Toe aan een nieuw wind- en waterdicht, ademend jack voor alle seizoenen in Scotland. Van het oude jack zijn de schouders (de plekken waar de rugzak hangt) slecht geworden. Afgelopen zomer al keer gemerkt dat de schouders niet meer echt droog blijven. Vanmiddag moest toch richting het midden van het land bij Zwerfkei geweest, mijn favoriete outdoorwinkel. Jammer dat J. L. me niet kon adviseren, want hij zegt dat hij in de zaak overal verstand van heeft, behalve van kleding Maar goed, toch geslaagd. Het is een Zwitserse Mammut geworden. Merk is goed, maar nog belangrijker, jack is vervaardigd met mijn favoriete ademende stof Gore-Tex. Ook mijn bergschoenen (Meindl) zijn voorzien van deze prachtige stof. Een forse investering, maar jack gaat ook jaren en jaren mee. De vuurdoop voor de jas is over anderhalve week.
Begijnhof
Aan begin van mijn carrire in Amsterdam gewerkt. Dagelijks met de tram langs het Begijnhof, vaak voorgenomen daar eens te gaan kijken, nooit gedaan. Vanavond er voor het eerst geweest. Voor de bevestiging van kerkgenote Irene Bom tot predikante van de classis Europa van mijn kerk. Dat gebeurde in de hoofdstad, omdat ze bij deze parochie haar opleiding heeft afgerond. Het moet haar goed hebben gedaan dat aardig wat parochianen van mijn Rotterdamse kerk de reis naar de hoofdstad hadden ondernomen.
De naam van de Amsterdamse kerk doet anders vermoeden (English Reformed Church), maar de geloofsgemeenschap behoort toch echt tot de Church of Scotland.
Mooi gebouw, begin vorig jaar heropend door twee vorstinnen (zij van de overkant en die van ons) na een grondige restauratie. Fraai interieur, mooi orgel, warme sfeer. En wat fantastisch, zo’n stiltegebied te midden van de hectische binnenstad van Amsterdam.
Klik hier voor meer informatie over de geschiedenis van het kerkgebouw.
Met de trein
Zelf maak ik de komende dagen paar keer gebruik van de trein. Vandaar deze dienstregeling, meer voor mijn gemak dan jullie plezier. Hoewel… Gouwenaars kunnen zo hun eigen treinreis snel plannen.
Foutje in het NS-systeem: in tweede programma staat de standaard op aankomst in plaats van vertrek. Dat moet je dus zelf steeds aanpasssen!
Aan de beterende hand
Al enkele dagen met griep thuis. Hoge koorts. Wel honger (want hoog energieverbruik, zoals altijd als ik griep heb), maar geen trek. Sinds dinsdag ook stekende hoofdpijn. Na de vervelende ervaring van begin 2006 is mijn eerste angst nadat de koppijn donderdag nog niet over is, dat het weer een voorhoofdsholteontsteking is. De pijn is niet zo hevig als toen, maar toch Vandaag bij de huisarts het verlossende woord. Geen voorhoofdsholteontsteking. Wel verstoppingen vermoedelijk. Dat moet met een neusspray en dampen overgaan. Dus zondag moet de verbetering merkbaar zijn. Gelukkig is de koorts gezakt. Nog ff mijn gemak houden, dan kan ik maandag eindelijk ook weer aan het werk. Thuis niksen en op bed liggen, dat is niets voor mij.
Whiskyfestival
Nou ja zeg, helemaal vergeten te melden vrijdag dat ik naar het Whiskyfestival in Leiden geweest. Een uiterst plezierige middag. Mooie whiskys geproefd. Wie me kent, weet dat ik thuis zon 25 verschillende malts heb. Het festival is een uitgelezen kans om van de verschillende merken andere types te proeven, zoals die nog even een half jaar in madeiravaten hebben doorgebracht, of jaren langer in de vaten hebben gezeten dan de flessen die ik thuis heb. En zo passeerden daar mooie flessen Talisker, Bowmore, Glenmorangie, Laphroaigh, Balvenie en noem maar op. Ja, D., je hebt wat gemist! Bij elkaar een stuk of twaalf whiskys geproefd (gelukkig steeds kleine hoeveelheden), met stokbrood en water als neutralisator.
