Vijfde wedstrijd
Langweer
donderdag
Sneek 0,9
Drachten 2
Bolsward 3
dHalve Maen 4
Woudsend 5
Heerenveen 6
Earnewald 7
Lemmer 8
Ljouwert 9
Joure 10
Huizum 11
Stavoren 14
Langweer 14
Grou 14
Klassement na 5 wedstrijden:
Bolsward 9,9
Sneek 12,2
Earnewald 13,8
Langweer 19
Joure 19
dHalve Maen 20
Grou 21,9
Woudsend 24
Drachten 26
Stavoren 31
Heerenveen 34
Ljouwert 35
Earnewald 43
Huizum 50
Volgende wedstrijd: zaterdag (IJsselmeer, Stavoren)
Vierde wedstrijd
Terherne
woensdag
Earnewald 0,9
Bolsward 2
Lemmer 3
Woudsend 4
dHalve Maen 5
Sneek 5.30
Joure 6
Drachten 7
Stavoren 8
Grou 9
Ljouwert 10
langweer 11
Huizum 12
Heerenveen 14
Klassement na 4 wedstrijden:
Earnewald 6
Bolsward 6,9
Joure 10
Langweer 11
Heerenveen 12,3
Grou 12.9
dHalve Maen 16
Wousend 19
Stavoren 21
Drachten 24
Ljouwert 26
Heerenveen 28
Langweer 30
Huizum 39
Volgende wedstrijd: donderdag (Langweer)
Derde wedstrijd
Earnewald
dinsdag
Bolward 0,9
Joure 2
Heerenveen 3
Grou 4
dHalve Maen 5
Lemmer 6
Drachten 7
Earnewald 8
Sneek 9
Stavoren 10
Ljouwert 11
Langweer 12
Woudsend 13
Huizum 14
Klassement na 3 wedstrijden:
Joure 4
Bolsward 4,9
Grou 4,9
Earnewald 5,9
Heerenveen 7
Langweer 8
dHalve Maen 11
Stavoren 13
Heerenveen 14
Woudsend 15
Ljouwert 16
Drachten 17
Langweer 19
Huizum 27
Volgende wedstrijd: woensdag (Terherne)
Tweede wedstrijd
Veenhoop
maandag
Earnewald 0,9
Joure 2
Woudsend 3
Sneek 4
Stavoren 5
dHalve Maen 6
Bolsward 7
Grou 8
Lemmer 9
Ljouwert 10
Heerenveen 11
Drachten 12
Langweer 13
Huizum 14
Klassement na 2 wedstrijden:
Earnewald 0,9
Grou 0,9
Joure 2
Lemmer 2
Woudsend 3
Sneek 3
Bolsward 4
Stavoren 5
dHalve Maen 6
Ljouwert 6
Langweer 7
Drachten 10
Heerenveen 11
Huizum 13
Ik begin niet meer aan de ingewikkelde puntentelling voor het klassement met extra punten, aftrek, etc.
De uitslag is de uitslag.
Klaar.
Punt.
Volgende wedstrijd: dinsdag (Earnewald, Zandmeer)
Het skutsje van Ljouwert
Vandaag traditiegetrouw op ponton eerste wedstrijd SKS Sktsjesilen op Pikmeer/WijdeEe bijgewoond. Afgemeerd op zeer goede plek op de Wijde Ee, alleen bleek grootste deel wedstrijd zich af te spelen op het Pikmeer. Verrekijker en Radio Friesland paraat dus.
Geen slechte wedstrijd voor het Ljouwerter sktsje, waarvoor we als leden van de Kloatclub hier zijn. We eindigen als zesde (van de veertien sktsjes) en dat is ten opzichte van voorgaande jaren redelijk. Benieuwd wat de overige wedstrijden de komende twee weken opleveren.
Impressie van de eerste wedstrijd
Ik schreef hierboven de Kloatclub, maar ik bedoel eigenlijk de Goudse afdeling van deze donateurvereniging. We waren zowat de enige die voor de wedstrijd kwamen. De rest vond vooral de bar op het water heel interessant. Veel drankgebruik (zo erg dat vlak voor afmeren aan het einde van de middag iemand letterlijk tussen wal en schip in het water viel/spring. Levensgevaarlijk!), mensen die voor je verrekijker gaan staan als je dus wl de wedstrijd probeert te volgen…, keiharde muziek en een zanger van Het Nederlandstalige Lied die zichzelf zo goed vindt, dat hij het ponton omdoopte tot De Arena. Zijn lied Dit is de laatste keer is op ons van toepassing. De Goudse afdeling van de Kloatclub gaat niet meer mee op ponton voor de openingswedstrijd. Er zijn meer mogelijkheden om op het water die wedstrijd bij te wonen
Volgend weekeinde wonen we traditiegetrouw de wedstrijden van Stavoren en Woudsend bij, met als standplaats een appartement in Stavoren.
