Puffinnest

Kerstdagen, zoals in vorige bericht al gemeld, doorgebracht in Edinburgh bij/met vrienden K. en L... Kerstavond gegeten in mijn stampub The Last Drop en een afzakkertje in de Greyfriars Bobby Bar. Het mooiste van de Edinburghse kerstsfeer deze avond? De bestuurster van onze bus op de terugreis: ze was als kerstman� uh�-vrouw verkleed. Jingle all the way!
De kerkdienst op Eerste Kerstdag bijgewoond in St. Giles Cathedral , (de High Kirk of Edinburgh) op de Royal Mile. Indrukwekkend om een keer een dienst mee te maken in de centrale kerk van mijn Church of Scotland. En na afloop natuurlijk even voor de webcam naast de kerk gelopen om familie en vrienden de kans te geven me in Edinburgh te zien lopen.
In de middag een traditioneel kerstfeest ten huize van K+L meegemaakt, compleet met cadeautje (ik een uitbreiding van de puffinverzameling, een mok en zak koffie van Starbucks en zakdoeken met tartanmotief) en een kerstdiner met de bijbehorende cracker, papieren kerstkroontje die de rest van de dag gedragen wordt. echt iets voor mij!. L. had zich uitgesloofd: turkey! De ook aanzittende oom en tante van L. uit Dalkeith hadden een overheerlijke trifle meegenomen.
Vandaag, Tweede Kerstdag, wordt aan einde ochtend de terugreis naar Glencoe gemaakt. Daar blijf ik nog dik een week.

De maandag (21 december) begint met een vroege rit naar Fort William, voor de 07.42 trein richting Glasgow. Ik vergezel R. tot Crianlarich. We zitten i de eerste trein op dit traject deze ochtend en dat zullen we weten ook. Door dikke centimeters sneeuw zwaar geworden boomtakken vliegen tegen de ramen van ons rijtuig. Een keer moet treinpersoneel uitstappen om takken van de rails te halen. Rannoch Moor is sprookjesachtig wit. We tellen zeker tweehonderd herten. Het geluid van de trein (dieselmotor) doet ze soms in grote draf (heet dat zo bij herten?) wegrennen. Op stationnetje Corrour kunnen we zien dat de verse sneeuwlaag van vannacht zeker twintig centimeter dik is.
De terugreis van Crianlarich naar Fort William is zo mogelijk nog mooier. Er staat een bleek zonnetje aan de hemel. Als ik alle herten nou eens opnieuw tel, want waren het we dezelfde dieren op de heenreis?
Woensdag een fraaie rit gemaakt over de uitloop van Lochaber, aan de overzijde van Loch Linnhe. Grotendeels weer enkelbaans wegen die goed te berijden zijn. Bijna nergens liggen meer plakken sneeuw en ijs. Het is zonnig, het uitzicht op de witte heuvels is stunning, de hertenteller loopt maar door. En dan is daar Ardnamurchan, het westelijkste punt van het Verenigd Koninkrijk. Lekker rustig en prima plek om even een uurtje de eerder deze dag aangeschafte kranten (Scotsman Press and Journal). Langs de kustlijn gaat het daarna richting Mallaig, om via de A830 naar Fort William te rijden en terug naar de jeugdherberg. Dan valt de duisternis in.
Donderdag is de tweede vroege dag deze vakantie. Nou ja, vroeg, voor mijn Nederlandse doen eigenlijk nog laat. Om zeven uur is het richting douche. De rit naar Edinburgh staat voor de boeg. Breng de kerstdagen daar door bij vrienden K. en L. Gisteravond per telefoon nog afgesproken dat we elkaar aan het einde van de middag in The Last Drop in Grassmarket ontmoeten voor een pint en een maaltijd. ,,Na het werk komen we daarheen,� zegt L. ,,Zeg dat nog eens,�’ reageer ik. Dan gaat hij er met boter en suiker in. ,,Na het werk…. o, you bastard!.”

Donderdag koers gezet naar Mull. Mooie rondrit met regelmatig zon die voor fraaie kleuren op de berghellingen zorgt. R wat leuke plekjes van het eiland laten zien en natuurlijk is Tobermory aangedaan voor de pastelkleurige huizen aan de haven en ook is de fish and chips van met een bezoek vereerd. De rit naar en van Mull, over de heuvels, blijft onbeschrijfelijk mooi.
Voor vertrek deze ochtend is een mooie lamsbout al in de marinade gezet. Na pubbezoek wordt ie soldaat gemaakt, weggespoeld met de zeer goed smakende C�tes du Rhone van mijn eigen huis, Le clos des Lumi�res 2008.
Moe en voldaan zoeken we onze mandjes op in de gelukkig zeer koude slaapzaal.
De vrijdag is voor het serieuze werk. Per trein naar Corrour, om over de Corrour Estate, onderdeel van Rannoch Moor te lopen. Het heeft nog niet zoveel gesneeuwd als vorig jaar (wel gevroren), dus de tocht naar Peter’s Rock is eigenlijk een makkie. Ook nu weer goeddeels zonnig weer, wat de bergen goed doet uitkomen in dit fraaie landschap.

