Het Nationale Toneel behoort tot de top van de Nederlandse toneelgezelschappen. Heb vaker voorstellingen van dit gezelschap gezien en ben altijd onder de indruk. Met de voorstelling Race ben ik weer niet teleurgesteld.
Het verhaal: Twee gehaaide topadvocaten – de één zwart, de ander wit – worden benaderd door de rijke, witte zakenman Charles Strickland. Hij wordt ervan 
beschuldigd een zwarte vrouw te hebben aangerand in een hotel. Terwijl de media hem al hebben berecht als ‘seksist’ en ‘racist’, blijft hij volhouden onschuldig te zijn. Als de zwarte stagiaire Susan zich iets teveel met de zaak bemoeit, barst op het advocatenkantoor een vlijmscherpe strijd los. Schuld, seks, leugens en ras vormen een venijnige cocktail. Hoe zwart-wit is deze zaak eigenlijk?
De rollen prachtig gespeeld door Mark Rietman, Hein van der Heijden, Werner Kolf en Romana Vrede. Anders dan de inhoud doet vermoeden, is het geen zwaar stuk. Het wordt 
zelfs opvallend licht gespeeld. Humor, verrassend decor en lichtontwerp. Je moet er wel je aandacht bij houden, want het blijft een ingewikkeld verhaal.
Heb – off topic – na afloop Mark Rietman nog even laten weten dat het wel jammer is dat er dit jaar geen Gijsbrecht van Aemstel is gespeeld op nieuwjaarsdag. Afgelopen jaren speelde hij daarin de hoofdrol. Geldgebrek/ onvoldoende subsidie maakte het onmogelijk.
Bezoek is extra leuk deze periode, vanwege het 
En – echt waanzinnig – een rit door spoorverleden, -heden en –toerkomst. Gezeten in een treinstoel, ga je echt heen en weer en bij afremmen naar voren.
Over empathie. En ook een grap over Badr Hari (,,Durf ik wel, ik loop toch harder“). De zelfmoordterrorist met bomgordel, die niet opviel in oost-Groningen… Wat interactie met de zaal. De grappen zal ik hier niet herhalen, zo dat al mogelijk is na het hoge tempo van Dolf Jansen. Dan zou ik de voorstelling verpesten voor wie nog mag.
Kom als het kan met het openbaar vervoer. Parkeren kost een vermogen in het centrum van Rotterdam, als je al een plekje weet te vinden.
De meeste indruk maakte nog de tentoonstelling 
Bijna het landschap bij een modelspoorbaan, maar dan gruwelijk. Onderstaand zie je mijn foto’s in een filmische voorstelling. Die kunnen niet op tegen het zien met eigen ogen. Als je de kans hebt, moet je zeker gaan kijken. De tentoonstelling duurt nog tot en met 5 februari.
een verwijzing naar het bekende lied. Van de website: De sculpturen die Claire Morgan maakt zijn betoverende show stoppers waarin dieren op het punt staan om te vallen, te springen of op te vliegen. Hun verstilde beweging wordt benadrukt door de wisselwerking met monumentale geometrische vormen die lijken te zweven. Het creëren van deze schijnbaar solide vormen uit zaden, vliegen, bladeren en stukjes plastic, hangend aan nylon draden, staat voor Morgan symbool voor de futiele poging van de mens om de natuur te controleren en te organiseren. Door het gebruiken van artificiële onderdelen zoals plastic, belicht ze ook de destructieve relatie van de mens tot de natuur. Zo mooi kan ik het zelf niet verwoorden. Neem er wel de tijd voor om te kijken. Imposant, knap de ‘beelden‘ blijven je aandacht trekken.
jaren, want al gaat het uiteindelijk om de bijeenkomst rond de grote Noorse kerstboom (geschenk van Gouda’s zusterstad Kongsberg) en daarbij als hoogtepunt het ontsteken van de lichtjes in de boom, overdag is er ook genoeg te beleven. Een fancy fair in de St.-Jan, optredens door hoornblazers op de Markt, een poppenkast voor de kinderen, optredens door schoolkinderen, enzovoorts enzovoorts.
raamkozijn staan. Leuk om mee te doen, al heeft het wel als consequentie dat ik de deur niet uit kan.
Puffinnest 