Het skutsje van Ljouwert in de strijd
Eerste wedstrijd
Grou
zaterdag
Grou, 0,9
Lemmer 2
Sneek 3
Bolsward 4
Earnewald 5
Ljouwert 6
Langweer 7
Stavoren 8
Joure 9
Drachten 10
dHalve Maen 11
Woudsend 12
Huizum 13
Heerenveen 14
Volgende wedstrijd: maandag (de Veenhoop)
De strijd op de Wijde Ee
Hoe whisky te ruiken en te proeven. Zeer leerzaam!
Sligachan
Skye verwelkomt me zoals ik het graag zie: zon en wind. Droog in elk geval. Met wat kunst en vliegwerk (want winkracht tig) de tent strak opgezet op mijn al jaren vaste kampeerpek: Sligachan. Plek voor wandelaars, klimmers en passanten. Kampeerveld is eenvoudig, maar de pub Seamas’ Bar is de perfecte plek om avonden door te brengen. Goed bier (ook van Skye), meer dan 300 (!) malt whisky’s en gewoon een gezellige plek om mede Skyebezoekers te ontmoeten. O ja, en WiFi…
Seamus Bar, Sligachan
Vrijdag de ‘vaste’ trip vanaf Sligachan naar Dunvegan gemaakt en de prachtige rit naar Neist Point. Daarna naar Uig voor het jaarlijkse bezoek aan Alan Freestone de pottenbakker die ik ken sinds zijn bezoek aan het pottenbakkersfestival in Gouda, jaren geleden. Bijgepraat, aankopen gedaan.
Op de mooie rit naar Staffin ontdek ik fraaie wandelroutes die ik in die dertig jaar dat ik hier al kom, nog niet ken. Te laat om nu nog te doen, dus die zijn voor zaterdag.
Helaas slaat het weer in de nacht om. Zon en beetje wind, maken plaats voor heel veel (ruk)wind en bewolking.
Sgurr Mr
De consequenties ervaar ik tijdens de ochtendwandeling naar de top van Sgurr Mr. Op, ik schat, tweederde van de tocht wordt het zwaar. In de mist ontwaar ik twee figuren die mijn kant op komen. Zijn zij boven geweest? Nee, zegt een van de mannen. De heftige wind maakte het te gevaarlijk, dus ze hadden rechtsomkeert gemaakt. Ik probeer het nog even, maar ook ik krijg een ‘klap’ van een rukwind en ga bijna tegen de grond bij een richel. Dat wordt zelf mij te link, dus ik ga ook naar beneden. Nou ja, weer iets om naar uit te kijken voor volgend jaar. O ja, waarom ging ik hier ook alweer heen? In het gebied is een plateau, waar lokale veehouders eeuwen geleden hun schapen verborgen voor rovende Vikingen. Die plek blijk ik later al te zijn gepasseerd. Niet gezien door de zeer dichte mist…
Op tijd terug dus naar de camping voor de kranten en de whisky. Ondanks de forse wind, zijn er nog genoeg mensen die hun tent opzetten. Valt me trouwens op dat ten opzichte van vroeger, ik niet zoveel meer van de Franse tentjes zie die helemaal niet op Schotse omstandigheden zijn ontworpen.
Geen pub vanavond. Vanaf 21.00 uur is Seamus’ Bar afgehuurd. En voor minder dan een uur biergenot, onderneem ik de moeite niet. In de auto zit nog genoeg onder de kurk.
Zondag begint met kerkbezoek in Portree. Bij binnenkomst breng ik bij de predikant de groeten over van mijn eigen kerk in Rotterdam. Rotterdam zegt een man de naast de predikant staat. Is Robert Calvert still your minister? Hij blijkt hem nog te kennen uit de jaren tachtig toen hij onderdirecteur was van een basisschool in Paisly bij Glasgow en Robert daar de chaplain was. Heb de man uitgelegd hoe hij thuis via internet naar de diensten van onze kerk kan luisteren.
De middag doorgebracht in Elgol. Als je er niets te zoeken hebt, is het een gat van niks. Maar de rit erheen is altijd betoverend. En voor K, K, R, M, P, I, M: het eerste deel van de route vanaf Braodford hebben jullie een paar jaar geleden ook gereden. De weg voert langs de plek van waar een eind richting het verlaten dorp Boreraig, met onderweg restanten van de marmerwinning.
De laatste avond op Skye kent een hoogtepunt voor mij: glas <B<Highland Park Thor. Zie het vorige deel van dit vakantieblog. Omgerekend een tientje per glas, maar ik kan de verleiding niet weerstaan. Krijg de dram op mijn verzoek in een speciaal nosingglas geserveerd. Hemels, tongstrelend. Een genot die de 8,50 pond waard is.
Maandag is rijdag. Na opbreken van de tent (weer in een vliegende storm) in 2,5 uur naar Fort William gereden. Plaspauze en wat boodschappen en daarna door naar Mull, mijn bestemming tot zaterdag. Het mooiste deel van die route is de road over Morvern. Zo mooi, dat je bij de veerboot naar Mull aangekomen eigenlijk wilt omkeren, om de rit nog een keer te maken…
Craignure
En welke verhalen je ook hoort over regen en ander slecht weer in noord-Engeland en Schotland: hier is het schitterend weer. Fris, maar zonneschijn. Een mooie start van week drie (van vier).