Heerlijk rustig. Tientallen vierkante kilometers gebied en geen mens te bekennen. R en ik lopen niet samen (verschillend tempo, maar voor noodgevallen hebben we portofoons bij ons), dus de verlatenheid is merkbaar. Terug in Fort William is het inmiddels al zo donker, dat de koplampen aan moeten Ze schijnen wel de verkeerde kant op voor Britse wegen, maar het is niet anders. Diner bestaat uit zalm; een herkansing van het recept van afgelopen zomer, toen door te koude cr�me fraiche de saus in de schift ging.
We hebben roomies en je raad het al: de ramen zijn dicht op de slaapzaal. Kachel gelukkig niet aan. In de loop van de avond voltrekt zich enkele keren het ritueel van ramen die open en dicht gaan. We houden vol. Voor ons geen warme slaapzaal! Uiteindelijk vraagt een van de twee roomies of we een reden hebben de ramen open te hebben. Ik leg uit dat het frisse lucht oplevert. De man vertrekt vervolgens richting de receptie en krijgt toestemming naar een andere slaapzaal te gaan. R. ontdekt de volgende ochtend dat toch ook daar een raam open staat… Andere roomie pakt die ochtend zijn spullen in, om bij zijn vriendje in de andere slaapzaal in te trekken.

Voor het eerst een wandeling in Glencoe zelf gemaakt, Uitgezette tocht (met kleuren op paaltjes, je kent dat wel), maar wel mooi. Tocht voert langs en rond Lochan Gleann Chomhann, ooit eigendom van Donald Smith. Bij parkeerplaats staat de volgende uitleg over het gebied:
Donald Smith, a saddler son was born in 1820 in Strathcona and emigrated to Canada when he was 18. He rose to become governer of the Hudons Bay company, High Commissionar of Canada and later Lord Strathcona, acquiring Glencoe Estate in the late 19th century. In 1895 he build Glencoe House, created the Lochan and surrounding woodland for his Canadian wife Isabella, whose grandmother was a native American. Bella was born and brought up near Hudson Bay and it is said that Donald wished to make his wife feel more at home in Scotland. Sadly she was not happy in Glencoe, despite the beautiful surrounding.
The estate woods were bought by the Forestry Commission in 1950 and subsequent plantings have helped to provide the present woodland scene.

Na wandeling koers gezet richting Glen Etive op zoek naar de deer. Helaas, op de A82 richting de glen, worden we overvallen door een fikse sneeuwbui. De weg wordt slechter en slechter, het zicht ook. Bij de afslag naar Glen Etive wordt direct duidelijk dat het op de enkelbaansweg in de glen nog slechter en dus gevaarlijker wordt. Een keer slippen en dan is er de greppel of de afgrond, Dus omgekeerd, richting Fort William. Ter hoogte van Glencoe Village verandert de sneeuw in regen en even later in Fort William is het een mix van sneeuw en regen. We belanden � hoe kan het anders � in een pub en duiken een hoekje in, waar een paar mannen op leeftijd zitten die niet bepaald cola hebben gedronken deze middag. In de andere hoek van de kroeg staat TV luid aan met een sportwedstrijd op. Maar goed, later op de middag is daar de Clachaig Inn… Het pre-dinner bier is Fraochheather ale. Nog niet eerder gehad, maar uitstekend van smaak.
De volgende ochtend ligt er een dik pak sneeuw op de auto. Wintersporters kennen dat beeld wel. De ene na de andere auto moet met hulp van mede-gasten de weg worden opgeduwd. Ik zeg dat ik geen hulp nodig heb, I’ll manage. En wat denk je? Auto uit parkeervak steken, recht voor de helling in ��n vloeiende beweging rijd ik de weg af. ,,Je hebt respect afgedwongen bij de anderen,� zegt R. nadat ik ben uitgestapt.
Na kerkbezoek en kopje thee nar Kinlochleven, om daar stukje richting waterdam gelopen. Volgens plan gestopt bij de Public Water Supply.

