Lange zit is bij deze toneelvoorstelling geen straf

Geweldige voorstelling van Toneelgroep Maastricht gisteravond in de Goudse Schouwburg. Een lange zit (de voorstelling duurt ruim drie uur), maar bij ‘Augustus: Oklahoma’ vloog de tijd voorbij.

Het uit 2013 daterende stuk (van de Amerikaanse scenarioschrijver Tracy Letts ) speelt zich af in de ieder jaar warmer wordende maand augustus, op het platteland van de Amerikaanse staat Oklahoma, waarvan de oorspronkelijke bewoners ooit zijn verjaagd.

Senopsis van Toneelgroep Maastricht: Daar staat het statige ouderlijk huis van de zussen Weston. Als hun vader spoorloos verdwijnt, keren ze met aanhang terug om hun moeder bij te staan in het verdriet. Maar wat een samenkomst van troost en verbintenis had moeten zijn blijkt een explosieve confrontatie waarin oude wonden worden opengereten en weggestopte emoties onherroepelijk aan het licht komen.

Dialogen
Het verhaal van Augustus: Oklahoma wordt helder gebracht ondanks de flinke bezetting. Met niet minder dan dertien spelers (!) is voor de pauze ruim aandacht om alle karakters en familieverbanden in deze productie van Toneelgroep Maastricht over het voetlicht te brengen. Na de pauze is er meer ruimte voor de lach in het publiek door de geestige, maar nog steeds scherpe dialogen.

Alle acteurs verdienen een pluim (ik geef het je te doen zo’n lange avond te spelen), maar ik vond met name Ariane Schluter (als de aan medicijnen verslaafde moeder Violet Weston) en Wendell Jaspers (dochter Barbara) er boven uit steken.
Compliment ook voor regisseur Michel Sluysmans. De voorstelling was ge-wel-dig! En wat blijft de Goudse Schouwburg toch een heerlijk, gastvrij theater. Vanaf binnenkomst ben je een avond uit.

Decor
Ben nooit zo van een pauze in een voorstelling, maar er viel dit keer niet aan te voorkomen. Het ombouwen van het decor kostte veel tijd. Na van het pauzedrankje genoten te hebben, zat ik al weer tijdig in de zaal van de Goudse Schouwburg. En het geluid van het ombouwen was door het toneeldoek heen te horen en duurde tot vlak voor het begin van het tweede deel.  

De voorstelling is nog tot 14 april te zien in verschillende theaters in het land. Wie van een goede toneelvoorstelling houdt, raad ik aan een kaartje te bemachtigen.

Hernieuwde kennismaking Colosseum

Besloten na vergaderweekeinde in Rome in maart 2024 paar dagen langer te blijven voor bezoek aan o.a. het Colosseum.

Was er in maart 2016 ook al. Indrukwekkend, dus ik kijk uit naar hernieuwde kennismaking met het Colosseum. Weer eens iets anders dan Scotland!

Hotel in Rome is nu verlengd en ook vliegreis (KLM) is bevestigd.

Filmpje uit 2016:

Gouda bij Kaarslicht

Vandaag Gouda bij Kaarslicht. Tuurlijk doe ik weer mee als Marktbewoner. De kaarsen (gratis voor bewoners) staan al klaar.

In de binnenstad is van alles te doen (klik hier voor het programmaboekje), maar het hoogtepunt is toch vanavond rond 19.0 uur het ontsteken van de lichtjes in de achttien meter hoge kerstboom (al decennia lang het jaarlijkse geschenk van Gouda’s Noorse zusterstad Kongsberg) voor het stadhuis op de Markt.

Volg mij op de ‘opvolger van Twitter’ Threads (puffingouda) en/of Facebook (Ruud F. Witte) om overdag en vanavond wat foto’s en filmpjes te bekijken. Een account is wel vereist om te kunnen kijken.

Je kunt ook deze webcam aanklikken. De camera hangt in de toren van de St.-Janskerk. Geen streaming helaas, maar de verversing is wel met grote regelmaat.

Kerstsfeer in huis

St. Nicolaas heeft het land verlaten, dus de kerstboom tevoorschijn gehaald.

De groenste kerstboom die je je kunt voorstellen. In 1977 voor het eerst versierd. Was cadeau bij verlaten van openingsfeest bedrijf in etalageversieringen en dergelijke. Beroepsmatig bijgewoond. Boompje paste toen in mijn kamer in ouderlijk huis. Nu al bijna 40 jaar in woonkamer van mijn eigen huis.

Zuinigheid? Nee, duurzaam heet dat tegenwoordig…

Laptop en telefoon zaak ingeleverd: nu ècht weg bij de krant.

Officieel nog een week te gaan tot mijn pensioen, maar vanochtend mijn laptop en werktelefoon al ingeleverd bij de servicedesk van mijn krant. In de praktijk zit het werk er nu op, want kan niet meer bij mijn emails en ook niet meer gebeld worden voor een artikel of een overleg.

Vreemd gevoel wel de komende dagen. Heb al sinds 1 oktober vakantie (dagen opmaken), maar kon het soms toch niet laten vanuit huis nog even bij te springen bij een grote brand of zoals afgelopen maandagochtend nog bij een mogelijke schietpartij in Alphen aan den Rijn. Nu dus niet meer. 