Dinsdag eerst naar Tobermory, om me te verzekeren van een plek op de boot naar Lunga, een eiland vol papegaaiduikers, of puffins in het Engels, de verklaring van de naam van mijn weblog. ‘k Vind het ontzettend leuke beesten om te zien, vooral door hun fraai gekleurde bekjes. Om die vogels is het te doen dat ik per se in deze periode naar Scotland wilde gaan. Heb drie dagen de kans. Geen idee of er veel belangstelling voor is. Maar ik neem geen risico en wil eerst ticket geboekt hebben.
Jaren geleden heb ik heel veel foto’s van puffins gemaakt tijdens eerdere trips naar Lunga. De eerste keer ging ik niet eens op de boottocht mee vanwege de papegaaiduiker (was een bonus), maar dezelfde trip brengt je ook naar Staffa. Ik had gelezen dat Mendolssohn zijn Ouverture on the Hebrides op de grot of cave op dat eiland van basalt had gebaseerd. Daarom zie je bij de aanduiding van het muziekstuk er ook altijd Fingalls cave er tussen haakjes bij staan. Had ter voorbereiding op de trip bij de beste, of eigenlijk enige echte platenzaak in Gouda (Free Music) cd aangeschaft met dat werk er op. Het was niet op voorraad. Ik legde de verkoper waarom ik de cd nodig heb. Zijn reactie: Dan weet ik ook welke uitvoering je moet hebben hiervoor. Muziekstuk een paar keer beluisterd en toen in Fingalls cave met de koptelefoon op het werk keer op keer beluisterd. Ik was tot tranen toe geroerd van de schoonheid van het muziekstuk juist op deze prachtige plek. Het bezoek daarna aan Lunga was eigenlijk bijzaak voor me. Ik had mijn doel bereikt. Dacht ik. Op Lunga de heuvel op en na een minuut of twintig ontwaarde ik honderden papegaaiduiker. Ze schoten weg, maar toen ik op de rond ging zitten en bleef zitten, kwamen ze terug. Naar later bleek waren de holen in de grond rondom mij de nesten, waar hun jongen zaten te wachten om gevoerd te worden. De geweldige tekening van de bekje van de ouders waren voor mij de reden de volgende jaren terug te gaan hierheen. Ik begon ook beeldjes, afbeeldingen, enzovoorts te verzamelen. De rijke collectie siert mijn woonkamer. Enkele jaren geleden kocht ik zo’n digitaal fotolijstje met de bedoeling daar al mij inmiddels gemaakte foto’s in te zetten. Wat denk je, de fotoseries nergens meer te vinden op mijn computer. Ook niet op cd’s, externe harde schijf, nergens. Dus zat er niets anders op dn nieuwe foto’s te maken. Alleen lukte het de afgelopen paar jaar niet juist in deze periode naar Schotland te gaan. En zodra de jongens zijn uitgevlogen, zijn ook de puffinouders verdwenen, richting Zuid-Amerika, naar men aanneemt. Dit jaar kwam het zo uit met collega’s dat ik de eerste keus had voor de zomervakantie. Die keus was dus niet moeilijk…
Kan morgen direct al mee. Wel even rond negen uur naar een informatienummer bellen voor de zekerheid of de tocht doorgaat. Men vindt het sneu als ik de autorit van drie kwartier naar het vertrekpunt voor niets zou maken. Wel dure grap: tocht kost vijftig pond (62,50 euro), maar daar heb je ook een halve dag pret van. Vannacht voor de zekerheid accu’s van camera’s en telefoon maar even extra opladen en de instellingen (hoogste r
esolutie) nog eens controleren. En nou maar hopen dat Lunga tjokvol puffins zit…
En vol blijkt Lunga inderdaad te zitten de volgende dag. Een puike dag ook voor zo’n trip. De schipper van de Hoy Lass zet direct koers naar Lunga. Op dek geniet ik van de zon die de wolken met alle macht wegdrijft. Wel veel wind, dus windjack en capuchon moeten voor comfort zorgen.
Op Lunga belooft het beeld op het plateau dat je al snel bereikt al veel goeds. Het stikt er van de puffins, die zo te zien op ons zitten te wachten. De eerste foto’s zijn al snel gemaakt. Maar het is me hier te vol met bezoekers die ook niets anders te doen lijken te hebben dan met elkaar te praten. Ik pak mijn spullen en vertrek naar ander deel van het eiland. Ook daar veel puffins, die zelfs goed te benaderen zijn. OK, aanraken zal niet lukken, maar voor het maken van de foto’s bij de klifrand, kan ik ze tot op twee tot anderhalve meter naderen. De duttende beestjes veren op, zodat ik leuke combinatie kan maken van foto’s. Ook uitgebreid gefilmd natuurlijk.
