Heerlijke avond met Ierse muziek van de Kilkennys. OK, Schotse muziek heeft mijn voorkeur, vooral de folk, maar dit komt als ‘second best’.
De viermansformatie is eind jaren negentig opgezet door twee schoolvrienden uit de Ierse stad waar de groep haar naam aan heeft ontleend. The Kilkennys brengt eigen werk, maar ook werk van anderen. Ook vanavond ontbreken evergreens als Whiskey in the jar van The Dubliners en Some say the devil is dead (Some say the devil is dead, the devil is dead, the devil is dead Some say the devil is dead and buried in Killarney More say he rose again, more say he rose again, more say he rose again And joined the British army) van Wolfstone niet.
En natuurlijk wordt ook Molly Malone ten gehore gebracht, het ‘volkslied’ van Dublin. En we mogen de refreinen meezingen (‘Alive, alive, oh, Alive, alive, oh, Crying, “Cockles and mussels, alive, alive, oh‘). Altijd leuk.
Uilleann pipes Allemaal prachtig uitgevoerd door fantastische stemmen, heerlijke muziek op gitaren, banjo’s en natuurlijk de Ierse instrumenten bij uitstek, de Uilleann pipes en de bodhrán. En vanaf de zitplaats op rij 1 goed zicht op het bespelen van de instrumenten.
Het enige dat me al snel tegenstaat tijdens het concert is het om de haverklap vragen of Gouda er zin in heeft en ‘Gouda laat je horen’. Sodemieter op. Een of twee keer is leuk, maar meer niet.
De voorstelling in de Goudse Schouwburg, samen bezocht met A. B., besloten met een lekker glaasje Talisker whisky.
Over paar weken wel Schotse muziek, dan in Paradiso in Amsterdam. Daar speelt de Schotse groep Tidelines, die ik voor het eerst hoorde tijdens Hogmany in Inverness in 2018.
Schokkend bericht dat acteur Helmert Woudenberg (78) is onverwacht overleden. Heb door de jaren heen genoten van zijn (solo)voorstellingen in de Goudse Schouwburg.
Het eerste stuk was ‘Jezus’, in 2003. Dat bezocht samen met een naamgenote (maar geen familie) van hem. In de voorstelling gaat het over de doop in de Jordaan, de verzoeking in de woestijn, de tempelreiniging, brood en wijn en de kruisiging.
Was onder de indruk van de monoloog. Niet afgeleid door vele decorstukken, kon ik me volop concentreren op het verhaal zelf. Vond de voorstelling zo goed, dat elk jaar als het programmaboek voor het nieuwe theaterseizoen verscheen, ik gelijk op zoek ging naar een voorstelling van Woudenberg.
Voor het laatst zag ik hem in Gas, een vier uur durende voorstelling van toneelgroep Jan Vos op kerstavond 2019. Een actueel stuk over de gasboringen en de gevolgen daarvan voor de Groningers, waarin Woudenberg de rol van hotelier Andries Boelens vertolkte.
In de serie 10 Geboden in dagblad Trouw van augustus 2005 zei hij over zijn leven: ,,Ik ben niet iemand die bij de pakken neer gaat zitten. Dat heb ik nooit gedaan. Ik vind dat ik, ondanks alle nachtmerries, een bijzonder leven heb. Ik ben een gezegend mens…”
Dag lieve Helmert. Bedankt voor al je bijzondere theatervoorstellingen.
Heerlijke avond toneel in de Goudse Schouwburg. Het Nationale Theater bracht Laagland op de planken. Een vlijmscherpe en komische voorstelling. Waarin de kloof tussen het (stads)bestuur en omwonden van een omstreden woningbouwplan zichtbaar wordt.
In de kleine gemeente Langwetering wordt de rust ruw verstoord als de plaatselijke recreatieplas wordt aangewezen als bestemming voor klimaatneutrale waterwoningen.
De drijvende woonwijk is ontwikkeld door de succesvolle tech-ondernemer Hugo (Joris Smit).
Tijdens een ‘keukentafelgesprek’ op het gemeentehuis blijkt echter dat de lokale bewoners, onder aanvoering van de flexwerkende elektromonteur Ferry (Mark Rietman), niets moeten hebben van Hugo’s goede bedoelingen.
