Categorie: Daagjes uit

Al heel vaak langs gelopen op weg naar-van de pub, maar nu eens naar binnengestapt: het Mauritshuis. Geen spijt van gehad. Een voerdaad aan kunst van onder ander de grote meesters uit de Gouden Eeuw Rembrandt. Ruysdael, Jan Steen en de lijst is nog langer.

Wat het museum bijzonder maakt, is dat fantastische app. Bij tal van schilderijen kan op de Maurits App een nummer worden ingetoetst, waarna je via je oortjes een uitleg krijgt over het schilderij zelf, op welke details je moet letten, zoals de lichtval, een er in verwerkt zelfportret van de schilder en ga zo maar door. Je leert ook door wie de schilder is beïnvloed, iets over zijn tijdgenoten en soms is er een filmpje te raadplegen om het doek nog meer in perspectief te plaatsen.

Een lesje, wat zeg ik, een les kunstgeschiedenis. Je blijft uren naar de opgesomde details van de gelaatsuitdrukkingen in bijvoorbeeld De anatomische les van Dr Nicolaes Tulp (zie foto boven dit verhaal) van Rembrandt. En natuurlijk bij Het meisje met de parel (rechts naast dit tekstblok) van Johannes Vermeer. Bijzonder is ook Apelles schildert Campaspe van Willem van Haecht (links). Er valt zoveel te zien in dit schilderij, dat je blij bent dat er bankjes staan, zodat je alles (als dat mogelijk is) zittend tot je kunt nemen.
En op een warme dag als vandaag is IJsvermaak van Hendrick Avercamp (hieronder)  zeer verkoelend om te zien.

Het gebouw zelf is al een bezoek waard. Net als in het Rijksmuseum in Amsterdam imponeren de schilderijen in het Mauritshuis meer door de geschiedenis van het gebouw. Statig, allure. Alles klopt.

Eigenlijk bestaat het museum uit twee delen. Aan de andere kant van het Binnenhof, het Buitenhof, naast de Gevangenpoort, vindt zich Galerij Prins Willem V. Het herbergt de grote kunstcollectie van prins Willem V van Oranje-Nassau. De muren hangen mudvol schilderijen. Bijna teveel bij elkaar om ze goed tot je kunnen nemen. 150 stuks. Werken van onder andere Rembrandt, Steen, Rubens en Potter.

Filmpje (van YouTube) over Galerij Prins Willem V:

 

Vandaag voor het eerst sinds langer tijd bezoek gebracht aan het Maritiem Museum. Zie het buitenmuseum natuurlijk regelmatig als ik op zondag naar de kerk ga. Maar nu een aantal schepen van binnen bekijken is zeer interessant.
En dan het binnenmuseum. Fraai overzicht van het maritieme heden en verleden van Rotterdam. Bijzonder is het Offshore Experience. Een interactieve kennismaking met de offshore wereld. In negen opdrachten loods je een (of probeert dat althans) een helikopter op een heliplatform van een zeeschip, check je beschadigingen op een pijplijn in de diepe zee, probeer je olie over te laden op een ander schip op volle zee en nog veel meer.
OK, ik bakte er niks van. Maar het is zeer interessant en voor je het weet ben je twee uur verder. En na invoering van je gegevens in het systeem aan het einde van de experienc, kun je deze ervaringen thuis op de pc nog eens nalezen/-zien.

En dan al die scheepsmodellen uit lang vervlogen tijden of van nu. Een genot voor het oog. Ze zijn alleen al een bezoek aan dit museum meer dan waard!

Niet onvermeld mag blijven dat het personeel (deels vrijwilligers?) bijzonder betrokken is bij de bezoekers. Zelfs op deze zeer warme dag is niets teveel gevraagd. Geduldig volgt een antwoord op al je vragen. Dat maak je soms wel eens anders mee. Niets dan lof dus voor iedereen bij het Maritiem Museum in Rotterdam.

Las op de website van het museum dat het Maritiem Museum in Rotterdam is uitgeroepen tot het Museum van het Jaar. Geheel terecht!