Puffins op Lunga
Bij terugkijken van de opnamen op de boot, zie ik dat ik wel 150 foto’s heb gemaakt. Het fotolijstje thuis kan goed gevuld worden. En ik zal het lijstje ook vaker aanzetten nu mijn eigen foto’s er op staan. Leuk voor mezelf en hopelijk ook leuk voor bezoekers aan het puffinnest.
Puffin, the movie
Hier alle puffinfotos in een slideshow
Fingals Cave
Op de camping passeert een gozer die ik op de boot heb gezien, mijn tent. We praten wat. Het is zijn eerste reis naar Schotland. Hij hoopt met een paar dagen vanuit Fort William te kunnen meevaren met een zeilboot richting Inverness, door het Caledonian Canal. Hij kan zeilen, zegt hij, dus hij hoopt dat er schippers zijn die zijn hulp bij de sluizen goed kunnen gebruiken, in ruil voor het meevaren. De volgende ochtend zie ik hem weer en hij vraagt wat ik vandaag ga doen. Niet veel, is mijn antwoord. Ik ben vooral drie dagen op Mull voor een ruime voor bezoek aan Lunga. Ik zeg hem dat ik denk richting Calgary (nee, niet die stad in Canada…) te gaan. Dat is een mooie rit. Hij heeft gehoord dat er een ‘natuurlijke’ art galery is daar. Nooit gezien. Dus een leuk doel. Hij vraagt of hij mag meerijden dan. Geen probleem. Moet ik wel even de auto wat ombouwen, want wat op campings mijn woonkamer is (de passagiersstoel), is tijdens het rijden de plek voor de dozen sigaren, de bakjes met pennen en mijn rugzak. Die moeten even een andere, veilige plek vinden in de auto, zonder dat ik het risico loop dat pennenbakje leeg gestrooid wordt door de auto tijdens een noodstop. Gelijk goede oefening voor volgende week, als R. de R. een weekje mijn reisgezelschap is.
De informatie die de jonge reisgenoot (Johannes is zijn naam) is correct. Art in Nature is het bezoek waard. Ruim twintig sculpturen en andere kunstzinnige uitingen in dit bosrijke deel van de Galgary Estate. Verschillende voorstelling, zoals een paar van stevige twijgen gemaakte, grote maskers die in de bomen, dan een groot hert, een hofje, vissen gemaakt van verschillende soorten touw.
Art in nature
Je moet soms echt even zoeken naar een volgend voorwerp. Volgens het informatiebordje zijn er 22 voorwerpen en als we denken alles gezien te hebben, blijkt dat volgens onze telling eigenlijk niet mogelijk. Dan ontwaren we een pad, een heuvel op. Daar staat, op een sokkel, een Feniks, uit de as herrezen.
En het is hier nog steeds fantastisch weer, dus laatste deel van de middag met borrel bij tent in de zon doorgebracht. Praatje gemaakt met de buren. De buurman is ook op St. Kilda geweest, dus dat schept gelijk een band.
De laatste dag op Mull rustig aangedaan. Boodschappen in Tobermory, kopje thee bij Glengorm castle op Mishnish. Nog via andere weg (langs Loch Peallach) naar Croig, maar daar is geen moer te beleven. Daarna naar camping voor de kranten een mijn boek. In de zon, kopje koffie erbij, sigaartje. Prima uit te houden. Groot voordeel: iedereen (ook de soms jengelende buurkinderen) zijn er op uit getrokken dus er heerst een weldadige rust. Eenvoudige doch voedzame maaltijd (rijst, chili concarne), kopje koffie en voor je het weet is het tijd voor de pub.
De volgende dag opbreken en met een mooie rit over Morvern en Moidart, koers ik richting Kinlochleven, mijn standplaats voor het weekeinde. Ben in Lochaber nu vooral vanwege kerkbezoek in Fort William maar ik verkies de camping in Kinlochleven verre boven die in Fort William: beduidend minder toeristisch, veel rustiger. En OK, betere prijs-kwaliteitverhouding. Fort William is al dure camping en je moet er nog extra betalen om te douchen…
Maandag opbreken en met opzet omrijden via Oban voor rit door Glen Orchy. Het weer is fantastisch. Het levert mooie landschapfoto’s en -filmpjs op.
Glen Orchy
En wederom een weldadige rust.
Glen Orchy
Glencoe Youthhostel
Op tijd ingecheckt in jeugdherberg, om daarna in Fort William de trein naar Rannoch te nemen. Daar moet ik 2,5 uur wachten op de trein terug, waarin zich mijn reisgenoot voor de komende dagen, R., bevindt. Het geeft me de gelegenheid een korte, doch zeer leuke wandeling door klein deel Rannoch te maken. Het weer is onvoorstelbaar mooi en de wetenschap die telefoonbericht me geeft over de regen in NL, maakt het extra leuk hier in T-shirt van de avondzon op de heuvels te genieten. Vanaf acht uur koelt het wel heel snel af, dus blij dat ik fleece
bij me heb.
