Drie reuzen, een duiker, een hond en een steppend meisje in de binnenstad van Leeuwarden. Indrukwekkende performance door de Franse straattheatergroep Royal de Luxe. Onderdeel van ‘Leeuwarden Culturele hoofdstad van Europa’.
Drie dagen lang doorkruisen de drie reuzen de binnenstad van Leeuwarden. Gadegeslagen door een ongelooflijk aantal bezoekers. Was er zelf al rond half tien. Al vanaf Gouda zaten er mensen in de trein van 07.24 richting het noorden. Vanaf Utrecht was het in de treinen richting de Friese hoofdstad (overstap in Zwolle) helemaal dringen geblazen. In de stad zelf was het tijdstip ook al druk. Maar ja, de reuzen zouden dan ook rond tienen al aan hun wandeltocht beginnen.
Zoals gezegd een indrukwekkende perfomance. Het zijn niet alleen de drie reuzen, maar het is het straattheater zelf dat alle fantasie te boven gaat. De duiker loopt. Om zijn benen te bewegen, springen leden van de theatergroep vanaf een verhoging naar een touw (denk aan die in een gymnastieklokaal), ze gaan met touw omlaag en door de beweging van het touw zet de reus een stap. En hup, daar komt de volgende ‘springer’ al. Met andere acties beweegt zijn hoofd. En ga zo maar door.
De bewegingen van het steppende meisje worden ook op indrukwekkende wijze gedaan. Zelfs haar ogen gaan zo van links naar rechts en de oogleden knipperen. En de hond die even afbuigt om zich te laten aaien door het publiek… Vertederend zelfs voor zo’n groot dier.
Vermoeiend voor de theatermakers, dat wel. En dus is er tussen de ochtend- en de avondwandeling tijd voor een urenlang middagdutje (ook zo aangekondigd). Dan zie je de duiker zitten op een zeecontainer. Uit de speakers klinkt zijn gesnurk. Aan alles is gedacht.
Al meer al een meer dan geslaagd onderdeel van Leeuwarden Culturele hoofdstad van Europa. Enig minpuntje (maar een kniesoor die daar op let): het verhaal.
‘Grote Schaats in het IJs’. Over de strijd van miljoenen jaren geleden, het water tegen het land. De woeste golven werden tegengegaan door de speciaal ontworpen dijken, maar deze bleven maar breken. Tot er een dijkgraaf werd benoemd, die verantwoordelijk werd voor de bouw van goede dijken. De dijkgraaf huurde meteen dijkwachten in, die als matrozen op de terpen de boel in de gaten hielden. Toen ontstond het idee bij de dijkgraaf om het paard van Troje 
onder de zeespiegel te verstoppen. Met hulp van de goden werd een Reuzenduiker gevonden die zichzelf altijd heeft verstopt. Opeens stond hij op en begon alle bergen op te pakken die hij vervolgens als modder bij de dijken smeet voor extra bescherming.
Leuk bedacht, maar ik snap er geen r*** van. Volgens mij maakt het verhaal voor de toeschouwers ook helemaal niets uit. Die komen voor de reuzen en zijn daarin niet teleurgesteld.
Complimenten voor de organisatie van het evenement. Overal borden met looproutes (vaak door de smalle straten van de binnenstad van Leeuwarden) en naar toiletten. Volop vrijwilligers die informatie verstrekken, publiek omleiden waar het te druk dreigt te worden. Ook volop EHBO’ers (zelfs uitgerust met AED’s). Zelfs bij het station verwijsborgen voor de ingang naar de treinen van regionale vervoerder Arriva en die van de NS. Petje af. En dat het weer meewerkte (droog, niet te warm, een zonnetje) was natuurlijk mooi meegenomen.
Per e-mail maar even mijn complimenten overgebracht aan de organisatie.
Hieronder een kort filmpje van de passage van de drie reuzen
Tweede Waddeneiland in mijn leven (de eerste was Schiermonnikoog begin jaren negentig, om een andere reden ook een mooie ervaring). Nu met vrienden overgevaren van Harlingen. Daar elektrische fietsen 
het bijzonder goed dit seizoen.
