Geweldige, humoristische voorstelling De God van de Slachting met mooie ondertoon van de mannen (en dit keer ook vrouwen) van een van mijn favoriete mini-toneelgezelschappen, Het Volk. Prachtig verhaal van de Franse schrijfster Yasmina Reza, dat ook nog eens is verfilmd (onder de titel Carnage) door Roman Polanski.
De dik twee uur durende voorstelling (uitverkochte kleine zaal van de Goudse Schouwburg) handelt over twee echtparen die bij elkaar zijn omdat de zoon van het ene stel de zoon van het andere paar twee tanden uit de mond geslagen heeft. 
Een uit de hand gelopen kinderruzie, lijkt de onderlinge vaststelling aanvankelijk. Beide echtparen willen alles beschaafd oplossen met een open gesprek, maar gaandeweg blijken woorden – en vooral woordkeuzes – de laagjes vernis van de beschaving grondig af te schuren tot er alleen nog een (verbaal) slagveld overblijft.
Het leidt tot een vrolijke chaos waarop de twee mannelijke spelers, Wigbold Kruijver en Bert Bunschoten een patent lijken te hebben. Kortom, een fantastische toneelavond.
Heb de jaren geleden bij toeval gezien in Oidipoes een stuk waarin ze docenten spelen die een schooltoneelvoorstelling spelen en hun liefde voor de klassieke oudheid op een toneelavond van die school willen etaleren. Was zo onder de indruk van hun spel, dat elk jaar als de Goudse Schouwburg Het Volk programmeert ik een kaartje moet en zal hebben.
Ben benieuwd waar ze de volgende keer mee komen.
Al na een paar minuten bleek er niets teveel gezegd aan die aankondiging. Man, man, man, wat een geweldige voorstelling. Fenomenaal. Hilarisch. Bram Suijker, Vincent Linthorst en Jappe Claes presenteren alle werken met grote humor. De teksten (,,ja, ik heb dit ook niet geschreven hoor…’’) de kostuums, de interactie met de zaal. Het is werkelijk ongelooflijk knap. Zo worden koningsdrama’s gespeeld als rugbywedstrijd, wordt in Hamlet een poppenkast functioneel toegevoegd. En er is een bijzonder knappe rapversie van Othello. Uiteraard ontbreken de bekende ‘onderdelen’, zoals de schedel (York), niet.
En omdat er tijd over is (,,We hebben nog drie minuten’’) wordt dat stuk nog twee keer, de laatste keer zelfs heeeel erg ingekort en in omgekeerde volgorde opgevoerd. De tranen biggelden over mijn wangen. En dat gebeurt niet snel.
beschuldigd een zwarte vrouw te hebben aangerand in een hotel. Terwijl de media hem al hebben berecht als ‘seksist’ en ‘racist’, blijft hij volhouden onschuldig te zijn. Als de zwarte stagiaire Susan zich iets teveel met de zaak bemoeit, barst op het advocatenkantoor een vlijmscherpe strijd los. Schuld, seks, leugens en ras vormen een venijnige cocktail. Hoe zwart-wit is deze zaak eigenlijk?
zelfs opvallend licht gespeeld. Humor, verrassend decor en lichtontwerp. Je moet er wel je aandacht bij houden, want het blijft een ingewikkeld verhaal.
Over empathie. En ook een grap over Badr Hari (,,Durf ik wel, ik loop toch harder“). De zelfmoordterrorist met bomgordel, die niet opviel in oost-Groningen… Wat interactie met de zaal. De grappen zal ik hier niet herhalen, zo dat al mogelijk is na het hoge tempo van Dolf Jansen. Dan zou ik de voorstelling verpesten voor wie nog mag.
Puffinnest 