Categorie: Daagjes uit

Kan me niet heugen dat ik er nooit geweest ben, maar bezoek aan Deventer vandaag was zeer de moeite waard. Het weer werkte natuurlijk ontzettend mee.

Volop zon, nog wat besneeuwd (altijd leuk voor winterse plaatjes) , nauwelijks wind en door het wegblijven van die wind was de temperatuur zelfs aangenaam te noemen. Kortom, prima omstandigheden voor een stadswandeling.

Rondje door deze oude Hanzestad gelopen, met het pontje over de IJssel naar gene zijde. Daar de Bolkwerksmolen (zie foto bovenaan) bekeken. Helaas gesloten voor rondleidingen in de winter.

Als je de St.-Jan van Gouda bent gewend, valt de Grote of Lebuïnuskerk wat tegen. Prachtig gebouw, met een crypte. Daar niet van. Maar ‘blank’ glas in de sponningen…. Dan zijn gebrandschilderde ramen van de kerk in Gouda toch wel veel mooier. Het enige dat in de buurt komt,

zijn de elf figuren (profeten en evangelisten) bij de Magistraatskapel, afkomstig uit een andere kerk in Deventer.

Wat Deventer ook zeer de moeite waard maakt, zijn de kleine straatjes met bijzondere winkeltjes. Kortom, een dagtocht die voor herhaling vatbaar is.

Filmpje

Fotomap

In het kader van De Museumjaarkaart moet zijn geld wel opbrengen, vandaag bezoek gebracht aan het Spoorwegmuseum in Utrecht. Blijft altijd weer fascinerend. De oude treinen. Leuk om ff 3e klas te zitten.
Bezoek is extra leuk deze periode, vanwege het Winterstation, met naast de jaarlijkse ijsbaan dit keer voor het eerst het draaimolenrestaurant. Een hapje en/of drankje, terwijl men rondjes draait tussen de treinen. En – had ik geen tijd voor – wat eten in het echte restauratierijtuig van de legendarische Wagon Lits.

En, vorige keren niet ontdekt: de Vuurproef. Veel informatie – verteld door Rutger Hauer – over spoorgeschiedenis. En – echt waanzinnig – een rit door spoorverleden, -heden en –toerkomst. Gezeten in een treinstoel, ga je echt heen en weer en bij afremmen naar voren.
Mooi gedaan.

Kortom, ik heb me hier wel weer vermaakt.

Filmpje

Fotoserie

Het is nog vakantie, dus weer uitje vandaag. Naar het Noordbrabants museum en het daaraan gekoppelde Stedelijk Museum in Den Bosch ditmaal. Nog nooit geweest (althans niet dit museum) en ben onder de indruk van het gebodene. Niet alles is aan mij besteed. De stillevens met bloemen in een vaas, ze kunnen me gestolen worden. Maar de landschappen waren aardig.

De meeste indruk maakte nog de tentoonstelling Heaven, Hell and Earth in het “Stedelijk” en daar vooral het deel Hell, van de broers Jake en Dinos Chapman. In vitrines, gerangschikt in de vorm van een swastika, verbeelden zij hun visie op de hel. Tienduizenden modelfiguurtjes, waarbij de fouten (Duitsers) zich te buiten gaan aan een orgie van geweld. De enkele centimeters grote poppetjes, ook de gevangenen zien er levensecht uit. De kwellingen die ze ondergaan maken indruk. De afschuw strijdt om respect voor de kunstuiting. Ik raakte niet uitgekeken. Zo knap gemaakt. Zo levensecht. Bijna het landschap bij een modelspoorbaan, maar dan gruwelijk. Onderstaand zie je mijn foto’s in een filmische voorstelling. Die kunnen niet op tegen het zien met eigen ogen. Als je de kans hebt, moet je zeker gaan kijken. De tentoonstelling duurt nog tot en met 5 februari.

In het andere museum was ik vooral onder de indruk van de solotentoonstelling van de Noord-Ierse kunstenaar Claire Morgan. The Sound of silence. Inderdaad een verwijzing naar het bekende lied. Van de website: De sculpturen die Claire Morgan maakt zijn betoverende show stoppers waarin dieren op het punt staan om te vallen, te springen of op te vliegen. Hun verstilde beweging wordt benadrukt door de wisselwerking met monumentale geometrische vormen die lijken te zweven. Het creëren van deze schijnbaar solide vormen uit zaden, vliegen, bladeren en stukjes plastic, hangend aan nylon draden, staat voor Morgan symbool voor de futiele poging van de mens om de natuur te controleren en te organiseren. Door het gebruiken van artificiële onderdelen zoals plastic, belicht ze ook de destructieve relatie van de mens tot de natuur. Zo mooi kan ik het zelf niet verwoorden. Neem er wel de tijd voor om te kijken. Imposant, knap de ‘beelden‘ blijven je aandacht trekken.

Ook een aanrader als je er toch bent…

Kortom een welbesteed museumbezoek.

