Biels en Co

Ben altijd groot liefhebber geweest van een hoorspel. Paul Vlaanderen is van voor mijn tijd, maar ik zat aan de radio gekluisterd voor Apollo XXI Het Maanmysterie en Prometheus XIII, beide met vaste karakter, de oud-astronaut en journalist Matt Meldon. En er was de vermakelijke serie Biels en Co, met Ko van Dijk. (Zo kwam ik er op. In de quiz Twee voor Twaalf ging deze week een vraag over Ko van Dijk).
Kom daar nu nog eens om. Nou, OK, een paar jaar geleden Tom Poes, maar dat was dan op een zeer onchristelijk tijdstip: middernacht.
Nee, dan de BBC, die heeft elke dag (!) een hoorspel of radioplay en ook nog een serie, The Archers. Thuis komt er vaak niet van om te luisteren, maar in de vakantie, probeert ik elke week toch wel een paar hoorspelen te pakken.

Beste toneelvoorstelling dit seizoen

De voorstelling Midzomernachtdroom, door Het Nationale Toneel vanavond in de Goudse Schouwburg, is een werkelijk subliem gebracht stuk. Shakespeare in een geweldige vertaling van Tom Kleijn en met puike regie van Theu Boermans (zijn eerste en zeer geslaagde klus bij Het Nationale Toneel). Prachtige rolbezetting, al stal wat mij betreft Pierre Bokma (Bok, een technicus/Pyramus in het toneelspeel, de show. Met zijn Koot-en-Bie Haags krijgt hij constant de lachers op zijn hand in de zaal. Maar ook weergaloze spelers als Ariane Schluter (ook twee prachtig gezongen nummers net voor de pauze en aan het slot, dat laatste is de klassieker van Carole King Will You Still Love Me Tomorrow), Antoinette Jelgersma, Jeroen Spitzenberger, Matteo van der Grijn, Anniek Pheifer en Bracha van Doesburgh. En niet te vergeten Jappe Claes en Ali Cifteci. Zeer knap als je bij een stuk van Shakespeare, toch niet het lichtste genre blijspel, de zaal van begin tot einde in je macht houdt. Na de lach is er ontoering. En wat een zeer raak gevonden, overrompelend decor (van Bernhard Hammer)
Midzomernachtdroom ( A Midsummer Night’s Dream) uit 1596 is een sprookjesachtige, romantische komedie waarin een viertal jonge verliefden, bij wie de verliefdheden helaas niet netjes twee-aan-twee verdeeld zijn, in handen vallen van elfen die hun verliefdheden door middel van een kruid willen herverdelen. Verder handelt het stuk nog over een groep nep-acteurs (onder wie dus Bokma). Zie hiervoor de synopsis. En in het stuk nog een actuele verwijzing naar/kritiek op de bezuinigingen op de cultuursector. Het publiek beloonde de opmerking van hertog Theseus (Stefan de Walle) met een spontaan applaus.

Net voor het genoemde slotlied, zegt Schuter in een Shakesperiaanse monoloog: ,,Als het stuk jullie bevalt, klap dan. Zijn jullie het er niet mee eens, doe dan gewoon alsof het een droom was. Nou, het was een droomstuk en ik heb hard en lang geklapt. Voor mij is dit tot nu toe de mooiste voorstelling van dit seizoen. Misschien ga ik de voorstelling in september nog een keer zien in Rotterdam. Ik vind de voorstelling zo goed, dat ik bij uitzondering over mijn toekenning van maximaal vijf sterren heen ga: 5 sterren+1 (sorry, het systeem dat ik gebruik, wil geen 6 sterren laten zien…

http://www.youtube-nocookie.com/v/yg8uqv2EFdc?version=3&hl=nl_NL
De trailer van Midzomernachtsdroom