Het whiskyfestival in Leiden is een bijzonder festival. Zelden zon goed georganiseerd, zon geoliede machine meegemaakt als dit. Alles klopt: er is een maximum aanstal bezoekers per sessie (verdeeld over drie dagen), zodat je je als bezoekers niet als sardientjes in een blikje waant. En door de toch forse toegangsprijs (40 euro) houd je de rifraf buiten en ontmoet je hier gelijkgestemden. Allemaal liefhebbers van een mooi glas whisky. Niet om achterover te keilen, maar om van te genieten. Praten over wat als snel drankje en welke meer iets is voor een winterse avond om lang van te genieten. En naar voorbeeld van de gelijkenis van de vijf broden en de twee vissen raken de manden stokboord en de flessen bronwater nooit leeg. En dan natuurlijk de mooie Pieterskerk. In zon historisch gebouw komt een mooi glas whisky toch beter uit dan in een clean, wit/grijs hok. Volgend jaar weer!
Concert
Het gebouw van mijn kerk eens op een andere manier gehoord. Er was een concert van het Tollensensemble, dat onder leiding staat van Coen van der Heide.
k Zou er niet speciaal zijn heen gegan, ware het niet dat er nog vrijwilligers nodig waren, dus tja Maar geen spijt gehad, integendeel. Het ensemble van zeer goede amateurmusici (strijkers), aangevuld met solisten (onder wie de fagottist Frans Robert Berkhout) gaf een prachtig visitekaartje af met dit concert. Mooie werken van Vivalid (Concerto in La minore Fagotto, Archi e Cembalo en Pieter Hellendaal (Concerto VI). Maar het mooiste vond ik nog het orgelconcert 10 (Opus 7, nummer 4) van Hndel. Wat een mooi orgel hebben we toch in de kerk en wat geweldig als een muzikant als Ton van Eck het instrument op een nog mooie manier laat klinken dan tijdens de eredienst op zondag. En wat een geweldige akoestiek heeft de kerkzaal. De volheid van de ruimte was me nog niet eerder opgevallen.
Kortom, een welbestede zaterdagavond.
Merkwaardig: verhoogde kans op overlijden
Opvallend bericht van ons nationale persbureau ANP, dat ik vanochtend ook al hoorde op NOS Radio1journaal: Een forse taille verhoogt de kans op overlijden. Dat geldt voor vijftigers, of ze nu slank of dik zijn. Dait concluderen Nederlandse onderzoekers in een artikel in de donderdag verschenen editie van het tijdschrift New England Journal of Medicine. Laat ik nou altijd gedacht hebben dat iedereen honderd procent kans heeft om te overlijden, dik of dun, gezond of ziek, jong of oud
Opera Tosca
Het is mijn smaak niet direct, maar toch vind ik dat ik af en toe een opera moet nemen in mijn schouwburgabonnement. Dit jaar Tosca door de Staatsopera van Tatarstan. Het gezelschap is vaker in Gouda te zien en te horen geweest en heeft er blijk van gegeven een dijk van een voorstelling te kunnen neerzetten.
Het spel van Puccini is gebaseerd op het toneelstuk/schouwspel van Victorien Sardou. Het speelt zich af in het Rome van 1800, waar de kunstschilder Cavaradossi wordt opgepakt door de almachtige politiechef Scarpia, omdat hij de gevluchte rebel Angelotti een schuilplaats heeft geboden, eerst in een kerk, later in een put. Die daad kost hem het leven. Zijn geliefde, die door Scarpia wordt gedwongen de schuilplaats te verraden, wordt voorgehouden dat Cavaradossi met een schijnexecutie te maken krijgt. Dat blijkt niet het geval. Hij wordt wel degelijk doorgeschoten, waarna Tosca zichzelf van het leven berooft, door van de kantelen van de Engelenburcht te springen.