 

 

Vakantieweek onder andere besteed aan een dagje Londen. Om het niet al te gek te maken, met de lijnbus van Eurolines. 2 nachten in de bus, een dag  (woensdag) door Londen sjokken. In de bus slapen lukt wel, maar om nou te spreken van een gezonde nachtrust… Dus als je thuis bent ben je ‘dood’ en duik je eerst paar uur je bed in. Eigenlijk kost een dagje Londen je zo twee dagen.

Maar dat heb ik er wel voor over. Retourtje kost (inclusief de overtocht) 54 euro. Geen geld. Jammer wel dat mijn hand opsteken in Dover me uren vertraging heeft gekost. Problemen met remleiding nabij Duinkerken, Dus na verlaten ferry in Dover overstappen op de landelijke lijnbus National Express. Alleen de eerste bus (die met een kwartier zou arriveren) had niet voldoende plek, dus of er mensen zouden zijn die geen haast hadden en op de volgende bus (dus over 1 uur en 15 minuten) wilden wachten. De kapotte bus heeft usb-stopcontacten, wifi en de kachel bleef branden….
Nou, die volgende bus kwam dus pas na twee uur! En onderweg naar Londen nog dikke file. In plaats van 08.30 uur, arriveerde ik pas om 11.00 uur bij Victoria Coach Station. Gelukkig wachtte daar vlakbij als altijd wel een meer dan uitstekende bacon and eggs in Sicily (voorheen Da Scalzo).

Dag besteed aan enkele boodschappen, rondlopen. Uiteraard even naar Covent Garden (zie foto boven dit artikel).

En alleen al van het openbaar vervoer met de metro kan ik genieten. Kers op de taart was wat dat betreft dit keer de enorme drukte aan het einde van de middag in de hal van Liverpool Street Station (zie filmpje hieronder). Een van de metrolijnen werd wegens een politie-onderzoek enige tijd stil gelegd en zie dan maar eens een mensenmassa die naar binnen en naar buiten wil in het gareel te houden.

Druk, maar chaos wordt het dan niet. Filmpje gemaakt en gedeeld op Twitter. Leverde reactie op van de internetredactie van de Evening Standard verzoek om die te mogen plaatsen op de site, met bronvermelding. Zag dat bericht echter gistermiddag pas toen ik thuis was. Zal wel te laat zijn geweest om daadwerkelijk te plaatsen. De actualiteit was immers verdwenen.

Een van de boodschappen was in Harrods. Blijft fantastisch warenhuis, zeker in de kerstperiode. Zeer druk, maar wel leuk om weer doorheen te sjouwen. De kerstafdeling zelf, maar ook de food hall. Het ene ziet er daar nog lekkerder uit dan het andere. Ik houd niet van snoepen, maar de chocolade-afdeling alleen al is een bezoek waard.

Zelfde geldt voor bijvoorbeeld de afdeling met keukengerei. Artikelen met prijzen die alleen voor de meer welgestelden zijn weggelegd…

Als epiloog stond traditiegetrouw een pint en een maaltijd op het programma bij Wetherspoon Liv.str.station. Daar was door een enorme drukte – alsof het bier er gratis werd uitgedeeld – geen doorkomen aan. Idem bij de nummer 2 hier op mijn lijstje: Dirty Dicks (Bishopgate). Besloten om niet meer tijd te verliezen, naar Shakespeare, tegenover het Victoria treinstation aan Buckingham Palace Road,. Goed bier, goed eten (fish and chips uiteraard).

Op de terugreis, net als heen, met DFDS Seaways gevaren en nu de premium lounge uitgeprobeerd. Lekker rustig, al komt er net als in de ander ruimten van goed slapen niet veel terecht. Daarvoor is de overtocht van twee uur ook te kort eigenlijk. Maar goed, koffie, thee en een watertje smaakte goed. Telefoon en powerpack helemaal opgeladen. In begin schreef ik al dat bus panne had. De lijnbus voor de terugreis had zelfde moeten zijn, maar reparative niet op tijd uitgevoerd, dus reservebus. Een voor hedendaagse begrippen gedateerde bus: geen usb-stopcontacten en geen wifi. Maar goed, er zijn ergere dingen in het leven nietwaar?

Wel blij met mijn nieuwe telefoonabonnement van Vodafone. Kan aan de overkant nu al internetten uit mijn eigen databundel van 5 GB. Daar kun je ruimschoots mee uit de voeten. Zelfs als je je voorraad foto’s van dagje Londen alvast via WeTransfer naar huis stuurt en ze ook opload naar Flickr (aanrader: 1 terabyte aan opslagruimte!).

Vandaag bezoek gebracht aan het Rijksmuseum van Oudheden. Vakantie, Museumjaarkaart, dus alle elementen aanwezig.
Was nog nooit in dit museum geweest, maar was zeer onder de indruk van de ouwe meuk. Spijkerschrift, beelden, groot en klein. Ik heb mijn ogen uitgekeken. Heel bijzonder ook de tentoonstelling Koninginnen van de Nijl.

