Lekkere Schotse muziek voor het weekeinde. Kende The Ayoub Sisters niet tot afgelopen maandag. Hoorde de muziek in de auto via de internetradio op de Britse versie van Classic FM en was meteen verkocht. Volumeknop gelijk in de + mode. Dus leek het me ook leuk dit werkje “Melodies from Scotland” met jullie te delen.
Prettig Pinksterweekeinde!
Mijn schouwburgkeuze
voor volgend seizoen in
de Goudse Schouwburg:
30/11: De Parelvissers (Charkov Staats Opera Theater; zie foto hieronder)
06/12: Dolf Jansen
22/12: Christmas with Anùna
23/02: Helmert Woudenberg (dit keer: Kronkels van Simon Carmiggelt)
16/03: Op Hoop van Zegen (musical) 
01/04: Freek de Jonge
14/04: Cape Town Opera Chorus
01/05: Toneelgroep Het Volk
En nu maar afwachten of mijn bestellingen worden gehonoreerd.
Afgelopen zondagavond gehoord en gezien bij Podium Witteman op Nederland 2. Heerlijk lied (zie onderaan) gezongen door mezzosopraan Nora Fischer, begeleid door gitarist Marnix Dorrestein.
Heerlijk nummer: Come all ye songsters, uit de semiopera Fairy Queen van Henry Purcell. Door hem gecomponeerd, op basis van teksten van Shakespeare.
Come all ye Songsters of the Sky,
Wake, and Assemble in this Wood;
But no ill-boding Bird be nigh,
None but the Harmless and the Good.
Het lied staat op het eerste album van Fischer dat afgelopen woensdag is gepresenteerd in Paradiso.
De opname in Podium Witteman vind ik overigens mooier dan de onderstaande versie op YouTube. Kijk maar op internet of de aflevering nog is terug te zien.
Prettig weekeinde allemaal.
Was tevoren wat sceptisch. Vooral het decor in de voorstelling De Oresteia van Het Nationale Theater (HNT) was onderhevig aan kritiek. Het is een gegolfde (de zee tussen Griekenland en Troje verbeeldend) en steeds ronddraaiende en bij tijd en wijle krakende speelvloer. Het (in de woorden van dagblad Trouw ‘bizarre decor’ leidt hinderlijk af. Alhoewel: halverwege de dik 2,5 uur durende voorstelling ben je er zo aan gewend, dat het niet meer opvalt.
Over het stuk zelf niets dan lof. Het is imponerend. HNT brengt vaker klassiekers uit de oudheid op het toneel. Dit keer De Oresteia, daterend uit bijna 500 jaar voor Chr. Geen dijenkletser, of iets als ‘tussen de schuifdeuren’. Een zwaar stuk waarbij je constant moet opletten.
Het is het verhaal van het huis Atreus waarvan legeraanvoerder Agamemnon zijn dochter Iphigeneia offert om gunstige wind te smeken van de goden. Het vervolg, heel kort samengevat: zijn vrouw Klytaimnestra doodt hem als wraak hiervoor. En dan keert de eerder gevluchte zoon Orestes terug om zijn vader te wreken, door zijn moeder te doden. Dat zet je op het puntje van de stoel. Je ziet en hoort de twijfel. De jongeman moet zijn vader wreken van de goden, maar heeft wel moeite met het doden van zijn moeder. Uiteindelijk doet hij dat toch. In de ‘rechtzaak’met de godinnen, komt hij zijn moeder nog één keer tegen. Hij wil haar kussen, maar zij wendt het hoofd af.
Alles valt op staat bij zo’n stuk met de spelers. Die zijn geweldig. De bitch van een
moeder wordt fantastisch neergezet door Anniek Pheiffer en met Bram Coopmans wordt Agamemnon een echte strijder. Het meest was ik nog onder de indruk van het spel van Bram Suijker als Orestes. Vooral dankzij de live projecties op schermen achterin het toneel, zie je de vertwijfeling en het ongeluk in zijn gezicht. Meesterlijk knap. En natuurlijk is het heerlijk om de lange beginmonoloog te horen uit de mond van de gelauwerde Hans Croiset.
Kortom, geen spijt van deze voorstelling, waarop ik pas een paar weken geleden werd geattendeerd. Wel jammer voor HNT dat Griekse drama’s geen groot publiek trekken. De grote zaal van de Goudse Schouwburg was voor ongeveer een derde gevuld. Wel goed van het Goudse theater dat het niet gaat voor alleen vorostellingen die volle zalen trekt, maar ook oog heeft voor de liefhebbers van dit soort zware stukken.
