Puffinnest

Terwijl de boot voor The Boat Race in het water wordt gelegd, passeert
de crew van de Reserve Race

Zeer leuk weekeinde gehad in Londen. Met neef Dimitri per bus (lijndienst Eurolines, retourtje 20 euro!) naar de Britse hoofdstad om er de moeder aller roeiwedstrijden bij te wonen, The Boat Race. Sinds 1829 strijden de beste roeiers (8 met stuurman) van de universiteiten van Oxford en Cambridge om niets meer dan de eer. Er nemen geen andere teams aan deel. Dit is iets tussen die twee.
Een mooie traditie in goede harmonie. Supporters van beide teams lopen gemoedelijk langs de Thames met drank in de handen. Geen onvertogen word. De toch wel massaal aanwezige beveiliging heeft niets te doen.
We staan al jaren op een vaste locatie, daar waar de roeiers in de boten gaan. Het is geen doen de hele wedstrijd te volgen van start tot finish. Het parcours is zeven km lang. En ergens halverwege kijken is maar een paar seconden leuk. Op onze plek komen de roeiers vlakbij. Hier zie je sjouwen met de boten. Hier is de toss. Terugkijken van de hele wedstrijd doe ik later wel via You Tube.

De Big Ben

We hoeven pas rond 15.00 uur aan de waterkant te zijn, dus we hebben tijd genoeg om paar uur van de stad te genieten. Eerst lekker full English breakfast, daarna Starbucks bij Covent Garden en mijn aftershave, West Indian Lime Cologne , bij Crabtree & Evelyn, in Covent Garden Market, een bezoek aan deWestminster Abbey, even kijken naar een demonstratie bij het parlementsgebouw en een biertje (OK, 2) in de Sherlock Holmes Pub.

Moeilijk kiezen in de pub

Daarna naar Putney voor de races, want daar is het allemaal om begonnen. Voor The Boat Race begint, is er als opmaat – eerst de vrouwenwedstrijd, gevolgd door de Isis vs Goldie. De laastste is tussen roeiers van Oxford (waar het stukje Thames Isis heet, vandaar de naam) en Cambridge (naar de legendarische president van de CUBC, John Goldie), die eigenlijk reserve zijn voor de echte wedstrijd, mocht iemand van die ploeg ziek worden bijvoorbeeld. Ze trainen dus net zo hard mee. En om het allemaal niet voor niets te laten zijn, is er voor deze heren sinds 1965 ook een race. En nu ik het toch over namen heb: het deel van de Thames waarop The Boat Race geroeid wordt, heet de Tideway.

We hebben sta-plek vlakbij BBC podium, waarop wedstrijdpresentatrice
Claire Baulding al klaar staat

Had ik al verteld dat ik, sinds het eerste jaar dat ik voor de wedstrijd naar London ben geweest, ik me tot Oxford fan reken? Dus juich ik voor de Dark blues. En het juichen helpt. Oxford wint vandaag alle drie de wedstrijden! En The Boat Race niet zo zuinig ook: met vijf bootlengtes. Niet zoveel als vorig jaar (toen 11 lengtes), maar de clean sweep van vandaag maakt dat meer dan goed.

Het parcours

Bij begin ligt Cambridge (onderste boot) nog op kop, maar de rollen zijn
spoedig omgedraaid

Drukte langs de waterkant. Langs het gehele parcours staat 250.000 man

Kort filmverslag

 

Uiteraard moest ik dit jaar weer naar een voorstelling van Helmert Woudenberg. Geweldige acteur, die ik vooral bewonder om de mooie monologen. Ook in Kuyper & Wilhelmina stelt hij me niet teleur.
Het verhaal gaat over de eerste premier van AR-huize, Abraham Kuyper die in het begin van het stuk net premier is en voor het eerst op audi�ntie gaat bij koningin Wilhelmina (Merel Bald�). Zij vindt hem heerszuchtig en een leugenaar. Hij vindt het als gereformeerde politicus maar niks: een vrouw op de troon. Het stuk toont de strijd tussen de twee in mooie monologen en een enkele dialoog.