R. is verrast als ik zijn treinwagon in stap met blikje bier. Bonus op dit deel van de reis naar Fort William is bij Corrour: zicht op beschadigde tankwagons van AlCan, het Canadese aluminiumbedrijf en ter hoogte van Tulloch de diesellocomotief die daar nog steeds tussen rails en het meer ligt. Enkele weken geleden is door landslide deze trein hier ontspoord. De machinist is er met de schrik van af gekomen. Pas enkele dagen voor komst R. was ravage opgeruimd. Onze trein moet de plek nog wel stapvoets passeren, wat extra gelegenheid geeft voor goed zicht op het tafereel.
Een van de doelen van komst R. is het maken van enkele wandelingen. Dinsdag staat er direct een op het programma: Glen Nevis. Al zeer vaak geweest (ook voor R. is het niet de eerste keer hier), maar we lopen verder dan ooit. Na anderhalf uur lopen over de heuvels kijk je nog eens om je heen en besef je de nietigheid van de mens. Groene heuvels rondom je. Geen mens te bekennen. Alleen het geluid van een enkele vogel, de wind en het geklater van water van een beekje. De rugzak gaat af, ik maak wat foto’s en verder kijk ik alleen maar wat om me heen. De rust en de ruimte maken het dat ik een volgend jaar nog vroeger naar het dal wil, om nog verder (richting Corrour/Rannoch Moor) te wandelen.
Glen Nevis
Voor het avondeten heb ik drie weken geleden de rookoven van R. al meegenomen. Bij de visafdeling van Morrisons (de Britse versie van AH), halen we twee mooie stukjes zalmfilet. Voor het toetje heb ik nog rookkaas van Orkney en we kopen nog stukje Wensleydale met cranberries. Om dat weg te spoelen, ligt er nog een fles Orkney wine in de auto. De activiteit in de keuken trekt aandacht van de medegasten. Nieuwsgierig kijkt men naar de metalen bak.
De volgende dag is het slecht weer en gaan we voor een alternatief programma: Sea Life, Oban (met bezoek aan McCaigs Tower)
Sea Life
McCaigs Tower
en Glen Orchy. De River Orchy zorgt door de regenval voor meer spektakel dan eerder in de week.
s Avonds maken we lamsvlees. Roberto raakt aan de praat met Fransen (of Franstalige Belgen) over koken. Het levert hem een uitnodiging op. Zij hebben die dag op Skye zeeslakken gevangen. Hij mag bordje proeven. Dat laat hij zich geen twee keer zeggen. (Zie ook het filmpje) In ruil bieden we de mannen een proefglaasje Orkney Wine aan.
Zo eet je zeeslakken
Donderdag is het ineens weer prachtig weer en we besluiten de Ben Nevis. De top zullen we niet hallen. Vanwege een eerder bedacht alternatief vertrekken we pas laat uit Glencoe en bovendien willen we ommetje via Kinlochleven om bij een zeeviszaak mosselen te halen voor het avondeten. Maar een stukje van de berg lukt wel. Mij kost het klimmen veel moeite. De ouderdom die zich aandient? Geen nood. De afgelopen dertig jaar ben ik opgeteld een stuk of tien keer naar de top geweest, dus het uitzicht ken ik wel.
Vrijdag is rijdag: op naar Edinburgh. Nacht logeren bij K en >B>L. We drinken wat in The Amber Rose, maar vanwege de herrie, besluiten we elders, bij de Mexicaan in Frederick Street te gaan eten.
Zaterdag opnieuw een rijdag, nu naar de ferry in Newcastle. De terugreis. Wel leuk, want het komt zo uit dat we niet de standaardboot van mijn Schotlandreizen hebben (King), maar het zusterschip Queen. Andere inrichting, indeling, een nieuwe ervaring. Hut is prima, diner puik (volgens mij zelfs beter en een fraaier ingericht restaurant), al mis ik wel de Commodore lounge Hoe dan ook, een leuk slot van een heerlijke vakantie.
Visbuffet op de Queen
Dessert op het buffet van de Queen
Glen Affric
De eerste paar dagen als vanouds doorgebracht in Cannich in Glen Affric. Het voelt als thuiskomen. Toch rust ik hier niet zo uit als voorgaande jaren. Vermoeider dan de vorige keer, of is de magie van deze plek uitgewerkt? Het ligt in elk geval niet aan de sfeer hier. De campingeigenaar kent mijn naam nog, in de kroeg klinkt You’re back en de ritjes naar Inverness blijven fantastisch.
Het echte uitrusten begint pas (na zeer kalme overtocht met de catamaran van Pentland Ferries) op Orkney, waar ik mijn tent opzet in Deerness, in de oostpunt van het eiland Holm. Het heet een camping, maar die naam is het gelukkig eigenlijk niet waard. Het is een grasveld naast het dorpshuis. Na een telefoontje (waarvoor ik tien minuten moet terugrijden richting vliegveld, want gsm/draadloos internet doen het hier niet of zeer nauwelijks) komt beheerster me sleutel brengen tegen betaling van het kampeergeld van vijf pond (6,50 euro, inclusief stroom, een koopje!) per nacht. Met de sleutel verschaf ik mij toegang tot het invalidentoilet dat ook wasbakje en douche herbergt. En nog beter. Via de tussendeur kom ik met toestemming in het dorpshuis zelf, waar ik gebruik mag maken van de keuken.