Zou het eigenlijk 5 sterren willen geven, maar een punt aftrek voor het decor.
Genoten vanavond van de voorstelling Mozes door Helmert Woudenberg. Heb al veel (solo)voorstellingen van hem gezien, maar dit was een van de beste volgens mij.
Het is – wel vertaald en ingekort – het Bijbelse verhaal van Mozes vanaf de vondst in het biezen mandje in Egypte, de plagen die over het land kwamen omdat de farao het volk niet liet gaan, tot en met het ‘gedonder’ onder het volk bij terugkeer in Kanaän.
Knap hoe Woudenberg (foto) het verhaal hertelt, zonder af te wijken van het oorspronkelijke. OK, de woorden zijn anders gekozen, maar het lijden van het volk in ballingschap, de relatie met Mirjam, Aäron, Jozua, God (‘consequent aangeduid als de ‘Ene’, de ‘Enige’), de onzekerheid en het gemor tijdens de terugtocht of exodus naar Kanaän, de dood van de eerstgeborenen, de nieuwe woorden voor de tien geboden, het is allemaal herkenbaar herleidbaar tot het origineel in de Bijbel.
Oud verhaal? Zoals Woudenberg het vertelt, is het ook zeer toepasselijk voor vandaag. Vluchtelingen, volksverhuizing, het niet welkom zijn in Kanaän. Het is zeer herkenbaar. Een voorstelling over rampspoed en ontberingen, maar ook over vrijheid, hoop en verandering.
En Woudenberg eigen, heeft hij weinig decor nodig. De vloer en achterwand van de 
kleine zaal van de uitverkochte kleine zaal is slechts gevuld met een zeil van een schip. Zie de foto. Knap. Het decor is functioneel, maar het leidt absoluut niet af van het verhaal dat wordt verteld.
Aart Staartjes
Grappig dat ik al vrij snel aan het begin van de voorstelling bij mij de gelijkenis zich opdrong van Woord voor Woord, het IKON-programma dat vijftig jaar geleden werd uitgezonden. Aart Staartjes vertelde daar wekelijks (volgens mij) een Bijbels verhaal. Ze waren geschreven door Karel Eykman en gingen vergezeld van fraaie tekeningen van Bert Bouman.
De verzamelde verhalen zijn als kinderbijbel nog steeds te koop. Op de website Bol.com luidt de omschrijving direct, toegankelijk en levendig zonder dat het bijzondere karakter van de verhalen tekort gedaan wordt. Dat is volgens mij ook zeer van toepassing op het verhaal Mozes dat Helmert Woudenberg zijn publiek vanavond heeft voorgezet.
Het was weer eens tijd voor Maastricht. Want tja, laatste vakantiedag, mooi weer, zin om er op uit te trekken.
Onverwacht vrije week. Daags na Pasen vrije dag vanwege begrafenis. Dan resteren er nog drie werkdagen in die week. Ach, die dan ook maar aan vakantiedagen besteed. En vooral omdat het onverwacht is, is zoiets extra lekker. Tijd besteed aan achterstallig kerkenwerk, maar voldoende ruimte voor ontspanning. Vorige week zaterdag naar het Openluchtmuseum (zie vorige item op de blog), afgelopen vrijdag par uur Blijdorp en vandaag dus naar Maastricht.
Doel 1 van vandaag: het Bonnefantenmuseum, voor veelgeprezen tentoonstelling Robin de Puy. Viel me toch wat tegen. Eigenlijk niet echt mijn smaak. Behalve dat de foto’s vooral in zwart-wit zijn. Ik stam nog uit het nieuwstijdperk dat er alleen zwart-wit foto’s in de krant stonden. Vindt zwart-wit in een dagblad toch altijd nog sprekender dan de kleurenfoto’s.
Daarna in hetzelfde museum onverwacht gestuit op de werken van Helen Verhoeven. De mansgrote schilderijen in de tentoonstelling Oh God geven een mooie hertaling van oude meesterwerken. Zo is er haar moderne versie van Diana ontdekt de zwangerschap van Callisto, door Hendrick Goltzius, Je kunt het werk van Verhoeven vergelijken met het origineel, want dat hangt ook in het Bonnefanten.
Indrukwekkend ook het doek De zondeval. Net als de – bijna serie – gevangenneming van Jezus, de kruisiging en de kruisafneming. Heel boeiend is ook de korte documentaire waarin je ziet hoe de werken tot stand zijn gekomen.
