Lacrymosa: Do not stand at my grave and weep. Een schitterend lied dat het koor van de Scots International Church Rotterdam (SICR) komende zondag ten gehore brengt Remembrance Sunday. De dodenherdenking (slachtoffers 1e wereldoorlog of de ‘Great War’ – en die van latere oorlogen) van Groot-Brittannië, die ook in onze kerk is.
Het is een gedicht van Mary Elizabeth Frye, op muziek gezet door Howard Goodall. Het gedicht spreekt de lezer en in ons geval de luisteraar aan vanuit de stem van een overleden persoon, wat een spiritueel – maar niet specifiek religieus – beeld oproept.
Volgens de meest wijd verbreide opvatting was het oorspronkelijk gericht aan een Duitse jodin, een vriendin van de schrijver, die bij haar verbleef in Baltimore. De moeder van het meisje was overleden in haar geboorteland Duitsland, waardoor het niet mogelijk was haar tijdens het nazi-bewind de laatste eer te komen betonen; Frye schreef het gedicht als onderdeel van haar deelneming.
De tekst biedt troost aan de toehoorder en biedt de geruststelling dat de overledene overal aanwezigheid is in de natuur, in zowel bericht als stem, en als zodanig is het verworden tot een zeer populair gedicht en een vertrouwde voordracht bij begrafenissen.
Do not stand at my grave and weep,
I am not there, I do not sleep.
I am in a thousand winds that blow,
I am the softly falling snow.
I am the gentle showers of rain,
I am the fields of ripening grain.
I am in the morning hush,
I am in the graceful rush
Of beautiful birds in circling flight,
I am the starshine of the night.
I am in the flowers that bloom,
I am in a quiet room.
I am in the birds that sing,
I am in each lovely thing.
Do not stand at my grave and cry,
I am not there. I do not die.
Vertaling:
Sta niet aan mijn graf en ween
Ik ben niet daar, noch ben ik er slapende
Ik bevind me in een duizend winden die waaien
Ik ben de zacht vallende sneeuw.
Ik ben de zacht neervallende regen,
Ik ben de velden van rijpend graan.
Ik ben de ochtendstilte,
Ik ben de gracieuze trek
van prachtige vogels in circelende vlucht.
Ik ben het sterrelicht in de nacht.
Ik ben in de bloemen die bloeien.
Ik ben in een stille kamer.
Ik ben in de vogels die zingen.
Ik ben in elk lieflijk voorwerp.
Sta niet aan mijn graf en huil,
Ik ben niet daar. Ik ga niet dood.
Puffinnest 
hoi Ruud,
Voor het geval er van jouw lezers zouden willen komen luisteren: We zingen dit Lacrymosa op 13 november en nog niet as. zondag.