Heerlijk genoten van Canto Ostinato. In de Goudse Schouwburg dit keer. Weer eens wat anders dan in Orgelpark, waar ik dit meesterwerk van Simeon ten Holt al drie keer heb beluisterd. Ten eerste: geen orgel, alleen de twee vleugels. Ten tweede Mensen op de vloer op matjes.
Was heel bang dat dat laatste mijn aandacht van de muziek zou afhouden. Dat is gelukkig heel erg meegevallen. Al direct bij het begin werd ik weer betoverd door de prachtige muziek. Wie het ook eens heeft gehoord, zal het met me eens zijn: of je vindt het fantastisch, of je vindt er geen bal aan. Een tussenweg is er niet. Dik anderhalf uur pianospel, zonder pauze.
Uit het feit dat ik ‘Canto’ nu voor de vierde keer live heb meegemaakt, mag je opmaken dat ik tot de eerste categorie behoor. En dan heb ik het nog niet eens over de keren dat ik het heb grijsgedraaid op mijn Ipod (is dat technisch wel mogelijk?).
De muziek klinkt zo simpel, maar juist door de herhalingen die er in zitten, het dubbelspel luistert het heel nauw voor de beide muzikanten, Jeroen en Sandra van Veen. Zij zijn dan ook de meesters van de vertolking van deze minimalistische muziek. De drie keer in Orgelpark in Amsterdam, vertolkten zijn het ook, toen samen met organist Aart Bergwerff.
Twee fragmenten uit het concert in Gouda
Bij toeval de tentoonstelling 
Puffinnest 