Ook leerzaam. Wist weinig van Kuyper, behalve wat ik ooit in de geschiedenisles over hem heb gehoord. DeLintjesaffaire kende ik niet. Het ontdekken van het schenken van het lintje en de daarop volgende politieke rel leidde tot Kuypers uitspraak Het boetekleed ontsiert den man niet. En ik wist evenmin dat Wilhelmina, voor Juliana werd geboren, nog een zoon heeft gehad die al snel na de geboorte is overleden. Nog wel ff gecheckt of het een feit of een fable is. Het blijft tenslotte toneel� Maar het is waar.

In 2003 zag ik Woudenberg bij toeval voor het eerst in de Goudse Schouwburg met de solo-voorstelling Jezus. Hoewel, toeval� In Schotland had ik daarvoor een solo-voorstelling gezien en vond het prachtig hoe je in zo�n stuk wordt getrokken. Een jaar later zag ik Woudenberg opnieuw, nu met de voorstelling Leefbaar, dat ich afspeelt tijdens en kort na de oorlog. Sinds die tijd probeer ik elk jaar in mijn schouwburgabonnement een voorstelling met Woudenberg te boeken. Benieuwd wat Woudenberg volgend jaar speelt.

Mooie voorstelling gezien vanavond: Een Sneeuw, een klassieker (ook al dateert het uit 1983) van Willem Jan Otten. Knap gespeeld. Was vooral � natuurlijk � onder de indruk van het spel van de geweldige actrice Anne Wil Blankers en ook van �de man die niet kan praten�, Joop Keesmaat. Alles goed geacteerd, humor. Bij elkaar opgeteld: indrukwekkend.

Het stuk: Er wordt een verjaardag gevierd van een man die niet kan praten. Misschien zijn laatste verjaardag. Maar daarover praat niemand. Zijn vrouw organiseert nog een fijne bootreis met z�n tweetjes naar het hoge noorden. Er is meer waarover niet gepraat wordt. Over de herinneringen aan het kamp in Indi� bijvoorbeeld. En dan is er de generatie die de oorlog niet heeft meegemaakt. Zij hebben een leven dat beheerst wordt door een verleden dat niet van hun is. De laatste oorlog is een doem over alles wat gezegd en vooral niet gezegd wordt. En iedereen in Een Sneeuw verlangt naar troost.

De koortsboom (zie verhaal als je op de onderstaande link Sint Walrick klikt)

Bij het ochtendgloren vandaag concert bijgewoond van het Schola Cantorum Karolus Magnus bij de ru�ne van de kapel Sint Walrick. Mooie Gregoriaanse muziek op eenbijzondere plek. En ondanks de regen is er toch veel volk op afgekomen, dat in stilte geniet van de zang van het twaalfkoppige mannenkoor.

Twee nujmmers van het koor, helas met getik van de regen

Voor de liefhebbers die hun Latijn willen ophalen, hieronder de teksten (met de vertaling) van de gezongen liederen.

De ijsbeertweeling met moeder

Vrije dag, dus erop uit getrokken. Naar Blijdorp vanmiddag, om onder ander de ijsbeertweeling te zien.

Ook ff gekeken bij de verbouwing van het vroegere tuinhuis tot tijgerverblijf. Moet dit voorjaar open gaan, maar of dat gehaald wordt�

De verbouwing nog in volle gang

Voedertijd blijft altijd leuk om te zien.

Het affiche van Dwaallicht

Toneelgezelschap Het Volk heeft me vanavond met de opvoering van Dwaallicht wederom niet teleurgesteld. Het Volk, met Bert Bunschoten en Wigbolt Kruijver, behoort al tot mijn favoriete gezelschappen sinds ik hem jaren geleden voor het eerst op de planken zag met Oidiepoes.

Veelel brengt de groep zelfgeschreven stukken. Dwaallicht is een bewerking van de uit 1946 daterende novelle van Willem Elschot. Het is het verhaal van Frans Laarmans (personage dat vaker opduikt in werken van de Vlaams/Nederlandse auteur, zoals in Lijmen) die een tocht door Antwerpen onderneemt met drie Afghaanse matrozen, die op zoek zijn naar Maria van Dam, Kloosterstraat 15 (zoals op een kartonnen sigarettendoosjes staat geschreven). De vrouw wordt nimmer gevonden, maar de zoektocht is fantastsich.
Op het toneel is het soms hilarisch, door het knappe, droge, onge�venaarde spel van Kruijver en Bunschoten. Ze spleen allebei een van de twee persoonlijkheden van Laarmans, die van de brave huisvader die na kantoortijd een krantje koopt en zich huiswaarts spoedt en de naar avontuur hunkerende man die een manier vindt om aan zijn dagelijkse sleur te ontsnappen. Een even simpel als verrassend decor draagt zeker bij aan de vrolijke avond.

