Puffinnest

Eerste week (met R. de R.) in Scotland wordt Bourgondisch, Die is bij vertrek gelijk ingeluid. Het Scandinavisch buffet a/b King of Scandinavia houdt ons bijna drie uur bezig. Het ene visgerecht na het andere verdwijnt in de maag, vergezeld door een puike Chablis en dan is het dessert er nog. Dit keer als toppertje een glaasje (nou ja, nog twee keer gehaald…) met een mousse en wat caramelsaus. Bijzonder goed. De avond besloten met een heerlijke Glenmorangie Lasanta.
De eerste dag aan de overkant is als altijd een autodag. Met twee stops rijden we in 6,5 uur naar Glencoe, mijn thuis voor de komende weken.
En dat treffen wij weer: een kamergenoot die de ramen heeft gesloten en de kachel op een hoge stand heeft gezet. Kachel aan op een slaapkamer??? Nou, dan kent hij ons nog niet. Kachel is all snel uit en de ramen gaan wagenwijd open! Als het vriest, willen we dat voelen ook!

Nog zo moe (net als de laatste weken), dat ik 20.00 uur Schotse tijd, mijn mandje opzoek en daar blijf tot iets na 07.00 uur de volgende ochtend..
De woensdag, de eerste echte dag in Scotland, is voor Glen Nevis. Een pittige wandeling van 3,5 uur in de regen en de wind. Heerlijk gelopen. De wind blaast het brein schoon. Kleren drogen wel in de droogkamer.
In de jeugdherberg kookt R een heerlijke kipschotel. Daarna lekkere stukjes kaas die we wegspoelen met een portachtige Orkney wine.

Mochten jullie trek krijgen: ik schuif zo dadelijk aan in het 7 Seas restaurant a/b King of Scandinavia voor een smakelijke vismaaltijd met bijbehoren de Chablis.

Bulderend van de lach vanavond de allerlaatste show, Mannen het allerbeste, van Erik van Muiswinkel en Diederik van Vleuten bijgewoond. Ze stoppen ermee als duo en in de slotshow spelen ze delen uit oude shows, bekende typetjes, kortom een feest van herkenning. Zo is daar Willem ze Boekehoekie die The Lord of the Ring van Tolkien samenvat. Er klinken het Nelson Mandelalied en het lied voor Theo van Gogh, het � capella nummer over Tibet. En er zijn Harry van Raay en Willem Oltmans (als de Schepper), natuurlijk de Romeinse soldaten, de NRC-man, de vakantie in Pruisen, het stapelbed,en boekenantiquariaat Oblomow (inclusief de Chinese Paul van Vliet-imitator). Kortom, een goede doorsnee van twaalf jaar shows.
Mannen, het allerbeste heet deze laatste show. Ik zeg: Mannen, bedankt!
Hieronder – van YouTube � de Chinese Paul van Vliet Imitator. Daaronder Tolkien, dan de Romeinen en dan de Schepper.

De eerste vakantieweek in Scotland ziet er iets anders uit. R. de R. gaat mee. Dat biedt de gelegenheid iets dieper de sneeuwgebieden in te duiken. Waar we gaan lopen bekijken we nog wel. In ieder geval eindigen we elke dag in de pub!

Om mezelf alvast in de stemming te brengen, hier alvast het muziekprogramma van �mijn� pub in Scotland tijdens de jaarwisseling, de Boots bar, onderdeel van de Clachaig Inn in Glencoe. Ik krijg nu al dorst.
Over precies twee weken om deze tijd zit ik aan boord aan een heerlijke vismaaltijd met, om die weg te spoelen, een heerlijke Chablis of Pouilly Fum�!

Vandaag weer ontdekt wat mij motiveert om les te geven aan de IMC Weekendschool. Nadat mijn groepje (wegens griep uitgedund tot twee kinderen), bij een vormgeefster foto�s bij hun interviews en verslag persconferentie hebben gekozen voor hun eigen krantenpagina�s, worden de twee pagina�s op hun aanwijzingen aangepast. Teksten worden op lengte gemaakt en ze laten vasthoudend weten dat de grote kop op voorpagina niet wit, maar toch echt zwart moet blijven. De krant is nog voor de deadline klaar. Terwijl de vormgeefster van haar plek achter de twee beeldschermen verdwijnt, neemt het meisje uit mijn groepje plaats op haar stoel. Minutenlang blijft ze met een grote glimlach op haar gezicht het resultaat van haar inspanningen aanschouwen. Ze is zichtbaar trots op wat vier weken journalistiek heeft opgeleverd. Zonder het te beseffen maakt ze mijn hele zondag goed.

De twee vriendinnen die Jan Smit heeft gehad, zijn allebei uiteindelijk zeer goed terechtgekomen met hun partnerkeuze. Dus als je het als kansloos meisje ver wilt schoppen, moet je het eerst met Jan Smit aanleggen� Een van de grappen van Jan Jaap van der Wal in zijn voor-voorstellingen van de Oudejaarsconference Lekker hard lachen met oliebollen. En de dertienjarige zeilster Laura kwam voorbij, Michael Jackson, Geert Wilders uiteraard en 12/3, de aanslag op Ikea in Amsterdam. De terroristen zijn de twin towers binnen gevlogen, lieten bommen ontploffen in het openbaar vervoer in Spanje en Engeland. En toen dachten ze: wat zullen we in Nederland eens doen. Ikea, op een maandagochtend� Uiteraard besteedt hij ook aandacht aan het drama in Apeldoorn op Koninginnedag. Nou, de rest verklap ik niet. Je gaat zelf maar kijken.
‘k Zat op tweede balkon (JJvdW: ,,Dat is toch net alsof je tv zit te kijken…”) en dat blijft een slechte plek. Maar je kunt niet alles hebben.
Het is een voor-voorstelling. De vaart moet er soms nog inkomen. Dat kan niet anders moet een oudejaarsconference eind november. Daarom toch maar voldoende sterren:

Als � vrees ik � laatste der Mohikanen, moet ik voortaan in verhalen voornamen gaan gebruiken. Volstrekt vreemde mensen mag ik niet meer aanduiden met H. Jansen, het moet vooral Hans Jansen worden. Ons eigen stijlboek heeft geen bestaansrecht meer. Dan zullen de rest van de afspraken die daarin zijn vastgelegd ook wel niet meer gelden�
Wat is dat toch, dat te kust en te keur gebruiken van voornamen. Een popiejopiegedrag, wat bij lezers toch het beeld kan oproepen dat we me bij iedereen op schoot zitten. Ministers, wethouders en andere hotemetoten, het is een en al jijen en jouen. Weg is het beeld van onafhankelijkheid, van afstand. Het wordt inmiddels al zo volstrekt normaal gevonden in de media, dat wie prijs stelt op het afstand houden, wordt aangezien voor een fossiel. Ik moet me neerleggen bij het volstrekt verwerpelijke populisme, het is niet anders. Met walging noem ik volstrekt vreemden in de krant voortaan bij hun voornaam, alsof ik ze al jaren ken en vanmiddag nog een biertje met ze heb gedronken. Ik ben en blijf van mening dat niet alle veranderingen ons vak ten goede komen.

De meest vreemde gewaarwording op het Whiskyfestival Leiden in de voor dit doel zeer sfeervolle Pieterskerk in Leiden, is The Snow Grouse, een variant op The Famous Grouse, de bekende Schotse blend. Het licht goudgeel gekleurde The Snow Grouse drink je, net als Corenwyn, uit de vriezer. Een flinke slok en dan de smaak proeven. Het is grappig en omdat het de enige whisky is die je zo koud drinkt, te gek en grappig om een glas af te wijzen. Een leuk marketingdingetje. De smaak van deze grain whisky valt me wat tegen, ondanks de duidelijk aanwezige hint van vanille.
Met neef D. verder tal van glaasjes goudgeel vocht van een groot aantal producenten geproefd. De mooiste dit jaar? De vijf jaar oude Millstone Rye. Zodra de neus boven het glas wordt gehouden, stuift de geur je tegemoet. Eenmaal in de mond is sprake van een smaaksensatie die zijn weerga niet kent. Het zal aan het einde van de geweldige middag de whisky zijn die we nog een keer halen om als afsluiter te dienen.
Verder proeven we een 18 jaar oude Highland Park (niet te versmaden), een wat vlakke Ardmore, een feestelijke 17 jaar oude Port Askaig, een 15 jaar oude Balvenie, een Doublewood Dalwhinnie uit 1991 en de ook heel bijzondere Ardbeg Corryvreckan (57,1 procent). En we proefden de drie jaar oude Belgian single malt. Drie jaar oud en daarom geen whisky mag heten. Grappig en niet slecht. Deze malt is ook verkrijgbaar in de leeftijden 2, 1 en 0 jaar. En zo passeren nog wat whiskys. De Glenmorangie Lasanta (46 proc ABV, finished op Oloroso sherryvaten) drinken we bij een feestelijke sigaar van Balmoral (Corona Tubos), in de speciale rooktent die aan de Pieterskerk is neergezet.
Koken met whisky kan uitstekend. En North End, de op steenworp afstand van de Pieterskerk gelegen Engelse pub, bewijst dat uitstekend. We krijgen een Schotse aardappel-prei soep met in Ardbeg gebakken stukjes spek, een Schotse zalm met een kruidenjasje, geserveerd met heerlijke Glenfiddich 18 y saus (D) en Ierse runder entrecote met een Balvenie jus (ik) en een in whisky (weer Ardbeg, vermoeden wij) gestoofd peertje, vergezeld door een perensorbet. Moe en voldaan huiswaarts gekeerd, de monden nog vol van de smaaksensaties.

[UPDATE 17 november]:: Over whisky uit de diepvries gesproken: Het AD van heden maakt melding van de vondst van twee kratten met blend whisky McKinlay and Co, nabij Cape Royds op Antarctica. Daar verbleef honderd jaar geleden de poolreiziger Sir Ernest Shackleton. Hij was van 1907 tot 1909 op de Zuidpool voor een expeditie met de naam Nimrod. De hut is enkele jaren geleden al ontdekt, maar de flessen, voor een deel ingevroren in het ijs, zijn toen ongemoeid gelaten. Archeologen keren nu terug naar de vindplaats na een verzoek van drankenfabrikant Whyte & Mackay, eigenaar van het merk McKinlay and Co. Een aantal flessen wordt opgehald; de rest blijft liggen, afspraak in de erfgoedbepalingen van het Antarctica-verdrag. Een van de betrokkenen zegt niet zelf van de whisky drinken. Het is beter om te dromen van hoe het zou smaken dan om er daadwerkelijk van te drinken, vertelt de archeoloog in het AD. Dan blijft het ook een mysterie.
De master blender van Whyte & Mackay denkt dat de whisky nog altijd hetzelfde smaakt als honderd jaar geleden. Het wil testen of het mogelijk is het whiskytype van honderd jaar geleden. Het bedrijf hoopt ook dat er wat whisky kant terugkeren naar Schotland, waar hij �geboren� is.