Carol Kings Will you love me tomorrow

Burns Supper

Burns Supper gisteravond in Wassenaar is bijzonder leuke ervaring geweest. O zeker, ik heb vaker het jaardiner voor de Schotse bard Robert Burns bijgewoond, bij The Caledonian Society. Wegens gebrek aan belangstelling is dat in 2012 voor het eerst afgelast. Voorgaande jaren mocht het zich al niet meer verheugen in grote deelnemersaantallen. De club heeft geen aanwas van nieuwe, jonge leden en voor de ouderen wordt de reisafstand bezwaarlijk. Maar hier, in Wassenaar een drukte van belang: 140 gasten. En dat moest zelfs zon beetje de limiet zijn, om voor later op de avond voldoende ruimte te houden in de zaal voor de Schotse dansen.
het diner kenmerkt zich door een aantal vaste rituelen: de Selkirk Grace (Some hae meat and canna eat, and some wad eat that want it, but we hae meat and we can eat, and sae the Lord be thankit.), de Adress tot a Haggis (door mij, zie voor de tekst het item van zaterdag), a toast to the queens, de Immortal Memory, Toast tot the lassies en de reply by the lassies.
Stuk voor stuk leuke onderdelen. In de Toast to the lassies wordt een ode gebracht aan de vrouwen (Burns was een vrouwenliefhebber) en in de reply wordt vaak gesteld dat er ook wel wat valt af te dingen op de liefde voor de vrouwen Leuke verhalen gisteren, gebracht door twee verhalenvertellers, dus zeer de moeite waard om naar te luisteren.
En dan de Immortal Memory, door een overgevlogen verhalenverteller uit Glasgow. Een hilarisch verhaal. Hij had het over de terrible misprint en kwam met de Immoral Memory, waarin hij naging of Burns misschien homo was, gelet op zijn gedichten over bloemen en dergelijk. Ook Viagra kwam langs in het verhaal Werkelijk een fantastisch verhaal. De gasten hingen aan de lippen van de verteller.
En mijn Adress to a Haggis? Die werd zeer gewaardeerd. Toch wel wat zenuwachtig, niet alles uit het hoofd. Maar mensen die het ook al eens hebben gedaan, vertelden me na afloop dat zij diezelfde ervaring hebben gehad.
En de whisky (John Black, single malt) smaakte prima!

Hieronder een filmpje van wat muziek en dansen. Om er ook nog de toespraken aan vast te plakken, leek me iets teveel van het goede. Er zullen weinig bezoekers aan deze site zijn die dat gaan uitzitten achter hun pc.

http://www.youtube-nocookie.com/v/A1s7F0rXymM?version=3&hl=nl_NL

Muziek voor het weekeinde

http://www.youtube-nocookie.com/v/acxnmaVTlZA?version=3&hl=nl_NL

Kan niet missen natuurlijk op mijn weblog. Het is Burns Supper dit weekeinde. Een gedenkdag voor de Schotse bard. Hier een van zijn bekendste nummers, Auld Lang Syne. Mij vind je vanavond in Wassenaar: haggis en whisky.
O ja, en ik spreek de ode aan de haggis uit:

Fair full your honest, sonsie face,
Great chieftain of the pudding race!
Above them all you take your place,
Stomach, tripe, or intestines:
Well are you worthy of a grace
As long as my arm.

The groaning trencher there you fill,
Your buttocks like a distant hill,
Your pin would help to mend a mill
In time of need,
While through your pores the dews distill
Like amber bead.

His knife see rustic Labour wipe,
And cut you up with ready slight,
Trenching your gushing entrails bright,
Like any ditch;
And then, O what a glorious sight,
Warm, reeking, rich!

Then horn for horn, the stretch and strive:
Deil take the hindmost, on they drive,
Till all their well swollen kytes belyve
Are bent like drums;
Then auld Guidman, most like to rive,
‘Bethankit!’ hums.

Is there that over his French ragout,
Or olio that would staw a sow,
Or fricassee would make her spew
With perfect scunner,
Looks down with sneering, scornful view
On such a dinner?

Poor devil! see him over his trash,
As feeble as a withered rush,
His thin legs a good whip-lash,
His fist a nut;
Through bloody flood or field to dash,
O how unfit.

But mark the Rustic, haggis-fed,
The trembling earth resounds his tread,
Clap in his ample fist a blade,
He will make it whistle;
And legs, and arms, and heads will crop
Like tops of thistle.

You powers, who make mankind your care,
And dish them out their bill of fare,
Auld Scotland want no watery ware,
That splashes in small wooden dishes;
But if you wish her grateful prayer,
Give her a Haggis!

Ik heb geen kilt, dus het zal het er ook niet zo spannend aan toegaan als in onderstaand filmpje

http://www.youtube-nocookie.com/v/C8l2m3_2Xjg?version=3&hl=nl_NL