Opnieuw in actie geweest als figurant voor de tv-serie Koning van de Wallen. Dit keer drie dagen achtereen in Amsterdam. Zeer koud, maar ik had het voor geen goud willen missen.
De serie Koning van de Wallen van regisseur Tim Oliehoek draait om de opkomst en ondergang van Casa Rosso-oprichter Maurits de Vries (Zwarte Joop) en biedt een uniek perspectief op het Amsterdamse Wallengebied in de naoorlogse decennia.
De kijker volgt zijn reis van jonge Holocaustoverlever, zwervend door de straten van Amsterdam, tot het kopstuk van een seks- en gokimperium. Hij was de koning van een kleurrijke groep bewoners die de Wallen groot maakte, maar ging uiteindelijk roemloos ten onder door hoogmoed en paranoia.
Heb in augustus al mogen meedoen in Gouda, op steenworp afstand van mijn huis. Wist toen niet wat er allemaal bij komt kijken als je figurant bent. Nu iets beter. Het is vaak wachten, scènes om verschillende redenen keer op keer opnieuw.
Nu in Amsterdam is het niet anders. Alleen veel kouder dan een paar maanden geleden. Zeker als, zoals dinsdag, tot 01.15 uur wordt gefilmd. Figuratiebureau Door van Dooren, bij wie je ‘in dienst’ bent, heeft daar oog voor. Bij lange pauzes tussen de opnamen door, krijg je je eigen winterjas weer aangereikt en die wordt ingenomen als het filmen verdergaat. Koude handen? Dan komen doosjes met warmtepads tevoorschijn.
Er wordt door crew, acteurs en figuranten al vroeg (rond 17.00/17.30 uur) gegeten, dus zeker laat op de avond gaan een warme snack, snoepjes, zoutjes er wel in. En tussendoor wordt regelmatig gevraagd of het allemaal nog goed gaat. Ben van de zorg voor de figuranten misschien nog wel meer onder de indruk dan van het filmen zelf.
Brand
Hoewel… grappig is hoe de scènes deze drie dagen (en ook op andere filmdagen en -locaties) door elkaar worden opgenomen. Op maandagmiddag tijdens mijn eerste ‘draaidag’ beginnen we op de Krom Boomssloot, die door decorbouwers is omgebouwd tot het Red Light District van de Oudezijls Achterburgwal, ligt zwartgeblakerd hout op straat. Het is de dag na de (elders opgenomen) fatale brand van de nachtclub van eigenaar ‘Zwarte Joop’, Maurits de Vries, gespeeld door acteur Gijs Naber. ’s Avonds is dat allemaal weg en wordt gefilmd hoe Zwarte Joop eerder ernstig wordt mishandeld op straat.
Figuranten spelen wachtenden bij de entree van Casa Rosso, of zijn buurtbewoner (zoals ik). Keer op keer heen en weer lopen. De ene keer alleen, de volgende samen met een ander. Dames van lichte zeden zijn er, net als in augustus in Gouda, ook.
Heb wel medelijden met die figuranten, want zij zijn schaarser gekleed dan ik (overhemd, spencer en jack; modetrend: jaren tachtig van de vorige eeuw). Nog meer medelijden heb ik dinsdagavond als voor Casa Rosso bewoners, nozems, klanten van Casa Rosso Zwarte Joop steunen tegen een groep agenten. De nachtclubeigenaar heeft een grote vuurspuwende roze olifant als logo/symbool bij zijn zaak staan. Dat mag niet. De meute neemt het voor Zwarte Joop op en weigert weg te gaan bij de olifant.
Kruik
Voor de meute staan twee mij totaal onbekende acteurs (onder wie duidelijk te horen een Belg) die, zeer schaars gekleed, zich ook in woord en gebaar tegen de politie keren. Hoe later het wordt deze avond, hoe kouder. Gelukkig krijgen beide acteurs direct na afloop van elk stukje opname hun jassen aangedaan en ook een warme kruik tegen de buik.
