Weer eens wat anders: Carmen van Georges Bizet, vanavond in de Goudse Schouwburg, door inmiddels mijn favoriete gezelschap, de Staatsopera van Tatarstan. Vanwaar mijn voorliefde voor dit gezelschap? Er zijn (Nederlandse) gezelschappen die alles in een modern jasje steken. De Staatsopera van Tatarstan brengt opera zoals opera bedoeld is: vol herkenbare ensceneringen en prachtige kostuums.
De muziek van Carmen (gisteren precies 136 jaar geleden voor het eerst opgevoerd) klinkt me bekender in de oren dan het verhaal rond het zigeunermeisje van wie de opera de naam draagt. Dus maar opgezocht op internet: Het spannende, dramatische verhaal van liefde, bedrog, passie en moord. De tragische held Don Jos is aan het begin van het verhaal een jongen met een zonnige toekomst, maar aan het einde een moordenaar. Wat hem intussen is overkomen? Carmen, de femme fatale bij uitstek. Maar dan dus meer dan twee uur lang
Wat ik dan alleen niet snap is dat als je naar zon voorstelling gaat en het orkest zet de ouverture in, je als vrouwen op de rij achter mij gewoon doorgaat met kleppen. Iets over boodschappen of fotoalbum En twee keer achterom kijken helpt niet, h. Ze gaan stug door. Ongelooflijk!
Dat is dan ook het enige smetje op de meer dan geweldige voorstelling. De solisten, het koor (onder andere de meisjes van de sigarettenfabriek), er wordt prachtig gezongen, voortreffelijk begeleid door het orkest. Mooie dans, dito kostuums zoals gezegd, super decors (in tweede bedrijf wat Esscherachtig). Geen moment slaat de verveling toe. Van begin tot eind blijf je geboeid kijken. En zoals gebruikelijk bij de opvoeringen van de Staatsopera van Tatarstan, Nederlandse boventiteling voor de Franse tekst. 
De muziek herken je, zoals gezegd, uit duizenden. Zelfs de niet operaliefhebbers moeten onderstaande nummers wel eens gehoord hebben. Torador ( Torador, L’amour, l’amour t’attend !)
En anders deze wel: de aria Habanera L’amour est un oiseau rebelle, que nul ne peut apprivoiser,
