Puffinnest

Tweede keer dit jaar naar het Openluchtmuseum. Prachtig weer, dus een uitje verzonnen om buiten te zijn. Geen spijt van gehad. Het museumpark liet zich van zijn mooiste kant zien. Gebouwen steken prachtig af tegen de blauwe lucht.
In de afgelopen twee jaar nu drie keer in het museum geweest. En ik kan u zeggen, het verveelt niet. Ik blijf me verwonderen in die oude gebouwen. Al is het alleen maar om te zien hoe goed geconserveerd alles is. Het is soms echt alsof je in een tijdmachine bent gestapt.

Tijdens mijn vorige bezoek in mei vooral ruim tijd besteed aan de Canon van Nederland (aanrader als je hier nog niet bent geweest), nu gekozen voor wandeling en tramrit door het park zelf.

Gouda in Openluchtmuseum
Gekeken naar hoe iets kleins iets belangrijks kan doen. Het Aanbrengertje of weidemolen dat uit Gouda afkomstig blijkt. OP de foto bovenaan dit verhaal net links van het midden te zien. Het molentje bemaalde ooit de kleine polder tussen de Oude en Nieuwe Gouwe. Nu zorgt het er in het Openluchtmuseum sinds 1946 voor dat water uit de sloot naar de grote vijver wordt gepompt.

En natuurlijk een bezoek gebracht aan de oude boerderijen uit Beerta, Giethoorn, Staphorst, Varik en Arnhem zelf. In een aantal oude gebouwen wordt daadwerkelijk gekookt, zodat het in het monument ook ruikt als vroeger, inclusief de lucht van petroleum. Eén bezoeker merkte bij binnenkomst in de keuken van de boerderij uit Beerta op dat de geur hem deed denken aan bezoeken aan zijn oma. ,,Dan wist je dat je die dag iets heel lekkers te eten kreeg.’’

Barak
Waar het ook al lekker rook was in de Molukse barak uit het Brabantse Lage Mierde. De toegevoegde kruiden zorgen voor een extra dimensie als je hier binnen rondloopt en je je verdiept in de geschiedenis van de KNIL-militairen en hun gezinnen die in dit soort barakken leefden.

Mooi om te zien hoe het museum moderne foefjes toevoegt om de sfeer uit het verleden nog meer boven te laten komen. Zoals in het oude café van de Westerstraat in Amsterdam, rechts voorbij de ingang. Je stapt de kroeg binnen en met een druk op de knop zie je Tante Leen of Johny Jordaan met muziek uit oude speakers hun oude liederen zingen.

En als je even wilt bijkomen van al die gebouwen? Uiteraard is er dan genoeg horeca (ook in of bij oude gebouwen) en op deze zonnige dag is het bovendien heerlijk toeven in de tuinen midden in het park. Hoe druk het ook is in het Openluchtmuseum, hier is het een oase van rust.

Kortom, een bezoek om met genoegen op terug te kijken. Volgend jaar maar weer eens doen.

Bekijk hieronder een kort filmpje. Inclusief het koken in de Molukse barak. Zonder de geuren helaas…

Na een paar jaar de Wereld Haven Dagen in Rotterdam bezocht. Er mijn vrije vrijdag voor gebruikt. Goede beslissing. Het kwam me minder druk over dan op zaterdag.

Geen vast programma gevolgd. Gewoon, eerst langs en op schepen rond de Wilhelminakade. Bijvoorbeeld aan boord geweest van De Zonnebloem, het schip van de gelijknamige organisatie. Het dateert uit 2005, maar als mij was verteld dat het net in de vaart was, zou ik het ook geloven. Het zag er tiptop uit.

Bijzonder ook om eens rond te kijken op een schip dat de vaargeul in de Botlek diep genoeg uit. Indrukwekkend hoeveel power zo’n schip uitstraalt.
Zelfde geldt voor de schepen van Rijkswaterstaat en de KNRM. Mooi om er eens op geweest te zijn.

Aan de andere kant van de Maas, bij de Parkkade geneusd bij de vele kraampjes. Wilde in de hoek vlakbij de Maastunnel nog even de Zr. Ms. Rotterdam op. Maar de rij voor de entree was zo lang dat ik dat maar aan me voorbij heb laten gaan.

In plaats daarvan voor het eerst van mijn leven onder de Maas gelopen, door de Maastunnel.
Ken de autotunnel vooral uit de tijd dat ik als kind met mijn ouders met de bus naar opa en oma op Heijplaats ging. En op een zondag wil ik af en toe nog wel eens een ritje door Rotterdam maken en kom dan ook wel eens door de tunnel. Maar het voetgangersdeel was compleet nieuw voor me. Leuke ervaring.