Kort over het drinkwatermeer gekeken en toen in de hagel afgedaald naar de auto. De Highlandtrip van R. afgesloten met puike maaltijd in de stamkroeg, deClachaig Inn. Daar voor de derde keer deze week een pond in de muziekmachine gestopt om nog een paar nummers te beluisteren van Ierse zangeres Dolores Keane, een stem en muziekstijl die ons wel kunnen bekoren. Door de ramen zien we grote sneeuwvlokken naar beneden dwarrelen. Dat wordt nog een helse rit terug naar de jeugdherberg, om over de reis morgenochtend naar Fort William nog maar te zwijgen. Besloten dat ik R. begeleid tot Crianlarich en onze trein vertrekt om 07.40. Vanochtend deden wel 50 minuten over de autoreis naar station…

En deze hoorde ik vanochtend op de podcast van programma Andersmans Veren:

Je moet zeilen op de wind van vandaag
De wind van gisteren helpt je niet vooruit
De wind van morgen blijft misschien wel uit
Je moet zeilen op de wind van vandaag,
(c) Frans Mulder voor Jos Brink/Purper

Misschien wel een nieuw levensmotto?

Twee spreuken van de schoorsteenmantel in de jeugddherberg:

A bad day on the hill
is always better
than a good day in the office

Getting to the summit is optional
Getting down is mandatory

Eerste week (met R. de R.) in Scotland wordt Bourgondisch, Die is bij vertrek gelijk ingeluid. Het Scandinavisch buffet a/b King of Scandinavia houdt ons bijna drie uur bezig. Het ene visgerecht na het andere verdwijnt in de maag, vergezeld door een puike Chablis en dan is het dessert er nog. Dit keer als toppertje een glaasje (nou ja, nog twee keer gehaald…) met een mousse en wat caramelsaus. Bijzonder goed. De avond besloten met een heerlijke Glenmorangie Lasanta.
De eerste dag aan de overkant is als altijd een autodag. Met twee stops rijden we in 6,5 uur naar Glencoe, mijn thuis voor de komende weken.
En dat treffen wij weer: een kamergenoot die de ramen heeft gesloten en de kachel op een hoge stand heeft gezet. Kachel aan op een slaapkamer??? Nou, dan kent hij ons nog niet. Kachel is all snel uit en de ramen gaan wagenwijd open! Als het vriest, willen we dat voelen ook!

Nog zo moe (net als de laatste weken), dat ik 20.00 uur Schotse tijd, mijn mandje opzoek en daar blijf tot iets na 07.00 uur de volgende ochtend..
De woensdag, de eerste echte dag in Scotland, is voor Glen Nevis. Een pittige wandeling van 3,5 uur in de regen en de wind. Heerlijk gelopen. De wind blaast het brein schoon. Kleren drogen wel in de droogkamer.
In de jeugdherberg kookt R een heerlijke kipschotel. Daarna lekkere stukjes kaas die we wegspoelen met een portachtige Orkney wine.

Mochten jullie trek krijgen: ik schuif zo dadelijk aan in het 7 Seas restaurant a/b King of Scandinavia voor een smakelijke vismaaltijd met bijbehoren de Chablis.

Bulderend van de lach vanavond de allerlaatste show, Mannen het allerbeste, van Erik van Muiswinkel en Diederik van Vleuten bijgewoond. Ze stoppen ermee als duo en in de slotshow spelen ze delen uit oude shows, bekende typetjes, kortom een feest van herkenning. Zo is daar Willem ze Boekehoekie die The Lord of the Ring van Tolkien samenvat. Er klinken het Nelson Mandelalied en het lied voor Theo van Gogh, het � capella nummer over Tibet. En er zijn Harry van Raay en Willem Oltmans (als de Schepper), natuurlijk de Romeinse soldaten, de NRC-man, de vakantie in Pruisen, het stapelbed,en boekenantiquariaat Oblomow (inclusief de Chinese Paul van Vliet-imitator). Kortom, een goede doorsnee van twaalf jaar shows.
Mannen, het allerbeste heet deze laatste show. Ik zeg: Mannen, bedankt!
Hieronder – van YouTube � de Chinese Paul van Vliet Imitator. Daaronder Tolkien, dan de Romeinen en dan de Schepper.

De eerste vakantieweek in Scotland ziet er iets anders uit. R. de R. gaat mee. Dat biedt de gelegenheid iets dieper de sneeuwgebieden in te duiken. Waar we gaan lopen bekijken we nog wel. In ieder geval eindigen we elke dag in de pub!