Kampeerveld naast dorpshuis Deerness
Mijn buurman op camping Deerness
De zaterdag besteed aan een bezoek aan de Orkney Wine Company van de Nederlander Emile van Schayk. Eerder in de week heb ik hem al email gestuurd met de vraag of de Elderbery Borealis leverbaar is, het mooiste product dat hij volgens mij maakt. Dat vindt hij zelf overigens ook, want van alle vruchtenwijnen is dit de enige die zijn handtekening draagt. Gelukkig er is volop voorraad. Zijn dochter in het winkeltje herkent me nog van vorig jaar al als ik binnenstap: Ah, u komt vast voor de Elderbery Borealis. Ik roep mijn vader even.. Van Schayk laat me nog even nippen van de Borealis, met een stukje Orkney Smoked Cheese. Een geweldige combinatie en ik besluit ter plekke een stuk kaas te kopen. Die gaat overigens in een paar dagen op, dus ik moet terug…
Orkney smoked cheese van Dondalsons the butcher
De rest van de dag besteed aan ‘gewone’ boodschappen en een rit naar de bezichtigingswaardige restanten van Earls Palace en later naar de prachtige kustplek Yesnaby, met de nog zichtbare restanten van de verdediging tegen de Duitsers in de oorlog.
Het weer is vandaag zoals ik dat wel gewend ben in Scotland: zon, regen, wind, koud, maar soms ook warm.
En is Cannich een camping zoals elke camping, met uitzicht op caravans en tenten, hier sta ik in mijn uppie en omvat mijn view de heuvels, oude boerderijen, vrolijk rondspringende koeien, de zee, de wolken en af en toe een vliegtuig, omdat Deerness bij bepaalde windomstandigheden in de aanvliegroute ligt van Kirkwall airport. Nou ja, een paar vliegtuigen per dag hoor, zoveel stelt het nou ook weer niet voor…
Achterin de middag terug met de kranten op de camping. Muziek aan, glaasje Borealis en wat blokjes kaas. Een leuke avond kan zo simpel zijn.
Op zondag de kerkdienst bijgewoond in St. Magnus Cathedral, de prachtige historische kerk, hartje Kirkwall. Zusterkerk van mijn eigen kerk in Rotterdam. Voorganger is de Rev. Fraser Macnaughton, met een preek over het deel van Genesis met Hagar, Sara en Abraham. Boeiende preek, met uitstapje naar de islam. Het is de eerste zondag van de maand, dus avondmaal. Ik let op de verschillen in de liturgie. Zit er iets bij waar we in Rotterdam ook iets mee kunnen?
Prachtig lied in de dienst: Celebrate each difference
We cannot make an easy, safe distinction
all people are our neighbors, none denied.
The voice of all nation herd beside us:
all sisters, brothers, none we should deride
The ll between the peoples has been broken
In love of God divisons disappear
As seen in Christ, we recognize our neighbor
We greet unusual faces without fear
We mee with those paint in different picture,
who value God in words not yet our own
In dialogue we offer one another
a vision we could never find alone.
This God we seek is greater then each difference;
the source and ground of all variety,
the centre and the soul of all creation
erasing hate with love, to set us free
Magnus Cathedral
Na de dienst kopje thee gedronken in nabij gelegen uitspanning The Reel. Eigenlijk naar binnen vanwege nature calls, maar blijkt zeer leuke tent te zijn, waar ik vast nog eens terugkeer.
In de middag nog bezoek gebracht aan distilleerderij Highland Park. Ben ik eerder geweest, maar ik hoop er klein flesje HP Thor te bemachtigen. Die wilde ik enkele weken geleden tijdens whiskyfestival in Wageningen al proberen, maar toen ik aan het einde van de rondgang bij de kraam kwam, was die fles leeg. Helaas hier geen kleine flesjes, alleen het echte werk. Een fles kost 160 pond. Dat doe ik maar niet…
Vervolgens met drie (!) zondagskranten (The Observer, Scotland on Sunday en The Sunday Times) via zeer ruime omweg (vogelreservaat The Loons) naar de camping om die stapel kranten door te worstelen. Zonnig, maar te koud en te winderig om buiten te zitten. De avond in de auto genoten van jazzradioprogramma op BBC Scotland, met als gast in het programma, mijn favoriete Schotse crimewriter Ian Rankin (Inspector Rebus).
Merk nu dat de vermoeidheid zo goed als verdwenen is. Rust in mijn kop en ik kan ’s avonds lange tijd in auto radio luisteren zonder in slaap te vallen…
De laatste volle dag op Orkney (maandag) benut om Deerness en de rest van dit deel van Holm Head te ontdekken. Al die jaren hier gekampeerd, maar steeds naar andere delen van Orkney geweest. Prachtige wandeling met zicht op een sea arch The Gloup en daarna de restanten van een duizend jaar oude kapel, Brough of Deerness. Je kunt nog verder lopen naar Mull Head zelf, maar die tocht bewaar ik voor een volgend jaar.