Als journalist herken ik veel van de gebruikte termen die de wethouder en haar rechterhand bezigen. Termen om het volk zoet te houden en voor de bestuurders gangbaar zijn, maar de wenkbrauwen doen fronsen van het volk. En ja, door een foutje is een tweede brief met informatie en beslistermijnen niet verzonden. ,,Maar ja, we kunnen nu niet meer terug.’’ Zeer herkenbaar in dit stuk van Het Nationale Theater.
Goed spel, simpel maar doeltreffend decor. Een heerlijke toneelavond.
De jaarlijkse onderdompeling in veel, voornamelijk malt whisky’s vanmiddag in de Grote kerk in Den Haag. Uiteraard weer met neef D. We proefden er 18.
Whisky Galore (Gaelic voor ‘whisky in overvloed’) dus! Schrik niet, het zijn geen bellen die worden ingeschonken, Het gaat om kleine hoeveelheden die je bij de tientallen stands krijgt aangeboden. Omgerekend heb ik zes gewone glaasjes naar binnen gewerkt in de vier uur die het festival deze zondagmiddag te bezoeken is. Al met al toch hard werken. Maar iemand moet het doen…
Je gaat er niet heen om dronken te worden. Dan zijn een paar goedkope flessen blend van de slijter vanuit de portemonnee geredeneerd beter.
Een ticket kost bijna 50 euro. Standaard whisky’s zijn vervolgens gratis te proeven, maar je gaat voor de exclusievere series van de distilleerderijen uit Schotland en andere landen, Nederland inbegrepen.
De organisatie van het Internationaal Whiskyfestival is als altijd goed voor elkaar. De crew van het festival zorgt dat waterkoeler gevuld zijn en overal staan mandjes met stukken stokbrood, zodat je om de paar glaasjes even de mond kunt ‘schoonmaken’.
En om het wachten tot de deuren van de Grote Kerk open gaan, gaat een doedelzakspeler de rij langs. De totale opzet maakt dat ik dit whiskyfestival al meer dan 20 jaar bezoek.
Orgel
Het festival in de Grote Kerk (voorheen Sint Jacobuskerk) is een prachtige ambiance om te proeven en praatjes aan te knopen met gelijkgestemden. Het is volle bak, maar niet te druk, omdat het festival (dat al op vrijdagavond begint) voor elke sessie een x-aantal bezoekers toelaat. Het blijft dus goed te doen. Bij binnenkomst kort na 13.00 uur al gelijk in Schotse stemming gekomen, door het Schotse volkslied O Flower of Scotlanden Highland Cathedralop het hoofdorgel. Zie filmpje onderaan dit verhaal.
Glaskoord om de nek, proefglaasje er in vastgezet en het feest kan beginnen. Had ik al vermeld dat ik er vanmiddag 18 heb geproefd? Achtereenvolgens:
Proeven, vergelijken, genieten. Ontdekken dat de een iets van sinaasappel smaak heeft, bij de ander de smaak van het rumvat waarin de whisky een tijd lang opgeslagen is geweest nog duidelijk of zeer duidelijk aanwezig is. En als je nipt aan de Highland Park en je praat met de standhoudster over Orkney (ze is er echt geweest en verhaalt van haar met mij gedeelde liefde voor Yesnaby), smaakt de inhoud van het proefglaasje ineens anders…
Twee bijzondere whisky’s van vanmiddag zullen me extra bijblijven. De Glenturret Triple wood 2023 release wordt nog een keer in het glas gegoten. Die gaat in flaconnetje mee naar huis. Als we de toekijkende standhouder vertellen dat we elk jaar de meest opvallende whisky meenemen om thuis na te genieten, schenkt hij het flaconnetje even tot de rand toe vol. Aardig gebaar. Zeer gewaardeerd.
Ook de Talisker Parley Wilder Seas van het eiland Skye die we vanmiddag als eerste hebben geproefd, heeft indruk gemaakt. Zoveel, dat ik na afloop een fles (met korting nog steeds 75 euro) heb aangeschaft. Die blijft nog dicht tot Kerst.
Wat rest, is alvast een kaartje aanschaffen voor het festival van november volgend jaar, de 25ste editie.
Slaìnte!
Hieronder fotoserie van de whisky’s die ik vandaag heb geproefd:
En hier het filmpje met de Schotse muziek op het orgel van de Grote Kerk:
Het is vakantietijd voor mij, dus tijd voor leuke uitjes. Deze week twee musea bezocht in verband met fraaie tentoonstellingen.