Vooraf nog even bezoek gebracht aan de oude Haven met de echte oude schepen die nog worden bewoond en dergelijke. Fraai dat het erfgoed van Rotterdam hier wordt bewaard en wordt onderhoud. Lange leve de maritieme historie van 010!

Kortom, weer een goed bestede dag in mijn vrije week.

Hieronder een superkort filmpje

Ja, nee, dat weet ik ook wel. Titel en de foto er onder komen niet met elkaar overeen. Ik weet echt wel het verschil tussen een olifant en een giraffe.
Vandaag weer dagje Blijdorp. Altijd een heerlijk uitje. Al had ik natuurlijk tevoren kunnen bedenken dat op een warme zondag het stikt van de gezinnen met kinderen. Was amper binnen of ik hoorde al Mag ik straks een ijsje? Zucht. Dan moet je dag nog beginnen!

Maar goed, toch weer genoten van de dieren. Leukste, vandaar de titel, de olifanten. Zie het filmpje hieronder. De kleinste in de groep is sterk genoeg om een oudere olifant bijna het water in te duwen. De pogingen worden door de talrijke toeschouwers bewonderend en lachend gadegeslagen. Ja, ook door mij.

Ook het aquarium, de Japanse tuin, Amazonica (vlinders en de reuze waterlelie of Victo-ria amazonica) en de hoek waar de giraffes verblijven, waren het bezoek wederom meer dan waard.

Heb het geluk dat ik er niet een volle dag hoef zoet te brengen. Met mijn abonnement kan ik zo vaak gaan als ik wil, dus is een uurtje of drie per keer genoeg.

Heb vrije week, dus misschien kom ik dezer dagen nog een keer in de verleiding.

Hieronder drie filmpjes. De beloofde Olifantenpret. Een kijkje in de aquaria in Oceanium en de giraffes. Plezier ermee.

 

 

Vandaag in die andere oudste stad van Nederland geweest: Nijmegen. Weet dat de stad met Maastricht wedijvert om die titel. Mij maakt het niet uit. Bezoek was buitengewoon interessant. Fraaie binnenstad, mooi museum.

Die binnenstad was een bonus. Eigenlijke doel was museum Het Valkhof. Fraai museum. Modern gebouw en attributen uit de tijd dat de Romeinen in Nederland waren. Stukken steen, dakpannen en andere vondsten uit lang vervlogen tijden die bij opgravingen tevoorschijn zijn gekomen.

Ook moderne kunst in de tentoonstelling 99+1, kunst van Nijmeegse bodem. Niet alles even naar mijn smaak, maar toch voldoende om het museum een dikke voldoende te geven. Vooral de projectie Het Kleine Melkmeisje van de Nijmeegse kunstenaar Frank ter Beek was boeiend om naar te kijken.

Daarna nog even gewandeld in de omgeving en kijkje genomen in de Valkhofkapel, de Barbarossaruïne en het park er omheen. Fraai uitzicht ook vanaf deze hoogte.

Daarna de Stevenskerk bezocht. Niet zo oogstrelend als de St.-Jan in mijn Gouda, maar toch de moeite waard. Had het geluk dat het Königsorgel werd bespeeld.

Kortom weer een geslaagd stedenbezoek. En Nijmegen is eenherhaling waard.

Hieronder twee korte filmpjes en een foto-overzicht van het bezoek aan Nijmegen:

 

 

Hernieuwde kennismaking met de collectie van het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden. Altijd leuk om hier rond te dolen. Maar dit jaar is het museum vanwege het 200-jarig bestaan (‘al 200 jaar van hier’) zeker een bezoek waard.

De soms duizenden jaren oude voorwerpen in het museum blijven het bezoek waard. Je kunt het zo gek niet bedenken als het gaat om het oude Egypte, Griekenland of de tijd van de Romeinen, of je vindt het hier. Een lust voor het oog, zelfs alsje maar een heel, heel klein beetje is de oude geschiedenis bent geïntersseerd.
Het kost je vijf minuten zitten (of staan als je wilt), maar de aanlichting van de tempel in de entreehal is het waard. Vier keer per dag (driemaal met Nederlandse uitleg en eenmaal in het Engels) is interessant, maar de bijzondere aanlichting is oogstrelend.
Het houdt het midden tussen een tekenfilm en de lichtprojecties die ik ken van de Franse kuntenaar Patrice Warrener die jaren geleden in de kerstperiode het Goudse stadhuis onder handen heeft genomen.

