuseum. Wilde eigenlijk wat rondwandelen in Amsterdam, maar te koud. Geen spijt gehad van dit bezoek. Prachtig museum, prachtig gebouw ook: hert voormalige hoofdgebouw van De Nederlandsche Bank.

Het Allard Pierson Museum, het archeologie museum van de Universiteit van Amsterdam, is genoemd naar Allard Pierson (1831-1896, voormalig predikant), die in 1877 de eerste hoogleraar archeologie aan de Universiteit van Amsterdam werd.

Fraaie collectie beelden en attributen (sommige als kopie) uit de tijd van het oude Egypte en Rome en de Romeinen. Vooral de tentoonstelling Crossroads, Reizen door de Middeleeuwen.

Ook leuk om met modern toetsenbord je eigen naam in hiëroglyfen tevoorschijn te toveren (zie rechts) en te printen. Al zegt een vriend dat er van de vertaling niets klopt. Maar het blijft leuk.

Fotoreeksje van mijn foto’s in het museum hieronder.

Vandaag bezoek gebracht aan de toekomstige Noord Zuidlijn van de metro in Amsterdam. Mooi om te zien, nu alles nog maagdelijk schoon is. Was vooral onder de indruk van de kunst-tegelwanden op station Rokin. Als metro vertraging heeft en je moet wachten, is dat geen straf voor de reiziger lijkt me.

Kunst op CS ontbrak nog. Er komt iets groots dat, als ik de uitleg goed heb begrepen wisselt met de seizoenen.

Zie het filmverslag van de open dag hieronder