Brueghel de Familiereünie in het Noordbrabants museum in Den Bosch. Een mooie overzichtstentoonstelling van de verschillende (Pieter) Brueghels die twee eeuwen lang van grote invloed zijn geweest op de schilderkunst in de Lage Landen.
Het museum heeft zelf een aantal werken van de verschillende Brueghels (zoals het fantastisch werk waarin wel 100 spreekwoorden zijn verwerkt), maar voor de tentoonstelling zijn ook doeken geleend uit andere musea in Nederland en daarbuiten en uit particuliere collecties. Zoals onder andere De bedelaars van Pieter Brueghel de Oude (uit Musée du Louvre in Paris), Bloemenvaas met juweel, munten en schelpen van Jan Brueghel de Oude (uit de Pinacoteca Ambrosiana in Milaan) en De dronkaard in de varkensstal geduwd van Pieter Bruegel de Oude (uit een particuliere collectie in New York).
De tentoonstelling besteedt niet alleen aandacht aan de mannelijke Brueghels, maar ook aan de vrouwen uit de dynastie. Wie waren zij, wat was hun rol in het succes van de familie? Dat geldt onder andere voor Mayken Verhulst, een van de belangrijkste vrouwelijke kunstenaars uit haar tijd én een slimme zakenvrouw, mentor, kunstenaarsdochter, leraar, echtgenote, schoonmoeder en grootmoeder, wordt verteld in de verhalen links en rechts van de schilderijen.
De tentoonstelling is zo indrukwekkend, dat één bezoek niet volstaat. Gelukkig is die nog tot begin januari te bezoeken, dus ik ga nog wel een keer naar Den Bosch toe.
Oud-katholieke kerk Gouda
Het tweede museumbezoek deze week is aan het Catharijneconvent in Utrecht. Daar is de tentoonstelling Fashion for God, met veel prachtige kazuifels, koorkappen en andere katholieke kerkelijke gewaden.
Ook hier geldt weer dat het museum in Utrecht zelf over een aantal van die mantels, maar er zijn er ook ‘geleend’ voor de expositie. En dan vooral die uit de oud-katholieke kerk in de binnenstad van mijn woonplaats Gouda, die in Museum Gouda worden bewaard.
De samenvoeging van alle kleurrijke en rijk versierde kazuifels en dergelijke maken het tot een zeer indrukwekkende tentoonstelling. Een aanrader.
Verrassend concert vanavond in theater Kunstmin in Dordrecht. Drie zeer getalenteerde Ierse folk muzikanten die hun Keltische muziek lieten samensmelten met werken van 17e -eeuwse componist Henry Purcell. Zijn barokmuziek ging moeiteloos over in bijvoorbeeld de opzwepende tonen uit de uilleann pipes (Ierse doedelzak) van de 18-jarige Cian Smith.
De kruisbestuiving van zo op het oog, of beter op het gehoor, twee totaal verschillende muziekstijlen is geen toeval. Het is een project van pianist/componist Julian Schneemann met het Nederlands Blazers Ensemble (NBE).
Hij vertelde afgelopen zondag in het tv-programma Podium Klassiek (altijd +1 als het om verrassende muziek gaat) dat als je goed luistert er veel raakvlakken zijn in de werken van Purcell en de Ierse Keltische muziek. Purcell hoorde veel volksmuziek om zich heen, en omgekeerd putten de volksmusici dankbaar uit de serieuze muziek.
,,Veel muziek van Purcell wordt gevormd door liederen en dansen die vergelijkbaar zijn met de Ierse airs, jigs en reels.’’
Wat in de uitzending zondag ten gehore werd gebracht was voor mij direct reden een kaartje te kopen voor een van de concerten van het NBE met de drie Ierse muzikanten. In Dordrecht dus.
Polka Drie Ierse muzikanten inderdaad. In de zaal kun je een speld horen vallen als Piaras Ó Lorcáin/Pearse Larkin (20) met zijn donkere stem begint te zingen. En het waarschijnlijk wel 100 jaar oude lied dat hij zondag zong ‘Seán Gabha’, zingt hij nu weer. En al snel met een ‘koor’ van de NBE-muzikanten.