Een filmpje staat hieronder. Bekijk het. En ga dan naar Leiden om het met eigen ogen in het echt te zien.

 

Vanmiddag voor vergadering naar Zwolle geweest. Het nuttige met het aangename verenigd en dus in de ochtend een zijsprongetje (tien minuten met de trein) vanuit die IJsselstad naar Kampen gemaakt.
Aldaar het Ikonenmuseum bezocht. Klein museum, maar vol prachtige ikonen. En ook nog in verschillende stijlen, hout brons. Christusikonen, feestdagenikonen, Moeder Godsikonen en zalen met profeten uit het Oude Testament, evangelisten, apostelen en martelaren. In diverse zalen staan vitrines met bronzen reisikonen.

Het museum, in de historische binnenstad is eigendom van de Alexanderstichting, die zelf 2.000 ikonen in bezit heeft. En de collectie blijft groeien door donaties van mensen die zo weten dat hun verzameling hier in goede handen is.
Je kijkt je ogen uit. Had maar weinig tijd en heb het zeer behulpvaardige medewerkers (vrijwilligers?) laten weten dat ik nog een terug kom.

De rest van de ochtend besteed aan een wandeling door de binnenstad van Kampen, de gemeente waar twee van mijn broers en een schoonzus en hun kinderen enkel jaren hebben gestudeerd en gewoond. Mooie besteding van de ochtend.

De middag vakbondsvergadering in Zwolle, maar daar zal ik jullie hier niet mee vermoeien.

Het was weer eens tijd voor Maastricht. Want tja, laatste vakantiedag, mooi weer, zin om er op uit te trekken.

Onverwacht vrije week. Daags na Pasen vrije dag vanwege begrafenis. Dan resteren er nog drie werkdagen in die week. Ach, die dan ook maar aan vakantiedagen besteed. En vooral omdat het onverwacht is, is zoiets extra lekker. Tijd besteed aan achterstallig kerkenwerk, maar voldoende ruimte voor ontspanning. Vorige week zaterdag naar het Openluchtmuseum (zie vorige item op de blog), afgelopen vrijdag par uur Blijdorp en vandaag dus naar Maastricht.

Doel 1 van vandaag: het Bonnefantenmuseum, voor veelgeprezen tentoonstelling Robin de Puy. Viel me toch wat tegen. Eigenlijk niet echt mijn smaak. Behalve dat de foto’s vooral in zwart-wit zijn. Ik stam nog uit het nieuwstijdperk dat er alleen zwart-wit foto’s in de krant stonden. Vindt zwart-wit in een dagblad toch altijd nog sprekender dan de kleurenfoto’s.

Daarna in hetzelfde museum onverwacht gestuit op de werken van Helen Verhoeven. De mansgrote schilderijen in de tentoonstelling Oh God geven een mooie hertaling van oude meesterwerken. Zo is er haar moderne versie van Diana ontdekt de zwangerschap van Callisto, door Hendrick Goltzius, Je kunt het werk van Verhoeven vergelijken met het origineel, want dat hangt ook in het Bonnefanten.
Indrukwekkend ook het doek De zondeval. Net als de – bijna serie – gevangenneming van Jezus, de kruisiging en de kruisafneming. Heel boeiend is ook de korte documentaire waarin je ziet hoe de werken tot stand zijn gekomen.