Daarin, de naam doet het al vermoeden staan de vrouwen van de Egyptische farao’s centraal. Objecten uit de graftombe van de beroemde koningin Nefertari, zoals het deksel van haar sarcofaag. De meeste voorwerpen die hier te zien zijn, komen uit het Museo Egizio in Turijn, Na Caïro het grootste Egyptische museum ter wereld. Heel mooi om een maquette te zien van de grafkelder van Nefertari, de versieringen daarin en uiterraard de deksel van de sarcofaag.

Van de website van het museum:   Beroemde Egyptische koninginnen als Ahmose Nefertari, Hatsjepsoet, Teje, Nefertiti en Nefertari hadden grote politieke invloed, maar ze waren tegelijkertijd ook echtgenote. Een farao kon met vele vrouwen getrouwd zijn, maar slechts één mocht de titel ‘Grote koningin’ dragen. Zij had de dagelijkse leiding over de harem van het paleis, die soms uit honderden vrouwen bestond. Met kettingen, ringen, glazen parfumflesjes, beschilderde vazen en bronzen spiegels laat de tentoonstelling u kennismaken met het weelderige leven aan het Egyptische hof. 

Ik heb mijn ogen uitgekeken. Kortom, een welbestede vakantiedag. Foto’s van vandaag in het filmpje hieronder.

 

Het voordeel van een abonnement bij Blijdorp: je gaat er wat vaker heen dat je anders zou doen. En het is vanuit de binnenstad van Gouda per openbaar vervoer zeer goed bereikbaar.

Vandaag vrije dag en om te voorkomen dat ik hele dag achter de pc toch met werk bezig ben, koers gezet naar de Rotterdamse diergaarde. Goed weer, niet druk en da zie je zo maar een geluksmoment bij wat olifanten. Te mooi om niet te filmen en te delen op mijn weblog.
Natuurlijk ook genoten van de andere dieren die hier zijn, de vissen en noem maar op.

Voor het eerst van mijn leven het Rijksmuseum bezocht. Aanleiding: ik heb nu een

Museumjaarkaart. Op Facebook plaatste ik bericht dat het feit dat ik hier nog nooit geweest ben (zelfs niet toen ik in grijs verleden in Amsterdam werkte op steenworp afstand van het museum), een gebrek aan mijn opvoeding zal zijn. Werd terecht gewezen door vriendin C. met de opmerking dat je het op mijn leeftijd niet kunt afschuiven op gebrek aan opvoeding, maar op gebrek aan zelfontwikkeling. Ze heeft volkomen gelijk!

Niettemin een heerlijke dag gehad. Hoofddoel natuurlijk de Nachtwacht van Rembrandt. Maar daarna tal van andere beroemde werken gezien, onder andere Jan Steen (het huishouden…), Gabriël (molen aan de poldervaart en het weidelandschap met koeien), Pieneman (Slag bij Waterloo),

Avercamp (winterlandschap met schaatsers), Frans Hals, enzovoorts, enzovoorts.

Het is teveel voor één dag. Na een paar uur rondgedoold te hebben door het prachtige gebouw, besluit ik hier nog een paar keer terug te keren. Misschien gericht een bezoek plannen: keer alles van Rembrandt, een dag met alleen portretten, etc.

Al fraai en vrolijk sluitstuk de installatie Shylight van Studio Drift (ontwerpers Lonneke Gordijn en Ralph Nauta). In deze bewegende lichtinstallatie (zie filmpje hieronder), valt licht uit zijn cocon, opent zich en zweeft naar beneden. De kelken zijn gemaakt van zijde; ingenieuze robotica laat de Shylight voortdurend op en neer bewegen. Alleen dit is al een volgend bezoek waard.

Beperkte compilatie van de collectie Rijkmuseum

Shylight

Filmische impressie deel collectie Rijksmuseum

Vandaag voor het eerst gebruik gemaakt van mijn Museumjaarkaart. Had dat al willen doen tijdens de Broers- en zussendag, begin deze maand, maar had toen kaar thuis laten liggen. De primeur was nu aan het Bonnefantenmuseum in mijn geliefde dagtochtenstad, Maastricht.

Kerkelijke kunst was mooi om te zien. In bijzonder pentekening van de genezing van de tien melaatsen. Laat dat nou net een van de schriftlezingen zijn geweest, afgelopen zondag in Lausanne.

Het werk van de grote tentoonstelling van Cai Guo-Qiang: My Stories of Painting daarentegen kon me in het geheel niet bekoren. De uitlegborden en ook de site geven hoog op van deze kunstenaar, maar ik snap niets, maar dan ook helemaal niets van zijn werk. Op de onderste helft van de afbeelding hieronder herken ik bij de rood/blauwe gloed wel de St. Servaesbrug, maar dat is dan ook het enige.

Tijd om daarna dus naar het Onze Lieve Vrouweplein te gaan, om het bezoek aan de Limburgse hoofdstad af te ronden met een heerlijk glas (OK, twee glazen…) Steenbrugge bock.