Het lied gaat naadloos over in ‘Lone mountain’, uit de opera Dido and Aeneas van Purcell. En als derde deel weer een Ierse traditional, Julia Clifford’s polka van de naamgeefster van dit stukje. Hier voegt de uilleann pipes zich er bij. En in een volgend nummer bespeelt Smith een fluit. Prachtig.
Robbie Walsh is de derde muzikant op zijn bodhrán, de Ierse trommel. Een solostuk uiteraard, maar verder vooral ondersteunen aan de rest van alle muziek vanavond.
En een viool mag niet ontbreken bij celtic folk. Daarin werd vanavond voorzien door Emmy Storms.
En nu lijkt het net alsof het me vanavond alleen om de keltische kant van het muziekprogamma is gegaan. Niets is minder waar. De muzikanten van het Nederlands Blazers Ensemble (onder leiding van Barty Schneemann) brengen fantastische muziek ten gehore, ook zonder de Ieren.
Het enthousiasme bij het spelen van de werken van Purcell spat er vanaf. Juist door de verschillende instrumentgroepen voor het voetlicht te brengen, maak je op een perfecte manier kennis met wat het NBE allemaal in huis heeft. Petje af.
Over Kunstmin: ben verwend met de prachtige Goudse Schouwburg, maar wat een fantastisch gebouw is het theater van Dordrecht.
Zolang ik nog in dienst ben van de krant (tot mid december), kan ik nog gebruik maken van fiscale regelingen van het bedrijf/Belastingdienst. Dus nieuwe fiets aangeschaft vandaag.
De fraaie Gazelle Chamonix gekocht na gunstige privé-recensie van AD-collega en dé fietsende journalist bij de krant MM. Als hij dagelijks vrolijk fietst op deze fiets, moet ik dat zeker kunnen.
Maar rekening houdend met de toekomst (pensioen, misschien vaker een fietstochtje?) is aankoop van een nieuwe interessant. En via het ‘Keuzebudget’ van mij werkgever kost de fiets met accessoires en verzekering me geen 1056 euro, maar slechts de helft. Ik zou een dief van mijn eigen portemonnee zijn als….
Mijn oude Raleigh (en met oud bedoel ik 45 jaar of zo!, op linker foto), ooit aangeschaft bij de destijds zeer bekende Goudse fietsenwinkel Van Oel deed het nog. Stickertje zit nog op spatbord.
Elektrische fiets? Ik hoor jullie zeggen: ‘geen elektrische fiets Ruud?’. Nee, want de fiets moet altijd naar 1-hoog getild worden en die e-krengen zijn best zwaar. De Gazelle die ik heb gekocht, heeft veel versnellingen, dus tijdens de fietstochten in Gouda en de Randstad red ik me prima.
O ja en voor wie in Gouda en omgeving de aanschaf van een (nieuwe) fiets overweegt, kan ik 12GoBiking op Gouwepark (Zevenhuizen, Waddinxveen, Moordrecht, de plaatsnamen lopen door elkaar heen door grondeigendommen) aanbevelen. Ruim aanbod, goed geholpen, echt 5/5 !
En nee, geen inruil van oude fiets. Die heb ik vanochtend gebracht bij de heer Van Waas in Korte Akkeren in Gouda. Die knapt oude fietsen op en geeft ze gratis weg aan wie een opgeknapt ‘afdankertje’ goed kan gebruiken.
Ben wel een ’mooi weer fietser’, dus de echte test voor de nieuwe fiets komt na de komende zomerse dagen vooral vanaf komend voorjaar. Om die reden kijk ik nu al uit naar 2024!
Al verschillende uitvoeringen van Canto Ostinato, bekende werk van de componist Simeon ten Holt bijgewoond, maar nog nooit een met trompet. Het spel van Eric Vloeimans, die toch vooral bekend is op jazzgebied, geeft een schitterende nieuwe invulling aan het circa 50 jaar oude muziekstuk.
Vloeimans was niet alleen te horen vanmiddag in Het Orgelpark in Amsterdam. Sterker nog, het idee was afkomstig van Aart Bergwerff, de organist die al jaren nauw betrokken is bij het Min of Meer Minimalfestival. Hij probeert elk jaar een nieuwe invulling te geven aan Canto Ostinato. Dit keer dus met Vloeimans die net als hij is opgeleid aan het conservatorium in Rotterdam.
