In juli al op mijn ‘daagje-uit-kalender’, maar door motorpech fiets-/voetveer de wandeling van Eijsden naar Maastricht via deel van Wallonië niet kunnen doen. Vandaag wel, met zelfs prima wandelweer. Twee uur lopen; dik twintigduizend stappen volgens mijn smartwatch.
Ben sinds minstens tien jaar dol op Zuid-Limburg. En nee, niet alleen vanwege de prima terrassen in Maastricht! Al paar keer de wandeling van Eijsden via Ternaaien/Lanaye en langs de Maas naar Maastricht gedaan. Steeds dezelfde route.
Kwam er jaar geleden achter dat je net ten noorden van de sluis van Ternaaien ook westelijk om de St. Pietersberg en omgeving kunt lopen. Qua afstand maakt het niks uit. De in juli besloten die route een keer te volgen. Helaas door de motorpech van het fiets-/voetveer Cragmonon ging het niet door.
Vandaag, de weersvooruitzichten zijn zeer gunstig, dus al vroeg koers gezet naar Zuid-Limburg per trein. Heb nog wat dagkaarten van de NS en die gebruik ik voor de lange reizen. Dus rond 06.30 uur op het station van Gouda, om vandaar via Utrecht en Maastricht naar Eijsden te reizen.
Tuibrug
Dwars door het stadje naar de westkant en daar met het pontje over (één euro, alleen contant betalen). Dan door Ternaaien, schuin oversteken richting een fraaie tuibrug over het Albertkanaal. Vlak ervoor afbuigen en direct langs het water naar de sluis. Indrukwekkende sluizen vanwege het grote hoogteverschil (veertien meter!) tussen het kanaal en de Maas. Er werd vandaag geschut, maar het wachten om het water flink te zien zakken, duurde me te lang.
Ne ten noorden van de sluis afgebogen om langs het Albertkanaal te blijven lopen, richting Kanne.
Heel mooie route, vooral omdat het autoverkeer beduidend minder is dan via de oostelijke route langs de Maas.
Onderweg direct al iets gezien voor een volgend bezoek hier: de Passerelle van Caestert (zie foto hierboven), een in april van dit jaar geopende loopbrug die op vijftig meter hoogte over het Albertkanaal gaat.
De nieuwe wandelbrug is op de plek waar tot de jaren 1930 de Sint-Pietersberg was gelegen. Bij het graven van het Albertkanaal verdween een deel van de berg en daarmee ook de verbinding tussen Luik en Maastricht.
De wandelroute die op de website wordt aangegeven is zeventien km. Dat is me teveel van het goede, dus even uitvogelen hoe ik wel over de tweehonderd meter lange brug heen en weer kan gaan, met een begin- en eindpunt dichter bij het plaatsje/gehucht Kanne. Iets voor het voorjaar.
Grenspaal
Net voor de verkeersbrug bij Kanne, buig ik af, weg van het kanaal. Net na de laatste huizen van Kanne stap ik Nederland weer binnen. Dat zie ik op Google Maps, want een grenspaal of andere aanduiding kom ik niet tegen.
Wat volgt is een lange weg helemaal richting Maastricht. Bij het terugkijken van de route, kom ik nog een bezienswaardigheid tegen die op het lijstje voor een volgend bezoek komt: de Nekummer watermolen. Of eigenlijk is het, als ik het lees, geen molen meer. Wat resteert naast de overblijfselen van de molen zelf, is het pand dat nu woning is. Maar fotogeniek ziet er gebied er wel uit, dus rijp voor een bezoek volgend jaar.
Musketier d’Artagnan
De weg vervolgend kom ik als vanzelf (langs het beeld van de belangrijke, in Maastricht begraven musketier d’Artagnan en de Berenkuil, met nog een bronzen beeld van een beer (‘Jo’) op een zitbankje) naar mijn geliefde terras van café-restaurant Charlemagne op het Onze Lieve Vrouweplein.
Na een glaasje wijn (om het vochtgehalte in mijn lichaam aan te vullen…) al voor 15.00 uur terug naar Gouda, want om 18.00 uur moet ik klaarzitten voor een onlinevergadering van het moderamen van de classis van mijn kerk.
Eén troost: een volgend bezoek aan Zuid-Limburg is nooit ver weg.
Puffinnest 