Alles gaat er zeer gedisciplineerd aan toe. Praten, een gebbetje (zeker twee jonge figuranten van wie er volgens mij eentje wel ADHD heeft, maar mij wel beleefd met meneer aanspreekt) is prima, maar zodra productieleider Michiel roept dat het stil moet zijn voor de volgende scene, is het ook gelijk stil. En als een scene over moet en iedereen naar zijn beginpositie moet, gebeurt dat gelijk. En dat op de woensdagavond met in totaal negentig (!) figuranten
En al moet elke scène een paar keer overgedaan worden (soms omdat het lopen over de gracht te snel gaat, soms omdat een andere hoek voor de camera net beter is en zo zijn er meer redenen), het verveelt niet. Sterker nog zo stil als het tijdens de opnames zelf moet zijn, zo geanimeerd wordt er gepraat tijdens die pauzes. Zeker tussen de figuranten die net als ik een paar dagen blijven, ontstaat een vriendschappelijke band. Logisch, je zit allemaal in hetzelfde schuitje met het wachten in de ijzige kou…
Hoogtepunt
De enige scène, woensdagavond tegen 01.15 uur, kan niet worden overgedaan en moet er in één keer goed op staan. Dat is het moment dat de boze eigenaar van Casa Rosso een dienstauto van de politie van Amsterdam (een VW Kever) optilt en onder gejoel en luid applaus de gracht in duwt.
Opname voorbij, maar de figuranten die tot het einde zijn gebleven (een deel vond het eerder op de avond vanwege de kou kennelijk welletjes) blijven nog even langs de waterkant kijken hoe de (gestripte, dus geen motorblok meer aanwezig) langer onder de waterlijn verdwijnt. Het hoogtepunt van de avond.
Drie dagen, ja. Heb geen medelijden, heb me tenslotte zelf aangemeld voor de figurantenrol. De opnamen gaan dinsdag en woensdag zo laat door dat er geen terugreis per trein naar Gouda in zit. Heb dus nabij de filmlocatie een bed in een jeugdherberg geboekt.
Ook tijdens het wachten in het Amrathhotel (de uitvalsbasis op een paar minuten lopen van de filmset, gaat het er geanimeerd aan toe. Ook hier is de verzorging door het figuratiebedrijf prima. Volop koffie, koekjes. En de warme maaltijd door een ingehuurd cateringbedrijf is zeer smakelijk. Er geldt één voorwaarde waaraan niet kan worden getornd: je mag pas weten als je een rood plastic schort hebt omgedaan. Je kostuum mag immers niet vol vlekken komen te zitten.
Partytent
Het wachten tussen de opnames is wel een dingetje in de kou, maar ook daar was wat op gevonden op woensdag toen er zeker een half uur niets te doen was (deel decor moest worden omgebouwd): op de Nieuwmarkt, bij de vrachtauto’s van de filmproductie en de catering stond een grote partytent, met daarin een gaskachel. Aangenaam.
Het figureren deze drie dagen is, ondanks de grote lol, niet in de koude kleren gaan zitten. Voeten en onderrug zijn het niet gewend om telkens weer lang stil te moeten staan. Dat merk ik pas als ik donderdagochtend thuis ben en even zit op de bank. Opstaan gaat niet vanzelf…
Ben natuurlijk geen jonge hond meer, maar had het ondanks dit lichamelijke ongemak voor geen goud willen missen. Sterker nog, als het figuratiebureau binnenkort opnieuw een uitnodiging stuurt om me aan te melden, zeg ik opnieuw ja.
Hulde
Hulde, zoals ik eerder ook al meldde voor de mensen van het figuratiebureau. De medewerkers (kleedsters, heer en dames voor het haar en de make-up voelen zich niet belangrijker, eerder gelijkwaardig. Zeer geduldig en gezellig.
Alles bij elkaar was het ontzettend leuk en leerzaam. Als ik nu in welke film of tv-serie ook figuranten heen en weer zie lopen, weet ik dat ze datzelfde loopje misschien wel tien keer hebben moeten doen voor de regisseur tevreden was.
In het vorige verhaal over de opnames voor de VPRO-serie Koning van de Wallen, meldde ik dat de zesdelige serie in het najaar van 2027 wordt uitgezonden. Dat blijkt inmiddels 2028 te zijn, op NPO Start.
