Puffinnest

Wat te doen met nutteloze mensen en welke dieren mogen in de Ark van Noach? Zie daar wat vragen die aan bod komen in de geweldige voorstelling Natuurlijke selectie van NUHR. Het is totaaltheater wat Vigo Waas, Peter Heerschop, Joep van Deudekom en Eddie Wahr brengen. Een zeer hoge grapdichtheid, veel afwisseling, simpele begeleiding van goede liedjes. En actueel dus. Het aantal mensen op aarde moet drastisch worden teruggebracht, er moet een selectie komen. Maar moeten wij die selectie aan de natuur overlaten? Moeten wij toestaan dat er slachtoffers worden gemaakt met de willekeur van natuurrampen, hongersnoden en epidemie�n? Is het niet beter om de natuur een handje te helpen? Onder aanvoering van hun politieke partij NUT, moeten nutteloze mensen worden gedeporteerd naar het laagste stukje van Nederland – zou het viertal weten dat die laagste polder om de hoek van de Goudse Schouwburg is gelegen?
Een prachtige afsluiting van mijn abonnement van dit schouwburgseizoen. Een hoge waardering derhalve:

Geweldig cabaret vanavond van Erik van Muiswinkel en Diederik van Vleuten. Je verwacht de bekende typetjes en daarvan komt alleen Harry van Raay langs. Maar typetjes genoeg, als jet het zo mag noemen Van Vleuten doet een geweldige Simon Carmiggelt die met zijn bekende mimiek een Kronkel voordraagt. De tranen biggelen je over de wangen als in een razend, wat, zeg maar moordend tempo, alle zekerheden van nu en het verleden worden doorgeprikt. En hoe Van Vleuten vreest dat over tien jaar de eerste ronkende Marokkaantjes in de tuin wachten om met zijn dan veertienjarige dochter naar de disco: ,,Eerst de Breezer er in en dan er overheen. En hoe hij het land heeft aan de Gestapo van het consultatiebureau, waar zijn zoontje zijn FBTO-prik moet krijgen. En zo gaat het maar door. En dan een schitterend liedje van Vincent van Gogh, wat Van Muiswinkel voor problemen stelt, want tja de opdracht voor de musical Van licht naar donker betrof toch echt Rembrandt� En als het lachen net is verstomd, komt er een serieus stukje over Theo van Gogh.
Het was anderhalf uur lang de tranen op de wangen van het lachen. Een geweldige voorstelling, die daarom van mij vijf sterren krijgt. O ja: gelukkig weer een voorstelling zonder pauze!

Voor het nieuwe theaterseizoen heb ik de volgende kaarten besteld bij de Goudse Schouwburg:

09/10: Javier Guzman
12/10: A�da
16/10: Noord Nederlands Toneel: Het Licht
20/10: Louis van Dijk, Cor Bakker & Philippe Elan
28/10: The African mama�s
07/12: Soweto Gospel choir
21/12: Dolf Jansen
04/01: HNT: Eline Vere
26/01: Big Chris Barber Band
08/02: L�nasa e.a.
12/02: NNT: De Kaukasische krijtkring
23/02: Nabucco
01/03: Michel Varekamp
04/03: Urban Myth � Echte liefde?
18/03: Van oude dingen die voorbijgaan
28/03: Moeder Courage
22/04: TGA: Naar Damascus
09/05: Marc-Marie Huijbregts
13/06: HTS: De familie Avenier 3&4

Vanmorgen om vier uur wakker geworden op de camping in Ommen. Het vroege ontwaken was geen enkele straf. Vanuit de bomen rond het veld en in het bos daaromheen, gaven meer dan duizend vogels het mooiste concert dat je je kunst wensen. Geen valse noot, mooie hoge tonen, ruimte voor alle partijen en af en toe de koekoek er als apart element doorheen roepend. Na enige tijd vanzelf weer in slaap gevallen. Wat wil een mens nog meer op een mooie tweede pinksterdag.
De reden dat ik hier kampeer: al 30 jaar breng ik het pinksterweekeinde door met vrienden. Vroeger was het �kamp� het slot van het jeugdwerkseizoen (�18+�), nu is het gewoon een gezellig lang weekeinde kamperen. Een element is al die jaren gebleven: de bbq op zaterdagavond. Gelukkig geen dropping of speurtocht meer! En verder niets moet; geen verplichting tot wandelen, fietsen of wat dan ook. En al klinkt vanuit het zwembad uit dik tien kinderkelen Ruud moet zwemmen, Ruud moet zwemmen, ik geef er geen gehoor aan. Zover gaat het groepsgevoel dus niet�

Het ANP meldde gisteren en vanmorgen trouwens ook mijn krant, dat AVRO-regisseur en -producer Theo Ordeman (75) is overleden. Even dacht ik: ik ken die naam van iets anders dan van de televisie. En toen ik zijn foto zag, wist ik het weer. Hij is jarenlang jurylid geweest van het Rabobank Streetparade Concours, onderdeel van het Randstad Jazz Festival, waarvan ik de jaren tachtig/negentig bestuurslid ben geweest. Het bekendmaken van de winnaar werd meet hem een apart feestje. En leuk, ook met een ander overleden jurylid Gerrit den Braber, het diner na afloop. H�, ik krijg gelijk weer zin in een jazzfestival. Straks eens even kijken of er al zicht is op het programma van het festival in Wageningen.