Aan de zuidzijde via de Brielselaan richting Katendrecht gelopen en over een brug terug naar de Wilhelminakade. Dat heb je hier sneller gelezen dan de wandeling duurde. Maar het was prachtig weer en leuk om zo een nieuw stukje Rotterdam te leren kennen.

Bekijk een kort filmpje van vandaag hieronder:

En hieronder nog een foto-overzicht:

Kende dit museum in Leiden wel van naam, maar door publiciteit rond de heropening van De Lakenhal besloten er eens te gaan kijken. Vandaag gedaan.

Mooi museum, mooie collectie, met een wow-factor. Je komt er – in beeld – veel te weten over de kunst, kunstnijverheid en geschiedenis van de lakenstad Leiden. De rijkdom die het een deel van de bevolking vroeger heeft gebracht. Het Beleg van Leiden tijdens de Tachtigjarige Oorlog en zo nog wat. Een stadsmuseum dat zijn naam eer aan doet. En een heel aansprekend gebouw ook, zowel het oude als het nieuwe deel.

(Lees verder onder het fotomozaïek)

Mooiste stuk voor mij als journalist is echter het glas-in-loodraam uit het vroegere Algemeen Handelsblad-gebouw aan de Nieuwezijds Voorburgal in Amsterdam. Het raam is in 1927 vervaardigd door de Leidse kunstenaar Harm Kamerlingh Onnes ter gelegenheid van het 100-jarig bestaan van de krant.
De voorstellingen in het raam laten zien hoe dagelijks de krant gemaakt wordt en van de persen rolt. Je ziet een verslaggever bellend achter zijn bureau en op straat aan het werk (met blocnote in de hand). Zie fotomazaïek hierboven. Ook het drukken van de krant en ja zelfs de bezorging zijn in beeld gebracht. Prachtig om dat raam nu hier te zien. Heb er lange tijd bij gezeten om zoveel mogelijk details tot mij te nemen.

Maar er is meer moois, zoals het drieluik en een van de topstukken van het museum, Het Laatste Oordeel van Lucas van Leyden en de Brillenverkoper, een vroeg werk *hij was 18 toen hij dit schilderde) van Rembrandt van Rijn.
En heel Bijbels ook is het werk van Jan Lievens van de Romeinse stadhouder Pilatus die zijn handen (in onschuld) wast nadat hij Jezus, op verzoek van een woedende menigte had veroordeeld tot de kruisdood, zoals beschreven in Mattheus 27:24 (Toen Pilatus inzag dat zijn tussenkomst nergens toe leidde, dat het er integendeel naar uit zag dat men in opstand zou komen, liet hij water brengen, waste ten overstaan van de menigte zijn handen en zei: ‘Ik ben onschuldig aan de dood van deze man. Zie het zelf maar op te lossen).
Rechts in de hoek van het schilderij zie je nog hoe Jezus door soldaten wordt weggevoerd. Zie de foto boven dit verhaal.

Leesbril en Ipod
Bijzonder fraai is de ‘nieuwe vertaling’ van het Beleg van Leiden van kunstenaar-fotograaf Erwin Olaf. Indrukwekkend werk. Minutenlang naar gekeken. Toch viel me pas na het lezen van de beschrijving op dat Olaf er twee elementen in heeft verwerkt die in 1574 echt nog niet bestonden: een leesbril en een Ipod…

Echt onder de indruk was ik in een van de eerste zalen bij binnenkomst. Het drieluik De kruisiging van Christus van Cornelis van Engebrechtsz. Een altaarstuk uit een vroeger klooster in Leiden. Zoveel details, zoals de strook onder het drieluik waar Adam ligt, terwijl uit zijn borst hout opstijgt, een link met het houten kruis waaraan Jezus stierf.

En heel boeiend is ook een van de belangrijkste verhalen van Leiden tijdens het beleg, De zelfopoffering van burgemeester Pieter van der Werf van de hand van Mattheus Ignatius Bree. Het verbeeldt het moment waarop de burgemeester in 1574 zijn eigen lichaam als voedsel aanbiedt aan een hongerige menigte.

Extra punten voor dit museum voor de rondleiding met je eigen mobiele telefoon. Bij een aantal werken van de collectie kun je met de te downloaden L@kenhalApp een deel van een schilderij of het tekstbordje scannen (net zoals een QR-code) en krijg je details te zien en kun je luisteren naar een korte uitleg. Wie geen oordopjes bij zich heeft, kan een koptelefoon lenen bij de informatiebalie. De App is zeer nuttig gebleken. Bovendien kun je met die App thuis nog eens door het museum wandelen.

De Lakenhal komt op mijn lijstje met musea die ik nog eens moet bezoeken.