Blij ook met de korte inleiding van de twee over Willem Elschot, zodat het verhaal in een context wordt geplaatst. En de voordracht van het gedicht Het Huwelijk, dat Elschot in 1910, op 28-jarige leeftijd schreef, toen hij in Rotterdam woonde.
Al met al een voorstelling om met veel genoegen op terug te kijken. Benieuwd wat de volgende productie van Het Volk zal zijn.

Webcam Fuengirola

Nou, als het komend weekeinde ook zulk weer is aan de Costa del Sol� Heb er vrijdagmiddag en zondagmiddag tijd om lekker van de zon te genieten. O ja, misschien ook terrasje…

Op feestje gisteravond kwam het onderwerp op gebak. Vertelde vriend van me, die vroeger in banketbakkerij heeft gewerkt, dat ik thuis nog twee houten gebaksdozen heb. Eerste speurtocht op internet naar de namen op de dozen, levert een ietsiepietsie informatie op.

Zo moet, zie ik in schermafdruk De Oud Rotterdammer, bakkerij Van Gilst gevestigd zijn geweest op de Brede Hilledijk. De doos nog eens goed bekijkend, was kennelijk sprake van een bezorgsysteem. Het kistje heeft het nummer 18.
De tweede doos met de naamaanduiding M. v.d. Ham & Zn is voorzien van een telefoonnummer 73399. Op internet kom ik nog een Theo van Ham tegen, iemand die 35 jaar bakker is geweest. Dat moet welhaast familie zijn�
Zeer oud telefoonnummer voor Rotterdam, want 5-cijferig zegt u? Klopt. De dozen zijn dan ook zeer oud. Ze moeten uit de tijd zijn dat mijn vader koster was van de Breepleinkerk of de gereformeerde kerk aan het Sandelingplein in Rotterdam. Er zal we gebak in zijn afgeleverd voor feestelijke bijeenkomsten.

Sinaasappelbomen, zoals er veel langs de weg en op pleinen staan.
Geen �handsinaasappel�, maar het type voor de marmelade

Weekeinde voor kerk nar Fuengirola (Costa del Sol) geweest. Het ging om de vergaderingen, maar er bleef ook tijd over om op deze zonnige dagen van het stadje te genieten. Meer foto�s hier.

Uitzicht vanuit de pastorie van de Church of Scotland

De katholieke kerk, niet de ruimte die de Church of Scotland op zondagen gebruikt�

Filmfische impressie

Lichtvoetig nieuwjaarsconcert in de Goudse Schouwburg door het Residentie Orkest. Goed orkest (vanavond onder leiding van Arjan Tien), dat onder de titel Wat voor weer zou het zijn in 2015? een (kleinkunstprogramma bracht met onder andere liedjes van Toon Hermans en Wim Sonneveld. Zo klonken ummers als Tearm Tango, Een balonnetje, Margootje en � voor mioj � een van de mooiste in deze samenstelling: Het Dorp. En wat andere werken van Herman Pieter de Boer (Laat meHarry Bannink, zoals de verwijzing naar het thema van het programma: Wat voor weer zou het zijn in Den Haag (met hedendaagse verwijzingen als Rutte, Wilders en de trui van PvdA-voorzitter Hans Spekman. Gelukkig ook nog enkele echte klassieke werken, zoals Danse van Claude Debussy en twee suites (Menuet en Farandole) van Georges Bizet.
Voor de zang tekenden Vivianne van den Boom en vooral Jan van Maanen. De laatste is door Het Parool omschreven als een directe erfgenaam van Wim Sonneveld, Wim Kan en Toon Hermans. Het klonk inderdaad zeer goed. Minpuntje: hij praatte de onderdelen ook aan elkaar. Dat was niet al te best, soms zelfs beschamend slecht. Bij een van uitleggen�, zei hij: ,,Hans Liberg krijgt meer applaus��. Dat klopt. Hij kan dan ook niet tippen aan Liberg.
Maar al met al een zeer geslaagde eerste (proef)editie van een nieuwjaarsconcert in de Goudse Schouwburg.