Een gedeeltelijk feest der herkenning vanavond. In de schouwburg de voorstelling Monty Pythons Flying Circus bijgewoond. Gededeltelijk, omdat hoe goed de bewerking van enkele sketches is, het halt het natuurlijk nooit bij het origineel. Ben al jaren een grote fan van �MP��, zo erg zelfs dat ik de tekstboeken van alle afleveringen in huis heb. En dan is het leuk om � temidden van een groot aantal andere Monty Python fans � enkele sketches voorbij te zien komen. Het is ondoenlijk ze hier allemaal te beschrijven, maar lachen was het wel. En in anderhlaf uur kunnen de spellers natuurlijk nooit alle leuke sketches van MP in het stuk stoppen. Maar ik miste wel de Dead Parrot sketch. Nou goed, voor alle liefhebbers (en mezelf) hieronder nog maar eens die paar prachtige regels uit de Dead Parrot Sketch. Maar natuurlijk eerst de waardering voor de voorstelling in sterren:

This parrot is no more.
It has ceased to be.
It’s expired and gone to meet its maker.
This is a late parrot.
It’s a stiff.
Bereft of life, it rests in peace.
If you hadn’t nailed it to the perch, it would be pushing up the daisies.
It’s rung down the curtain and jouned the choir invisible.
This is an ex-parrot.

� Monty Python’s Flying Circus
Episode 8 (Full frontal nudity)
opname 25 november 1969
uitzending 7 december 1969

Vandaag staat de Journalistiek (en hopelijk ook mensen buiten het vak) in binnen- en buitenland stil bij de persvrijheid. Voor ons lijkt die min of meer vanzelfsprekend, maar is het niet. De cijfers liegen er weer niet om. Afgelopen jaar zijn 110 journalisten vermoord omwille van het vrije woord. Bijna de helft in het Midden-Oosten (Irak) en Afrika. Verder veel in Zuid- en Midden-Amerika. Verder zitten er nog 134 journalisten in de gevangenis, omdat ze berichten hebben gebracht die regimes niet welgevallig zijn. Voor het grootste gedeelte gaat het om dagbladjournalisten, maar ook de collega�s die op internet actief zijn, zijn opgepakt. Landen die er uit blijven springen zijn China, Cuba en Eritrea. De Nederlandse Dag van de Persvrijheid is in Hilversum.

Zondag is het er van gekomen: A. heeft een foto gemaakt van een foto die in mijn woonkamer aan de muur hangt. Het is de zichtbare herinnering aan een reportage uit eind jaren zeventig/begin jaren tachtig aan het toen door een burgeroorlog verscheurde Noord-Ierse Belfast. �k Was er samen met de RenG-fotograaf Lex van Bercum. De foto was om de apparatuur in te stellen. Het meisje op de foto was een van de kinderen die voor een week vakantie naar Nederland zou komen. Voor het foto-onderschrift moest ik even haar naam noteren. Daarna zou ze � met koffer in de hand � richting fotograaf lopen om ik ga op reis uit te beelden. Ook al gaf Belfast me niet bepaald een veilig gevoel (het schieten in de nacht hielp ook niet echt), het is wel een van mijn meest indrukwekkende klussen voor de krant geweest, samen met die naar de mijnstakers in Sheffield, enkele jaren later. Maar goed, de foto aan de muur � ook al is de kwaliteit van de afdruk in die 25 jaar verslechterd – is me zeer dierbaar.

Vandaag op de krant mijn zomervakantie vastgelegd en zojuist via internet de bootreis
besproken. Vertrek zaterdag 16 juni en thuis op zaterdag 14 juli. De voorpret kan beginnen�

Wrede woordenstrijd, zo is de voortelling Virginia Woolf omschreven. En dat klopt ook het beste. Het decor en het geloop is op het toneel bijzaak. Dat is wel jammer, want het oog wil ook wat bij toneel. Het gaat uitsluitend om de woordenstrijd tussen George (Olga Zuiderhoek) en Martha (Porgy Franssen). OK, er is nog een ander koppel (de visite), maar het gaat eigenlijk alleen tussen de twee hoofdrolspelers. De welbespraaktheid gaat zo snel, dat je een uur na de voorstelling de meeste opmerkingen al niet meer kunt navertellen. Maar wel heerlijk om allemaal te horen. En een pluspunt: het was weer een voorstelling zonder pauze. Ik werd dus niet halverwege ruw uit het stuk gehaald.