Een aparte belevenis is de aanpak met zwart-wit muurschildering van de koepel of cupola van het museum door de Britse kunstenaar Stanley Donwood: Optical Glade. Geen werk dat je even een paar seconden bekijkt. Je gaat zitten of liggen op de grote, bekende Fatboy kussens en laat het lijnenspel minutenlang op je inwerken. Heb er zelf bijna een kwartier doorgebracht. Indrukwekkend. Wist niet dat ik zoiets mooi zou vinden…

Doel 2 van de dag: het terras van Charlemagne op het fraaie Onze Lieve Vrouweplein. Een uitdaging. Op deze fantastische, warme lentedag zijn meer mensen op dat idee gekomen. Het duurt dan ook even voor er een tafeltje vrij komt voor de Gouwenaar. Maar dan is daar de beloning: een heerlijke tocades chardonnay uit 2014. Zo lekker, dat ik nog een tweede glas heb genomen…
Om mij heen zie ik loerende ogen van mensen ook op zoek naar een vrijkomend tafeltje. Omdat het toch al wat later op de dag is een lunch genomen (dan thuis maar geen avondeten): een uitmuntende Maastrichts plateau: een greep van producten uit de streek.

Voldaan de terugreis naar Gouda aanvaard. Ik kan er weer even tegen. En wat Maastricht betreft: tot de volgende keer!

Lente in Maastricht: filmpje

 

Druk paasweekeinde verwacht in het Openluchtmuseum in Arnhem, dus deze zaterdag maar gegaan. En op tijd. Heerlijk rustig kunnen kuieren langs de oude gebouwen. Nadeel (eerste ‘zomerdag’ in museum of het vroege tijdstip): nog niet alle gebouwen zijn open. Maar dat maakt niet uit. Heb ik een reden om nog eens terug te keren.

Het blijft een schitterend gezicht al die oude gebouwen die hier een mooie herbestemming hebben gekregen. Het Zeeuwse kerkje uiteraard, de boerderij uit Hoogmade die daar moest wijken voor de aanleg van de HSL, het ‘kruisgebouw’, het Amsterdamse buurtje.
En natuurlijk de oude voertuigen. Een oude DAF, zo eentje waar mijn vader nog in heeft gereden, de oude trams uit Rotterdam (met de bestemmingen Charlois en Feijenoord voorop).

Gecombineerd met het fantastische weer, een heerlijke dag.

 

Hieronder een filmische impressie van vandaag

Naar Londen gisteren voor The Boat Race. De allereerste keer was jaren geleden met A. B. Die toen meeging dat de een voor de ene ploeg zou zijn (Oxford) en de ander voor de andere (Cambridge).
Dat pakte dit jaar niet goed uit voor mij. Oxford heeft alle vier de wedstrijden (twee vrouwenraces, de ‘reserve race’ bij de mannen en de echte Boat Race) verloren. En die echte wedstrijd ook nog eens flink verloren. Vier bootlengten verschil. Dat kun je geen verliezen meer noemen, dat is keihard in de pan gehakt worden!

Spijt dus van mijn dagje Londen? Zeker niet. Het is een heerlijke, levendige wereldstad waar het goed toeven is. Ik ben er graag. Het gekrioel met de tube (metro in, metro uit, roltrap op, roltrap af, tien twintig, dertig meter in de diepte). Natuurlijk een kijkje bij Covent Garden voor de sfeer en de levende standbeelden. Uiteraard een bakkie koffie bij Starbucks. En uiteraard wat boodschappen (bacon) bij Tesco. Ontbeten (bacon and eggs natuurlijk) en gedineerd (Ultimate Burger) bij Wetherspoon.

Voor veel meer was geen tijd. Het leukste van de Boat Race is om al heel vroeg langs de waterkant te staan bij Putney Bridge, daar waar de boten te water gaan, de toss is. Door er vroeg te zijn, heb je de beste plek vooraan om foto’s te maken. De echte wedstrijd bekeken op groot scherm en met een pint (Ierse IPA) in de hand in The Star and Garter.
De busreis (Eurolines) was perfect dit keer. Twee chauffeurs op zowel de heen- als de terugreis. Geen drie kwartier stilstaan onderweg dus vanwege de verplichte rusttijd. Van Eindhoven naar Calais vv in één ruk door.

Al met al: volgend jaar weer. Al hoop ik wel dat Oxford dan wint!

Zie een filmische impressie hieronder