Puffinnest

Prachtige, zeer humorrijke voorstelling gezien vanavond in de Goudse Schouwburg: De Opportunist, door toneelgroep Het Volk. Het is het verhaal dat in twee tijdsdelen afspeelt, het Berlijn in de jaren zestig waarin wordt teruggeblikt op de periode 1940 � 1944 in Haarlem, waar Jan C. de Vos jr. (Aan het begin van de voorstelling: ,,Wat is dat toch met mensen die een initiaal in hun naam moeten zetten? John F. Kennedy, Lyndon B. Johnson, Richard M. Nixon, Willem O Duys.�� En toen dacht ik�:-) )zijn toneelgezelschap Het Noordhollandsch Tooneel. Met de wijsheid van nu een heel fout, nationaalsocialistisch gezelschap. Aangesloten bij de Kultuurkamer, Joden en homo�s konden niet spelen bij het gezelschap, enzovoorts. De Vos (opportunist of een NSB�er) krijgt na de oorlog een speelverbod van tien jaar, zijn vrouw mag vijf jaar niet op de planken. Het paar vlucht naar Berlijn om een nieuw bestaan op te bouwen. In de opportunist komt een Nederlander langs die de geschiedenis van het gezelschap wil beschrijven, maar De Vos eigenlijk confronteert met wat hij aan informatie al heeft.
Zoals het hier staat klinkt het dramatisch en zwaar. Het stuk is echter zeer knap en luchtig gebracht. De toeschouwer krijgt � oppervlakkig, maar hoe kan dat anders in een stuk van twee uur � inzicht in De Vos en zijn toneelgezelschap. ,aar de zeer luchtige ondertoon, de humor maken het dat je geboeid en met een lach op het gezicht blijft kijken. Maar wat wil je als het stuk gespeeld wordt door het ijzersterke Haarlemse gezelschap Het Volk (�literair volkstoneel�), met de drie vaste acteurs Wigbolt Kruijver, Bert Bunschoten en Joep Kruijver.

Het zal de eerste weken wel druk zijn, dus misschien maar even uitstellen, maar een voet zetten aan boord van het stoomschip Rotterdam is dichterbij gekomen. Het voormalige vlaggenschip van de Holland Amerika Lijn is vanaf vandaag voor het publiek toegankelijk. Het voormalige vlaggenschip van de Holland Amerika Lijn moet een belangrijke toeristische attractie worden. Voor mij is het meer dan dat. Mijn grootvader heeft nog aan dit schip gebouwd. Hij was ijzerwerker. Het is dus onmogelijk aan te wijzen wat hij heeft gemaakt. Maar dat hij er aan gewerkt heeft, staat vast. Zijn vingerafdruk bevindt zich ergens aan boord.
Het schip ligt sinds augustus 2008 afgemeerd in Katendrecht. Bij de aankomst toen was ik aanwezig. Het was de eerste keer dat ik dit schip (of welk groot schip gebouwd bij de RDM, de Rotterdamse Droogdok Maatschappij, dan ook) zag. De renovatie van het 228 meter lange stoomschip heeft ruim 240 miljoen euro gekost. Men kan er nu eten, drinken slapen, congresseren en naar het theater gaan.

John Dankworth � Two Piece Flower. Sir John Phillip William Dankworth (1927 – 2010), jazzcomponist, saxophonist en klarinettist. Afgelopen zaterdag is hij overleden. Dankworth trad op met grootheden als Ella Fitzgerald, Jean, �Toots� Thielemans, Benny Goodman, Nat King Cole, Charlie Parker en Oscar Peterson. Dankworth was bevriend met pianist en orkestleider Duke Ellington. Hij schreef de muziek voor de tv-serie De Wrekers.

Na gedonder met laptop krant ben ik wel even toe aan een lekker muziekje. Jij ook? Hieronder komt ie: Tadd Dameron: On a Misty Night (van het album Mating Call van John Coltrane en Tadd Dameron)

Vandaag is een principeakkoord voor een nieuwe CAO Dagbladjournalisten 2009-2010 bereikt. Er is een salarisverbetering afgesproken voor de dagbladjournalisten: werkgevers zullen in 2010 het werknemersdeel van de VUT-premie � 1,4% van het salaris � voor hun rekening nemen. Ook zal het project Jonge Instroom worden gecontinueerd. Maandag wordt het principeakkoord aan de dagbladleden ter stemming voorgelegd.

Heel knap als je in netto 2,5 uur tijd het leven en denken van Nelson Mandela kunt uitbeelden. Het wordt gedaan in de musical Amandla! Mandela, die vanavond in de Goudse Schouwburg was te zien. Het verhaal is logisch opgebouwd, treffend worden de gebeurtenissen in Sharpville, Soweto weergegeven, de relatie met gebeurtenissen in Duitsland, de Britten (die de Boeren onderdrukten en vernederden, die op hun beurt later de zwarten onderdrukten en vernederden), kortom het historische perspectief, de vasthoudendheid van Mandela (zeer geloofwaardig gespeeld door Kenneth Herdigein, die naarmate het stuk vordert Mandela ook ouder laat worden) voor de geweldloze strijd, zijn gevangenschap op Robbeneiland, de lang vastgehouden oppositie van de oude leiders van Zuid-Afrika (Peter Bolhuis speelt de vier krachtige rollen van De Klerk, Botha, Verwoerd en De Wet zeer goed). De spelers zetten een dansend, strijdend volk neer en als hun spel al niet Afrikaans genoeg is, is er nog de mooie muziek van het zanggezelschap Khayelitsha United Mambazo. Het enige minpuntje is dat het orkest soms te hard speelt, waardoor zangteksten niet altijd even goed verstaanbaar zijn.