Mull Head, Deerness, Orkney Mainland
Na reserveren van de overtocht naar vasteland voor dinsdagochtend 07.45 uur (half uur tevoren melden, dus teen 06.30 u bed uit!!! Ach, op een werkdag heb ik er dan al een half uur opzitten…), South Ronaldsay verkend, met als bijzondere attracties een badhuis of keuken uit de bronstijd. Er zijn restanten van een huis ontdekt, met een bak water in het midden en een oven, waarop stenen werden verhit, die vervolgens het water moeten hebben verwarmd. Maar met welk doel…? En dan is er de Tomb of the eagles, een macabere graftombe. Men gaat er aan de hand van de vondsten van uit dat een dode in de open lucht werd opgebaard en dat de eagles het lichaam kaal vraten, waarna alleen het skelet in een foetushouding begraven hoefde te worden in de tombe. Met een plank op wieltjes kun je je aan een touw naa
r binnen trekken door de malle toegang, om de tombe zelf te bewonderen. In het informatiecentrum zijn delen van skeletten te bewonderen, net als gereedschappen, sieraden en aardewerk potten en dergelijke die hier zijn gevonden. Hier ga ik nog wel eens heen.
Rest middag besteed aan bezoek aan de staande stenen van Ring of Brodgar, tanken en een pint op zonnig terras van The Reel, in het centrum van Kirkwall.
Ring of Brodgar
Vond het altijd al een prachtige route voor de auto, de Applecross weg, over Bealach na Ba, maar nu is het ook ‘officieel’ National Geografic vindt de vroegere veeroute van Loch Carron naar Applecross in Wester Ross met de haarspeldbochten, vergelijkbaar met de befaamde Route 66 Sunset Boulevard in de VS.
en de zijderoute in China. Heb deze week dinsdag weer gereden. Het was het slot van een lange dag, die om vijf uur in de ochtend begon. Na een paar mooie overwegend zonnige dagen op Orkney, hoorde ik bij het ontwaken de miezerregen al op het tentdoek. Nat inpakken dus. Wachten tot het droog wordt, is er niet bij. De ferry naar Gills vertrekt om 07.45 (half uur tevoren melden en nog half uur rijden erbij optellen) en de volgende gaat pas om twaalf uur. Alles keurig gepland: pillentijd, pot thee, pot koffie, brood smeren voor op de boot… Zet ik in keuken van het dorpshuis mijn spullen op het keukenblok, bedenk ik me dat ik brood ben vergeten mee te nemen uit de auto. Terugkerend met het brood, realiseer ik me dat ik de sleutel van het dorpshuis in de keuken heb achtergelaten. Al die jaren de sleutel braaf in broekzak gestopt en nu net die ene keer dat het zo ontiegelijk vroeg is niet… Toch maar beheerster Linda gebeld. Duizendmaal excuses gemaakt. Ze komt al snel en kan er de humor er gelukkig van inzien. Toch zal ik haar vanuit Gouda nog een mooie bedankkaart sturen.
Na wederom zeer kalme overtocht naar Scotland (Op Orkney beschouwt menigeen de eilandengroep niet als Schots Als Schotland onafhankelijk wordt van de UK, staat het nog lang niet vast dat Orkney [en ook Shetland?] meegaat. Misschien terug naar Noorwegen of Denemarken?
De lange rit naar Applecross dus. Geen andere reden voor dat gat (voor de kenners: de Platteweg in Reeuwijk is er een wereldstad bij…) dan de rit met de haarspeldbochten waarover nu dus ook NatGeo rept en de Applecross Inn. Voor mij een van de beste pubs in de UK: uitzicht over zee (de Inner Sound) naar Raasay en Skye en het eten. Versere vis kom je niet tegen. Op=op, niks uit de diepvries. Echt local catch en op kan snel zijn, want de vangst is natuurlijk ongewis en de vraag in de stampvolle pub is groot. Gelukkig voor mij houdt niet iedereen van kreeft o.d., dus … O ja, en op een paar miezerdruppels na is het droog en de zon schijnt, dus tent kan drogen en luchten voor ik ‘m inricht voor de komende twee nachten. Hoorde trouwens bij receptie dat het hier hele dag droog was en zelfs warm. Gasten klaagden vanochtend dat ze vroeg hun tent uitdreven door de warmte. Dat heb ik sinds ik met G. P. op camping Bught in Inverness stond, niet meer meegemaakt…
Vergeet ik helemaal te vertellen: op weg van Gills richting Inverness passeerde ik Tain, waar zich Glenmorangie bevindt, de distilleerderij van zoveel mooie whisky’s. uiteraard (weer) met een bezoek vereerd en uiteraard de aan het werk zijnde neef D. laten weten dat ik hier ben en gevraagd of hij het heel erg zou vinden als ik de rondleiding zou volgen. En hem uiteraard nog een keer gebeld om hem te laten weten dat bezoek is afgesloten met een 15 jaar oude La Santa…
Distilleerderij Glenmorangie
Ready to be filled
Goed, dus… zoals gezegd is een van de belangrijkste redenen voor mij om naar Applecross te gaan, het diner (barfood zo je wilt) in de Applecross Inn. Geen kreeft, waarop ik had gehoopt, maar wel een zeer goede visschotel en mijn favo dessert: Cranaghan (havermout, room, whisky, frambozen. En dan goed klaargemaakt, want ruim weet geleden had ik in Edinburgh een Cranaghan die er niet aan kon tippen…Een maaltijd hier weggespoeld (en vooraf maag schoongespoeld) met McEwans 80./- . En dan vanaf je eettafel het uitzicht op Raasay. Het is licht bewolkt, met af en toe stralen zonneschijn. De avond kan niet meer stuk.