De opera wordt prachtig gezongen. De stemmen van de solisten die Tosca en Cavaradossi spelen zijn vol, fors en een genot om naar te luisteren. Jammer dat op sommige momenten het orkest overheerst. Al is de taal niet te verstaan, is het toch jammer dat de zang overstemd wordt. Niet zoveel herkenbare nummers als in andere operas die ik heb gehoord, maar de voorstelling is toch zeer de moeite waard gebleken. 
De eerste klap is een daalder waard
De eerste voorstelling die ik dit seizoen heb bijgewoond, staat op de nominatie de beste te worden in de reeks die ik bezoek in 2008/2009: De grote verkiezingsshow door Het Zuidelijk Toneel. Philip Freriks als rechter is een trekker, maar dat gegeven alleen mag niet d reden zijn deze voorstelling te bezoeken. Daar zou de andere spelers, onder wie Nanette Edens, George van Houts en Jos Kuijpers, onrecht mee worden aangedaan. En het spel zelf zou ook in de schaduw worden gezet. Een prachtig spel, met een actueel thema: de democratie. Mag een doorsnee gezin (het gezin Alleman, vader/filiaalhouder Kruidvat, moeder/., zoon/anti-alles en dochter/bevlogen en er een relatie op nahoduend met de aanklager en de verdedigster) de spelregels die bij de democratie horen aan zijn laars lappen. Geldt er eigenlijk niet de plicht om te stemmen, of mag het gezin en dus iedereen zich er aan ontrekken? De regering wordt steeds ter verantwoording geroepen. In dit stuk roept de staat de burger ter verantwoording in een proefproces. De vier leden van het gezin Allemaal moeten voorkomen bij het Internationaal Historisch Tribunaal, waarvan Freriks dus de rechter is. De aanklacht luidt verwaarlozing van democratische burgerplichten. De zaal is de jury. De juryvoorzitter (iemand van de cast die als een kameleon deel uitmaakt van het publiek) moet een lange eed afleggen. Dus is Freriks weer even de leider van het Groot Dictee der Nederlandse Taal als hij haar helpt door te zeggen: ,,Ik lees de zin in stukjes…”
Getuigen zijn Thorbecke, Freud en Hitler. Het stuk geeft daarmee historisch perspectief; houdt de zaal een spiegel voor, laat de toeschouwer twijfelen over rechten en plichten die bij een democratie horen, maar zit vol humor, hilarische scenes en ja, daar is tie weer gelukkig geen pauze. De jury komt aan het einde niet tot unanieme uitspraak en dus wordt morgen de hele rechtzaak overgedaan in een andere stad met een andere jury…
Een aparte, eervolle vermelding geldt de epiloog van de schrijvers van het stuk George van Houts en Tom de Key en voorgedragen door Philip Freriks. Het is te hopen dat die monoloog, waarin wordt gezegd hoe gelukkig wij moeten zijn als bewoners van Nederland met zijn vrijheid en verworvenheden, nog eens apart beschikbaar komt. Die is het lezen en onthouden meer dan waard. Al met al een humoristisch, tot nadenkend stemmend lesje maatschappijleer. 
Weekendschool
Vandaag de eerste van vier lessen journalistiek op de Weekendschool in het nieuwe schooljaar. Circa 30 Rotterdamse, leergierige kinderen. Heerlijk om die kids iets van je vak te kunnen bijbrengen. Ze leren interviewen, het interview uitwerken. Ze leren de juiste vragen stellen, allemaal zaken die de komende drie jaar zondagschool van pas komen. Ze lieten de eerste dag al direct merken de juiste instelling te hebben. Het worden leuke zondagen!
Puffinnest 