Naar Londen gisteren voor The Boat Race. De allereerste keer was jaren geleden met A. B. Die toen meeging dat de een voor de ene ploeg zou zijn (Oxford) en de ander voor de andere (Cambridge).
Dat pakte dit jaar niet goed uit voor mij. Oxford heeft alle vier de wedstrijden (twee vrouwenraces, de ‘reserve race’ bij de mannen en de echte Boat Race) verloren. En die echte wedstrijd ook nog eens flink verloren. Vier bootlengten verschil. Dat kun je geen verliezen meer noemen, dat is keihard in de pan gehakt worden!
Spijt dus van mijn dagje Londen? Zeker niet. Het is een heerlijke, levendige wereldstad waar het goed toeven is. Ik ben er graag. Het gekrioel met de tube (metro in, metro uit, roltrap op, roltrap af, tien
twintig, dertig meter in de diepte). Natuurlijk een kijkje bij Covent Garden voor de sfeer en de levende standbeelden. Uiteraard een bakkie koffie bij Starbucks. En uiteraard wat boodschappen (bacon) bij Tesco. Ontbeten (bacon and eggs natuurlijk) en gedineerd (Ultimate Burger) bij Wetherspoon.
Voor veel meer was geen tijd. Het leukste van de
Boat Race is om al heel vroeg langs de waterkant te staan bij Putney Bridge, daar waar de boten te water gaan, de toss is. Door er vroeg te zijn, heb je de beste plek vooraan om foto’s te maken. De echte wedstrijd bekeken op groot scherm en met een pint (Ierse IPA) in de hand in The Star and Garter.
De busreis (Eurolines) was perfect dit keer. Twee chauffeurs op zowel de heen- als de terugreis. Geen drie kwartier stilstaan onderweg dus vanwege de verplichte rusttijd. Van Eindhoven naar Calais vv in één ruk door.
Al met al: volgend jaar weer. Al hoop ik wel dat Oxford dan wint!
Zie een filmische impressie hieronder

Nu was Portugal aan de beurt. De kerk staat in Lissabon, maar om praktische redenen was voor de overnachtingen en vergaderingen uitgeweken naar Cascais, op drie kwartier treinen ten westen van Lissabon.
Een eeuwenoud gebouw, vroeger kloostercomplex Sint Elisabethsdal, dat van 1673 tot 1796 bewoond werd door, later zwakzinnigengesticht grauwzusters. Wikipedia: In de 19e eeuw was het gebouw in gebruik als zwakzinnigengesticht, weeshuis en tijdelijke huisvesting van gemeentelijke diensten. De kern van het complex bestaat uit het zeventiende eeuwse Huis Stas in Maaslandse renaissancestijl (met ‘speklagen’ en krulgevels). Het interieur van het pand is nog deels origineel. Ook de twee aangrenzende kloostervleugels stammen uit de zeventiende eeuw, maar deze zijn later sterk verbouwd.
Maastricht? Jazeker, het museum leert je dat Limburg en du sook Maastricht miljoenen jaren geleden een ondiepe zee was, complete met haaien en andere vissen.
Niet alleen de vondsten, flora en fauna zijn mooi om te zien. In het oudste deel van het museum het genoemde Huis Stas, waan je je decennia terug. De grote kamer herbergt een historisch kabinet, ingericht in de stijl van een natuurhistorisch museum omstreeks 1900.
afgesloten bij mijn favo café
Nederlandsche Bank.
tentoonstelling
vooral onder de indruk van de kunst-tegelwanden op station Rokin. Als metro vertraging heeft en je moet wachten, is dat geen straf voor de reiziger lijkt me.
kostte het 33 euro (bus en overvaren). Geen geld dus.
En in de avond nog even genoten van het uitzicht over de Thames: London Eye (zie foto boven dit verhaal) en het parlementsgebouw (met Big Ben in de steigers).
uitgekozen weekeinde: het is s-t-e-r-v-e-n-s-d-r-u-k in Londen. Schuifelen in metrostations, als sardientjes in de metro en bijna geen plek in de herberg… Maar goed, daar tegenover staat dat het is de bus van Amsterdam naar Londen vv niet druk was, dus kon op heen- en terugreis beetje liggen (wel opgevouwen, maar toch) om
te slapen. De eigenlijke slaap thuis ruim ingehaald.
aantal van de speeldozen en draaiorgels bedienen, voor de bezoekers zelf is dat niet weggelegd. Kijken doe je met je ogen kinderen. Jammer, maar gelet op de fragiliteit van de collectie wel zeer begrijpelijk.
ook al in de tijd dat ze zijn vervaardigd. De uitvoeringen in beeld en geluid in de klokken waren bedoeld om mensen te attenderen om het komende ‘uurslag’ van de klok. Maar ze groeiden uit tot instrumenten met een eigen doel: vermaak.
openbaar. Dus hier op het weblog maar iets van Lausanne zelf.
ongeveer twintig minuten en met het fraaie herfstweer fantastisch. Zeker als je weet dat je de rest van die dagen vooral zit.
begonnen in de voormalige Jacobskerk. Inmiddels uitgegroeid met een nieuwe, ruimere vestiging op een industrieterrein.
Koyt. Tot slot kregen we nog een