View from Applecross
View from Applecross by night
Relatief heldere nieuwe dag (buiten, met mijn hoofd is niks mis), hoewel die vroeg begint, want het is warm in de tent. Ik lig mezelf in de weg. Om 06.45 uur al in het douchegebouw. Voordeel: geen wachtrij voor de twee herendouches op de drukke camping. Na het ritueel van thee, koffie, BBC Radio Scotland News en ontbijt, koers gezet naar de haarspeldbochten van de Applecross Road, om van bovenaf paar foto’s te maken. Morgen doe ik deze route weer als ik richting Skye ga, maar je weet maar nooit of je dan zulk prachtig uitzicht hebt.
Daarna wandelend koers gezet naar de zuidwestkant van het Applecrossgebied. Vanaf de pier van Toscaig goed zicht op Skye (Breakish) en de vlakbij gelegen Crowlin Islands. Stel je van het lopen niet teveel voor. Er is maar n pad en dat is geasfalteerd… Op terugreis afgeslagen naar Aird Dubh, een pier met mooie fotoplekken. En nog wel het mooiste van deze dag: in T-shirt buiten spelen. Het is bijna 20 graden en er staat nauwelijks wind! De vooruitzichten voor de komende dagen zijn ronduit slecht (hoewel ik niet precies doorheb waar de regengrens (en dan bedoel ik echte regen) ligt. Misschien valt het wel mee op Skye. En anders: het zal niet voor het eerst zijn dat ik op Skye ben en het met bakken uit de hemel komt… Zou wel fijn zijn als de tent droog opgezet kan worden. Daarna maakt het niet meer uit. Je hebt spullen, of je hebt ze niet. Maar zover is het nog niet. Vanavond fish and chips in de Applecross Inn (of Applecross Out, maar ik hopen. En uiteraard een pint (of twee) McEwan 80./- om dat alles weg te spoelen. Zo, en nu de kranten (The Scotsman en de Press and Journal) die, heb ik al gezien, uitvoerig aandacht besteden naar de mid air botsing van twee Tornado jachtvliegtuigen bij Moray Firth, afgelopen dinsdag. net na de tijd dat ik er ben langsreden. Omstandigheden: dikke mist (wat de reddingsoperatie zeer bemoeilijkte). Heb er zelf die dag (van Gills Bay naar het zuiden) langsgereden met mistlampen voor en achter, wat ik met mijn zwarte Mazda nog niet eerder heb gedaan. Laat ik het zo zeggen: ik heb de Moray Firth niet eens gezien…
Zo, pubtijd!
Galgemaal hier bestaat uit een krabsalade, met zalm en veel sla ( veel te veel naar mijn smaak…), maar van topkwaliteit. Gezeten op terras aan de Applecross Bay in de zon, is het leven zo slecht nog niet.
Eerste volle dag in de heuvels (Glen Affric). OK, eerst naar Inverness geweest voor boodschappen en een shotje bij Starbucks, Maar daarna dan toch echt Glen Affric in. Blijft toch een schitterend gebied. Na zoveel jaar ben ik hier nog niet uitgekeken en is het een feestje.
‘k Moet zeggen dat het weer meewerkt. Licht bewolkt; blauwe lucht zichtbaar. Achttien graden. Perfecte omstandigheden voor een middagwandeling. Bij terugkomst nog wat foto’s gemaakt. Zie hieronder.
Aankomst op de camping gisteren voelde als thuiskomen. Eigenaar kende mijn naam nog en later in de pub werd ik ook onmiddellijk herkend.
Morgen nog stuk van het dal in. Het weer blijft in ieder geval tot in de middag goed, dus ik moet het waarnemen. Daarna zou het weer slechter kunnen worden, maar je weet maar nooit. Maar ach, ook met regen vermaak ik mij hier prima.
Driemaal Glen Affric
Verneem dat het in Gouda e.o. gisteravond/vannacht nogal tekeer is gegaan. Op zee niet. Wel regen, maar geen storm of zo. Zeer gladje de overteek gemaakt. En nu: lichttbewolkt en nog steeds kalme zee.
Uitzicht vanuit de lounge
De lounge
Ontbijtje
Puffinnest 