Een aparte belevenis is de aanpak met zwart-wit muurschildering van de koepel of 
cupola van het museum door de Britse kunstenaar Stanley Donwood: Optical Glade. Geen werk dat je even een paar seconden bekijkt. Je gaat zitten of liggen op de grote, bekende Fatboy kussens en laat het lijnenspel minutenlang op je inwerken. Heb er zelf bijna een kwartier doorgebracht. Indrukwekkend. Wist niet dat ik zoiets mooi zou vinden…
Doel 2 van de dag: het terras van Charlemagne op het fraaie Onze Lieve Vrouweplein. Een uitdaging. Op deze fantastische, warme lentedag zijn meer mensen op dat idee gekomen. Het duurt dan ook even voor er een tafeltje vrij komt voor de Gouwenaar. Maar dan is daar de beloning: een heerlijke tocades chardonnay uit 2014. Zo lekker, dat ik nog een tweede glas heb genomen…
Om mij heen zie ik loerende ogen van mensen ook op zoek naar een vrijkomend tafeltje. Omdat het toch al wat later op de dag is een lunch genomen (dan thuis maar geen avondeten): een uitmuntende Maastrichts plateau: een greep van producten uit de streek.
Voldaan de terugreis naar Gouda aanvaard. Ik kan er weer even tegen. En wat Maastricht betreft: tot de volgende keer!
Lente in Maastricht: filmpje
Vandaag weer eens naar Blijdorp geweest.
Geen verhaal dit keer, alleen twee korte filmpjes.
Plezier ermee.
Aquarium in Oceanium
De dikhuiden (met het jonge nijlpaard)
Druk paasweekeinde verwacht in het Openluchtmuseum in Arnhem, dus deze zaterdag maar gegaan. En op tijd. Heerlijk rustig kunnen kuieren langs de oude gebouwen. Nadeel (eerste ‘zomerdag’ in museum of het vroege tijdstip): nog niet alle gebouwen zijn open. Maar dat maakt niet uit. Heb ik een reden om nog eens terug te keren.
Het blijft een schitterend gezicht al die oude gebouwen die hier een mooie herbestemming hebben gekregen. Het Zeeuwse kerkje uiteraard, de boerderij uit Hoogmade die daar moest wijken voor de aanleg van de HSL, het ‘kruisgebouw’, het Amsterdamse buurtje.
En natuurlijk de oude voertuigen. Een oude DAF, zo eentje waar mijn vader nog in heeft gereden, de oude trams uit Rotterdam (met de bestemmingen Charlois en Feijenoord voorop).
Gecombineerd met het fantastische weer, een heerlijke dag.
Hieronder een filmische impressie van vandaag
Muziek voor het weekeinde kan vandaag natuurlijk niets anders zijn dan, volgens mij, Bach’s meestwerk, de Matthäus Passion. Geniet van de muziek. Goed paasweekeinde!
Heerlijke whisk(e)yproeverij gehad vanavond bij Huub Oostendorp in Schoonhoven. Kijkend naar de wand met fraaie flessen whisky, waan je je in een snoepjeswinkel.
Een vergelijking van Schotse whisky en Ierse whiskey op deze proeverij. Ben bekend met en liefhebber van Schotse whisky’s, maar weet dat er ook buiten God’s own country fraaie whisky’s worden gemaakt. Vanavond is dat weer eens bewezen.
In de fraaie ambiance van Oostendorps wijnwinkel bij het centrum van de zilverstad Schoonhoven werden per ronde
steeds een Schotse en een vergelijkbare Ierse whiskey geproefd. Met dank aan Huub en Richard voor de uitleg over whisky in het algemeen en informatie over de verschillende merken.
In de eerste ronde bijvoorbeeld Kinahan’s , tegenover een Knockando. En zo kwamen daar nog The Quiet Man, Balblair, Midleton, Tobermory 18y (een van de lekkerste vanavond, maar met 161,20 euro per fles wel boven mijn budget…), Ardmore en Connemara. Net als Tobermorgy heb ik die een 10/10 gegeven.
En omdat de aanschaf (inclusief korting voor deze avond) 27,50 euro is, daar maar een fles van meegenomen. Uiteraard bij thuiskomst als afzakkertje een glaasje geproefd.
Bekijk de foto’s van de acht geproefde whisk(e)y’s hieronder
Puffinnest 