Op wat gekuch na, doodse stilte als Lavinia Meijer in de kleine zaal van de Goudse Schouwburg op haar harp speelt. Haar intieme concert, zo voelt het, is een genot voor oog en oor. Alleen zij en haar harp op de vloer gistermiddag. Geen afleidend decor. Het is volop in stilte genieten van haar uitvoering van delen van werken van Eric Satie, zoals het beroemde en altijd herkenbare lome Trois gymnopdies. En uiteraard werken van Ludovico Einaudi, waar ze haar nieuwste cd mee heeft gevuld. En ook die van Philip Glass van haar vorige cd. En tussendoor ook een improvisatie van een melodietje dat ze enkele weken mee terugbracht uit haar geboorteland Zuid-Korea. Het klonk allemaal even fantastisch. Het vijf kwartier durende concert vloog voorbij.
Haar muziek ook maar de Muziek voor het weekeinde.
Vanavond in de Koninklijke Schouwburg aanwezig geweest bij de uitreiking van de journalistieke jaarprijzen, De Tegel. Een prijs die door het journaille op hoge prijs wordt gesteld. Erkenning voor je werk, voor je werk waar vaak vele uren arbeid in is gaan zitten. Als dan vakbroeders je werk bekronen, is dat geweldig. En dat viel dan ok af te lezen van de gezichten van de winnaars in de verschillende categorien. De prijs ging onder andere naar Hiske Versprille van Het Parool voor haar reportage Biefstukkoning ontmaskerd (categorie onderzoeksjournalistiek), Jan Eikelboom en Ruth Vandewalle (Nieuwsuur) voor Oorlog in Syri (verslaggeving) en Jeroen Trommelen van de Volkskrant voor zijn verhaal over Henk Krol die pensioenpremies van zijn personeel niet afdroeg (Nieuws). Leuk feest ook voor en na de uitreiking.Gezellig om mensen uit het vak (weer)te ontmoeten en wat bij ter praten, wat bilateraaltjes met mensen van de onvolprezen journalisten vakbond NVJ. Kortom, een geslaagde avond.
The High Kings Red is the Rosep>Een Iers lied, gezet op het bekende Schotse lied Loch Lomond Song. Schitterend. En a capella. Die combinatie maakt dit mijn muziek voor het weekeinde. Geniet ervan.
Volgens mij is De Storm een van de mooiste toneelstukken die ik ooit heb gezien van mijn favoriete gezelschap Het Nationale Toneel. Wat een drie-eenheid: de Goudse Schouwburg, Shakespeare en Het Nationale Toneel. De Storm, of The Tempest is het verhaal van Prospero (Mark Rietman), de hertog van Milaan, die door studies zijn rijk heeft verwaarloosd. Zijn broer Antonio (Jaap Spijkers) ziet kans hem van zijn troon te stoten. Samen met zijn dochter Miranda (Hannah Hoekstra) wordt hij op een slechte boot gezet, die dan ook vergaat. De twee belanden op een onbewoond eiland, waar Prospero met harde hand regeert over zijn dochter, de luchtgeest Ariel (Anniek Pheifer) en de enige bewoner van het eiland Caliban (Vincent Linthorst). Dan vaart zijn broer, die hem van de Milanese troon stootte, langs het eiland. Om wraak te nemen geeft Prospero de luchtgeest Ariel de opdracht een storm te ontketenen
Een van de mooiste stukken van William Shakespeare, in een goed volgbare vertaling van Frank Albers, goed neergezet door regisseur Johan Doesburg, een doeltreffend decor, bijzonder goed spel, grappige vondsten, humor. En. gelukkig weer een voorstelling zonder pauze! Ik vind de voorstelling zo goed, dat ik overweeg m een van de komende weken nog eens te gaan bijwonen.Ben zo onder de indruk dat ik dit keer tien sterren geef!
Promofilmpje van de BBC van twee jaar geleden voor de Six Nations (de rugbycompetitie tussen Engeland, Scotland, Wales, Ierland, Frankrijk en Itali) toont dat het niet uitmaakt voor wie je bent, als je maar tegen Engeland bent, de Old Enemy, zoals de Schotten zeggen. Maar filmpje viel niet in goede aarde en is dus teruggetrokken door de BBC. Doet echter niets af aan de humor.
Jean Toots Thielemans heeft vandaag zijn afscheid van het podium aangekonidgd. Verdiend, maar wel jammer voor de muziekliefhebbers. Dank Toots, voor wat je decennialang voor de muziekliefhebber in het algemeen en de jazzliefhebbers in het bijzonder hebt betekend.
