Spotify
Fantastisch concert vanavond van Eric Vloeimans en de achttienmans bigband Licks & Brains onder leiding van Rolf Delfos.
Ik ging er heen vanwege Vloeimans en vond het wel leuk er een bigband bij te krijgen. Achrteraf gezegd wilik Licks & Brains ook wel horen zonder een solist. Wat een fantastiche band. Viermaal trompet, viermaal trombone/schuiftrompet en 5 keer saxofoon, (van bariton tot alt) en een goede ritmesectie.
Een feest voor het gehoor. Fantastisch kopergeluid over de zaal. Het kostte moeite om stil te blijven zitten. Het ene na het andere nummer was een genot om naar te luisteren.
Maar uiteaard ook heerlijk geluisterd naar Vlioemans. Wat een geweldige trompettist is dit toch. Van jazz tot funk, het klonk allemaal geweldig.
Jammer dat twee dames links van mij het concert naar ze later ook toegaven niets vonden en constant met elkaar zatern te kwebbelen. Weggaan als je I het midden van een rij zit, kan niet. Maar heb dan vooral het fatsoen om je mond te houden.
Een van de mooie nummers was dit : Oh Lord. Het allerlekkerste nummer van de avond? Air Chair, compositie van Eric Vloeimans, in een arrangement van Rolf Delfos.
Hieronder een opname uit oktober 2017 van dit nummer met Vloeimans en de big band:
(tekst loopt door onder het filmpje)
Beluister nog enkele nummers op Spotify Ik houd die band in de gaten. Die wil ik nog wel eens horen!
De wervende theatertekst meldt dat voor het eerst in Nederland de zusters worden gespeeld door actrices van kleur. Hierdoor krijgen de teksten een geheel nieuwe lading, als een beroemd schilderij in totaal andere kleuren. Nou, dat zal wel. Op mij komt geen diepere lading af. Gewoon acteurs die hun werk doen. Die meerwaarde, als het zo is bedoeld, komt op mij niet over.
Sneeuw zorgt drie keer voor overlast: als het valt, als het ligt en als het smelt.
elkaar te leren, maar hun totaal verschillend taalgebruik bemoeilijkt dat proces. Ze uiten zich in vormelijkheden, maar ze zijn onderhuids vooral lomp en onbeleefd.
voor een nieuwe kijk op kunst moest zorgen) is er volop ruimte voor een vlotte grap. Zoals een groep schoolkinderen dat gillend om hem afrent bij de tentoonstelling, omdat ze zijn voornaam met iemand anders associëren…
Op Hoop van Zegen was in het begin van de jaren zeventig een van de eerste, zo niet het eerst toneelstuk dat ik zag opgevoerd. Het was een voorstelling met 
Beppie Nooy sr (als de vissersweduwe Kniertje) en de rest van de cast uit het Amsterdams Volkstoneel
het verdriet en het berusten in haar lot (’het is de hand van God’) verloren zou gaan. Maar nee, de rol is net zo stevig als in – voor zover ik mij kan herinneren – het toneelstuk. Het wordt geen jolijt.
de storm nog minder hout kent. Knap gedaan.
Afgaande op de belangstelling van avond van de genodigden, onder wie veel, heel veel mensen uit de theaterwereld zelf, ben ik niet de enige die dol is op Nel. Cabaretier 
nieuwe schouwburg en gelet op de belangstelling – zelfs bij een toneelvoorstelling zit de grote zaal vaak bijzonder vol – is het een gouden zet geweest.
Zoals gezegd een indrukwekkende perfomance. Het zijn niet alleen de drie reuzen, maar het is het straattheater zelf dat alle fantasie te boven gaat. De duiker loopt. Om zijn benen te bewegen, springen leden van de theatergroep vanaf een verhoging naar een touw (denk aan die in een gymnastieklokaal), ze gaan met touw omlaag en door de beweging van het touw zet de reus een stap. En hup, daar komt de volgende ‘springer’ al. Met andere acties beweegt zijn hoofd. En ga zo maar door.
onder de zeespiegel te verstoppen. Met hulp van de goden werd een Reuzenduiker gevonden die zichzelf altijd heeft verstopt. Opeens stond hij op en begon alle bergen op te pakken die hij vervolgens als modder bij de dijken smeet voor extra bescherming.
Puffinnest 