Het is dezer dagen de jaardag van Robert Burns, de Schotse bard die talloze liederen en gedichten op zijn naam heeft staan. U kent misschien wel Auld lang syne en My love is like a red, red rose. Veel gedichten zijn gewijd aan vrouwen of hebben vrouwen, want Burns was er niet vies van…Hij was pas 37 jaar toen hij in juli 1796 overleed, maar zijn hoeveelheid werken is groot.
Wereldwijd wordt zijn verjaardag nog steeds gevierd. Dat gebeurt traditioneel met een diner, Burns Supper. Net als bij Sinterklaas wordt -in ieder geval in Nederland- dat wel gedaan in het weekeinde rond zijn verjaardag.
Een, zo niet de enige club in ons land die voor haar leden elk jaar een Robert Burns Supper organiseert, is de Caledonian Society. In Bunnik waren vandaag 20 mensen bijeen voor het diner, dat traditiegetrouw uit haggis bestaat: een schapenmaag die wordt opgevuld met gemalen schapenlever, -tong, -hart en -vet, en met gebakken havermout, uien, en bouillon, en gekruid met peper, piment, cayennepeper en wat zout. Het binnenbrengen van de schaal met de haggis is omgeven met een ceremonie. Voorop loopt een doedelzakspeler, daarachter de kok met de grote schaal met haggis: piping in the haggis. Piper en kok (niet de echte -ook hier gaat het weer om de traditie) worden bedankt met een dram whisky, waarna de master of ceremonies met zijn dolkmes de haggis aansnijdt. De club heeft een eigen Piper, dus geen twijfel wie al spelend voorop loopt. De kok wisselt per jaar zo�n beetje en dit keer� jawel!.
Bij haggis horen koolraap en aardappelen (puree). Als toetje is er trifle, een heerlijke pudding. Dat het om een feest rond een dichter gaat, wordt niet vergeten. Er is de toast to the lassies (=meisjes), die door een van de dames wordt beantwoord met een return to the laddies. Hieronder een couplet van My Heart’s in the Highlands, het gedicht van Robert Burns dat mij natuurlijk bijzonder aanspreekt.

My heart’s in the Highlands, my heart is not here;
My heart’s in the Highlands, a-chasing the deer;
A-chasing the wild deer, and following the roe,
My heart’s in the Highlands wherever I go.

Na Bommel komt de NPS nu met een hoorspelserie die zich afspeelt op de Amsterdamse Wallen, De Moker. Uitzending is in nachtelijk uur (elke werkdag, aanvang 00.45 uur), dus podcast is gemakkelijker. Diverse manieren om automatische updates te krijgen, alleen niet via Itunes (&*^^&%44!!! Maar de eerste aflevering is al leuk, dus deze serie ga ik wel volgen via internet.

Plezier ermee:

Vandaag de twintigduizendste uitgave van het dagblad Trouw. Ben weliswaar geen abonnee, maar mijn ouders waren tot midden jaren zeventig geabonneerd op een van de kranten die destijds is opgegaan in deze christelijke krant, De Rotterdammer. Die krant (imago: laagdrempelig, christelijk, gezellig en gelieerd aan de ARP) was overigens veel ouder dan Trouw.

Het eerste nummer verscheen in 1903 en kende hoofdredacteuren met in die tijden zeer bekende namen als Diepenhorst en vader en zoon Hendrik en Evert Diemer. Verboden in de oorlogsjaren, kwam de krant in 1945 terug. In de eerste helft van de jaren zestig kwam er samenwerking met drie soortgelijke bladen (Nieuwe Haagsche Courant, Nieuwe Leidsche Courant en Dordts Dagblad), onder de noemer Kwartetbladen. In 1975 kwam de overname door Trouw, al bleef de naam De Rotterdammer nog enkele jaren als ondertitel in gebruik. Merkbare veranderingen waren dat er verslagen van zondagse sportwedstrijden verschenen en de krant naar de ochtend ging, zoals dat tegenwoordig in krantenland heet. Voor mijn ouders was dat reden om eens te kijken dat als er toch een ochtendblad kwam, het niet tijd werd voor een ander blad. Dat werd de toen in Gouda actief wordende Rijn en Gouwe. Werkend in de journalistiek in Amsterdam, zag ik op een dag de advertentie voor verslaggever voor deze krant en besloot ik daar naar te solliciteren. Nou ja, je weet hoe dat verder is gegaan.
Maar dus� Trouw met een jubileum vandaag. Het eerste nummer van de toen illegale, protestantse verzetskrant verscheen in 1943 onder de naam Oranje-Bode. Het was niet zonder gevaar. De bezetters brachten in de oorlog 120 mensen om wegens betrokkenheid bij het maken of verspreiden van de krant.
Mijn krant heeft jaren met Trouw deel uitgemaakt van PcM. Sinds vorig jaar is dat opnieuw het geval en behoren we beide tot de Persgroep Nederland.