Al snel installeren we ons daarna op een goede plek op de dijk, om – met een ruime voorraad Berenburg in de aanslag – de onzen aan te moedigen.
Jammer van de wedstrijd, maar niet getreurd. Een heerlijke dag in Stavoren met vier fantastische, trouwe vrienden. Beetje kletsen, beetje drinken, lachen, rondkijken, had ik al gezegd dat we wat hebben gedronken?
Ben met vier vrienden al jaren fan/donateur van de stichting die het 
En door elk jaar een paar wedstrijden te volgen, heb je ook nog een leuke tijdbesteding.
Skûtsjes zijn er in vele maten en uitvoeringen, maar bij de wedstrijden van de SKS (Sintrale Kommisje Skûtsjesilen) doen veertien van deze platbodems mee en ze moeten aan tal van oorspronkelijkheidseisen voldoen. En de schipper moet uit een skûtsjegeslacht komen. Dat zijn niet veel families, dus de achternamen Zwaga en Meeter komen nogal eens voorbij…
Spannend is de wedstrijd zeker. In de tweede ronde die gevaren wordt (met een 
Traditiegetrouw het bezoek aan Friesland afgesloten met een heerlijke maaltijd (mosselen, ze zijn er weer!) bij restaurant Het Achterhuis op Urk.
van Haecht (links). Er valt zoveel te zien in dit schilderij, dat je blij bent dat er bankjes staan, zodat je alles (als dat mogelijk is) zittend tot je kunt nemen.
En dan het binnenmuseum. Fraai overzicht van het maritieme heden en verleden van Rotterdam. Bijzonder is het 
voor je het weet ben je twee uur verder. En na invoering van je gegevens in het systeem aan het einde van de experienc, kun je deze ervaringen thuis op de pc nog eens nalezen/-zien.
Niet onvermeld mag blijven dat het personeel (deels vrijwilligers?) bijzonder betrokken is bij de bezoekers. Zelfs op deze zeer warme dag is niets teveel gevraagd. Geduldig volgt een antwoord op al je vragen. Dat maak je soms wel eens anders mee. Niets dan lof dus voor iedereen bij het Maritiem Museum in Rotterdam.
Maar goed, toch weer genoten van de dieren. Leukste, vandaar de titel, de olifanten. Zie het filmpje hieronder. De kleinste in de groep is sterk genoeg om een oudere olifant bijna het water in te duwen. De pogingen worden door de talrijke toeschouwers bewonderend en lachend gadegeslagen. Ja, ook door mij.
Die binnenstad was een bonus. Eigenlijke doel was museum 
Nijmeegse bodem. Niet alles even naar mijn smaak, maar toch voldoende om het museum een dikke voldoende te geven. Vooral de projectie Het Kleine Melkmeisje van de Nijmeegse kunstenaar 
De soms duizenden jaren oude voorwerpen in het museum blijven het bezoek waard. Je kunt het zo gek niet bedenken als het gaat om het oude Egypte, Griekenland of de tijd van de Romeinen, of je vindt het hier. Een lust voor het oog, zelfs alsje maar een heel, heel klein beetje is de oude geschiedenis bent geïntersseerd.
Aldaar het 
van de Alexanderstichting, die zelf 2.000 ikonen in bezit heeft. En de collectie blijft groeien door donaties van mensen die zo weten dat hun verzameling hier in goede handen is.
De rest van de ochtend besteed aan een wandeling door de binnenstad van Kampen, de gemeente waar twee van mijn broers en een schoonzus en hun kinderen enkel jaren hebben gestudeerd en gewoond. Mooie besteding van de ochtend.
Daarna in hetzelfde museum onverwacht gestuit op de werken van 
cupola van het museum door de Britse kunstenaar 
Om mij heen zie ik loerende ogen van mensen ook op zoek naar een vrijkomend tafeltje. Omdat het toch al wat later op de dag is een lunch genomen (dan thuis maar geen avondeten): een uitmuntende Maastrichts plateau: een greep van producten uit de streek.