Ben dol op het trompetspel van Vloeimans, houd van Canto Ostinato, dus de middag zou bi voorbaat niet stuk kunnen bij mij. En ik ben niet teleurgesteld. Met 5 kwartier wel een korte uitvoering van het stuk, maar wat klonk het heerlijk. De bekend in de oren klinkende maten en dan doordrenkt –niet continu, maar toch- met de muziek van de trompet. De ene keer heeeeel zacht, dan weer een flinke uithaal. Geweldig.
In Canto Ostinato worden delen steeds herhaald (vandaar de oorspronkelijke titel Perpetuum mobile). Een van de muzikanten (Bergwerff meestal en ook nu weer) met een hoofdknik aangeeft dat een stukje van zestien maten voor het laatst wordt ingezet. In de bewerking van Bergwerff voor vanmiddag zijn – voor de trompet – wat aanpassingen gedaan. ,,Voor de puristen onder u, niet alle noten zijn van Ten Holt’’, meldde hij voor aanvang van het concert maar even.’’
Radio Ben een liefhebber van Canto Ostinato sinds ik een deel van het werk bijna 15 jaar geleden op de radio hoorde (‘Een goedemorgen met’, op Hilversum 4). Kort daarna de cd aangeschaft en met deze zondag er bij geteld nu al vijf keer live gehoord.
Bijzonder blijft toch het door Elbertse Orgelbouwers uit Soest vervaardigd, computergestuurd klavier (dus geen elektronisch orgel!) waarmee Bergwerff de verschillende orgels in het Orgelpark ‘aanstuurt’. Een bijna futuristisch ogend systeem. Het oog wil ook wat, nietwaar?
Het concert vanmiddag was een cadeautje voor mezelf, omdat ik op deze datum in 1975 hier in Amsterdam mijn eerste schreden zette op het journalistieke pad (schoolkrant niet meegerekend) En juist op deze dag is ook mijn vakantie begonnen die duurt tot de ingangsdatum van mijn pensioen medio december. Dit alles uiteraard luister bijgezet met een goed glas whisky na afloop thuis.
Heerlijk stadsfeest in centrum Gouda vandaag. Middagprogramma en een grandioze afsluiting op de Markt in de avonduren.
Het feest, De Verwondering, is een vervolg op de maandenlange viering van Gouda 750 jaar stadsrechten in 2022. Het smaakte naar meer en financieel kon het uit. Weet niet wat het gekost heeft, maar er is niet beknibbeld op kwaliteit. En een programma met activiteiten voor jong en oud.
Het feest begon afgelopen donderdag en ook vrijdag was er van alles te doen, maar tja werk he, dus niets bijgewoond.
Zaterdag wel. Voor de kids was er de Buzzz (ja, met 2x een z, geen tikfout) waarbij ze met skelters met daarboven een bij of wesp die met vleugels flapperde. En een silent disco (foto links). Ook leuk, een bioscoop in miniformaat (bakfiets): Bakkie Bike Cinema. Nee, ik heb er niet in plaatsgenomen.
In de St.-Janskerk een duurzaamheidsmarkt (er moet ook iets educaties in het programma natuurlijk) en circusachtige acts op de Markt, Achter de Waag. Nieuwe Markt en in de omliggende straten, zelfs voor mijn huisdeur. Heel leuk was de ‘verende’ show Springtime. Een romantische komedie in de traditie van de stomme film.
Drukker
Vanavond ogen uitgekeken bij Tac O Tac (acrobatiek uit Frankrijk), de vreemde creaturen van Pansectirapti en Saurus, met meer dan manshoge monsters die zich tussen het publiek begeven. Zie filmpje hieronder.
Net als ik waren er veel stadgenoten en bezoekers die genoten van het gratis festival, want het was beduidend drukker in de binnenstad dan op een gewone zaterdag.
Al met al: voor herhaling vatbaar.
Op naar het volgende feest. Van komende dinsdag tot en met zondag is er kermis in mijn voortuin. Zal er geen euro uitgeven, maar wel kijken, vooral ‘s avonds als de lichtjes het plein feeëriek verlichten.
Laatste keer dat ik voor vakantieperiode rekening heb moeten houden met collega’s. Volgend jaar pensioen, dus dan gelden geen data en lengte van de vakantie meer.
Geen uitgebreid reisverslag dit keer hier. Heb voor het eerst gebruik gemaakt van de app Polarsteps. Via deze link kom je in dat reisverslag. Veel lees- en kijkplezier.
Puffinnest 