Als hij zit, speelde hij ondanks zijn hoge leeftijd als altijd. (Uit een gedicht van Nico Dijkshoorn bij optreden in DWDD t.g.v. van zijn komst naar THJ2010: met een kracht van 8.8 op de schaal van ontroering) In dat jaar bezocht ik met R. de R. het jazzfestival in Den Haag. Gezeten op rij 2 van de grote zaal (tijdens het festival omgedoopt tot Chez Ella) van het Congresgebouw merkten we dat Toots nog steeds het spel bepaalde. Hij gaf aan wie soleerde en wie daarna. Hij was onvermoeibaar op zijn mondharmonica (het broodje). Ruim een uur lang werd het ene nummer na het andere gespeeld, zonder ook maar een valse noot, zonder iets dat riekte naar een hapering, tot hoorbaar groot genoegen van het talrijke publiek. Het applaus dat hem bij binnenkomst ten deel viel, werd veruit overtroffen tot dat wat hij na afloop kreeg. We beseften dat, gelet op zijn leeftijd, het wel eens de laatste keer kon zijn geweest dat we hem hebben horen spelen. Thielamans (91) speelde met de andere groten der aarde: Ella Fitzgerald, Natalie Cole,Billy Joel, Miles Davis, Chet Baker, Charlie Parker, Benny Goodman en noem maar op.Hij werd o.a. ook bekend door de filmmuziek voor Turks Fruit en de film en tv-serie Baantjer.
Nog een deel van het gedicht van Dijkshoorn:
er zijn maar weinig mensen die alleen door uit te ademen in een stuk metaal voorgoed je leven veranderen ik noem er een paar chet baker john coltrane charlie parker en toots thielemans als toots de lippen op het metaal zet de ogen sluit en zijn ziel door de houten schotjes blaast dartelen er zwermen vogels door je borstkas ()
nooit kijk je meer naar verliefde meisjes achter op fietsen hun hoofd tegen de rug van hun grote liefde zonder dat toots met een kracht van 8.8 op de schaal van ontroering je hart openbreekt toots maakt alles mooier laat een stukje zien van een in een b-film acterende beau van erven dorens laat toots iets blazen en verdomd het lijkt opeens wat. ()
zojuist vlak voor de uitzending zat toots thielemans vlak achter mij in een stoel het was stil en opeens hoorde ik hem blazen we zaten daar niet meer alleen de ruimte vulde zich met het geluid van 100-en langspeelplaten miles davis poetste in een hoek van de kamer zijn trompet en buiten in de tuin terwijl toots blies tikte jan wolkers tegen het raam hij liet ons een insect zien hij lachte toots stopte even met spelen en zwaaide dag jan zo ervaar je het leven na toots je leeft je leven in een film waar toots al lang de soundtrack bij heeft geschreven
Geniet nog evgen van zijn beroemde nummer Bluesette
Het weekeinde doorgebracht in Gibraltar. Vergadering van mijn kerk: de Presbytery of Europe. Zeg maar classism, of regionale kerkvergadering. Alleen is regio in mijn geval Europa. Het voert t ever om hier al het besprokene te noemen. Weet ook niet of dat wel gepast is In elk geval een druk programma, dus weinig tijd om Gibraltar uitgebreid te verkennen.
Gebrandschilderd raam in de St. Andrews Church
Uiteraard wel genoten van het mooie gebouw van mijn zusterkerk hier, de St. Andrews Church.
Kiezen nieuwe Moderator of voorzitter van de presbytery
Ben blij deel uit te mogen maken van de presbytery. Ben nieuweling in de club, maar geen enkel moment krijg ik het gevoel als zodanig te worden beschouwd o te worden behandeld, integendeel.
Zoals gezegd druk programma. Geen tijd om alles te verkennen, laat staan om naar de apen op de rots te gaan. Maar daar had een van de apen wat op bedacht. Op moment dat ik in hotel even in de badkamer was, kwam er een binnen. Bij terugkomst zat ze op mijn bed. Ze vloog er vandoor door het raam, naar het balkon.
Aap met zijn buit (lolly) op rand van balkon hotelkamer
Genoten vanavond van heerlijke muziek van de Nederlandse formatie Scrum, met A Night of Tunes an Tales. Heerlijke Ierse en vooral Schotse muziek en zang. Onder andere aandacht voor Robert Burns. Al bij het eerste nummer raak je, mede door de pubsetting op het toneel, in de juiste sfeer. De wekker staat voor morgenochtend half vier, maar toch maar even van de whisky genipt na afloop. Over whsiky gesproken. De mooiste uitspraak van vanavond: Everey drop of rain is a potential dram of whisky!
Vanavond even de tijd om foto (met Samsungtelefoon S4, toch nog goede kwaliteit) te maken van het nieuwe Centraal Station Rotterdam. Was al verliefd op dit stoere gebouw, maar bij avond, krijgt het complex extra dimensie.
Puffinnest 