Zoals de overgang van werk naar lange vakantie me moeiteloos is afgegaan, zal het ook snel wennen dat ik helemaal geen directe bijdrage kan leveren aan de website van AD.nl. Hoewel, als ik nieuws tegenkomen zal ik waarschijnlijk wel de oud-collega’s tippen en mogelijk nog een foto doorsturen via andere kanalen. 

Moord
Het bloed blijft immers kruipen waar het niet gaan kan. Wat wil je ook: 48 jaar in de journalistiek, waarvan 45 jaar bij AD Groene Hart en voorloper Rijn en Gouwe. Alles kunnen en mogen doen in de regio en daarbuiten. Moord en doodslag (zoals op een 8-jarig jongetje in Gouda in september 1984 met zijn moeder als dader!), het oprollen het volgen van de rechtszaken van de motor- en terreur Black Harleys in 1982.

Drie reportages in het door oorlog geteisterde Belfast (foto boven dit verhaal), een bijlage met verhalen uit alle zustersteden van gemeenten in te regio ter gelegenheid van de eerste Europese Verkiezingen in 1979 (de drukplaten sieren nog altijd een muur in mijn woonkamer), het verslaan van evenementen in Gouda (Kaarsjesavond, Randstad Jazzfestival).

En het bijwonen van een concert van Deep Purple in 1999 in de Royal Albert Hall in Londen (Goudse componist had verdwenen bladmuziek van Concerto for Group and Orchestra uit 1969 en dat werd daar dus na 30 jaar voor het eerst weer uitgevoerd). En deze zomer nog een ‘ik-verhaal’ over hoe het is om conducteur te zijn in een trein) en een ontelbaar aantal andere verhalen.

Ben – of was moet ik nu zeggen – de oudste op de redactie, maar was desondanks wel de eerste die mocht experimenteren met voor de website van de krant te schrijven. Dus geen deadline meer aan het einde van de avond, maar 24/7. Geweldig dat ik daarvoor werd benaderd. Van weekblad naar dagblad naar 24/7-website.

En ja, ik was dus ook zo gek dat als ik in de nacht de site met 112-meldingen bekeek en ‘groot nieuws’ zag, de laptop opstartte en bericht tikte. Alles voor de bezoeker van de site.

Collegialiteit

Als senior was ik zeker de laatste jaren de vraagbaak voor collega’s. ‘Hoe zat het ook alweer met…’, ‘hoe heet…’ ‘hoe zou jij…’ en dat soort dingen. Maar ook bij de installatie van een nieuw softwareprogramma voor de laptops of de technische man bij problemen met de printer. Zie bijzonder gewaardeerd kort filmpje onderaan.

Wat als belangrijkste in mijn geheugen zal blijven, is het contact en de omgang met collega’s. Collegialiteit is uiterst belangrijk als het gaat om het werken bij een nieuwsmedium als de krant. Zeker nu dankzij de moderne middelen het nieuws dat altijd doorgaat ook snel op de website moet.

Uiteraard zijn er ook tegenslagen en tegenwerkingen geweest, maar die zijn ondergeschikt aan de rest. Het waren al met al 48 fantastische jaren.

Als allerlaatste nu even nog de ov-pas van het bedrijf op de post doen.

Far side of the world, maar dan dicht bij huis

Na bijna vijf jaar weer live optreden meegemaakt van de Schotse rockformatie Tide Lines. Destijds in Inverness bij toeval, nu bewust gekozen. Geen spijt van de reis en de lange wachttijd in de rij.

Het concert vanavond was in Paradiso in Amsterdam (daarover later meer), dus binnen. De vorige keer was 31 december 2018 tijdens Oudejaarsavond of Hogmanay in het Northern Meeting Park aan de oever van de rivier Ness in Inverness wel anders. In de open lucht dus en koud. Ging voor Hogmany zelf en wilde me laten verrassen door de muziek. Na de opzwepende muziek van The Trad Project en Blazin Fiddlers kwam daar voor mij de beste band van de nacht: Tide Lines. (foto hieronder)

Waarom? Wel, leadzanger Robert Robertson (voorheen zanger bij een andere goede band Skipinnish) heeft dezelfde hoge tenorstem als Donny Munroe, de vroegere leadzanger van die andere band waar ik dol op was, Runrig.

Ik was niet de enige onder de circa tienduizend bezoekers van deze Hogmany die onder de indruk was. De volgende ochtend tijdens het ontbijt in de jeugdherberg werd er druk en vol lof over nagepraat.

Een paar weken geleden zag ik via social media voorbij komen dat Tide Lines in Amsterdam zou optreden. Geen moment geaarzeld en gelijk ticket geboekt voor het optreden in Paradiso in Amsterdam.

Bijna vooraan

Daar niet zo druk als in Inverness. Het vijf kwartier durende concert was in de (kleine) bovenzaal. Was ondanks de lange wachtrij (veel jongelui voor een ander optreden in de grote zaal) redelijk op tijd binnen. Zo op tijd zelfs, dat ik bijna vooraan stond. 

Nou houd ik van de muziek van Tide Lines en van enkele andere Schotse bands, maar om nou te zeggen dat ik de teksten van de nummers ken… In de wachtrij buiten informeerde een fan uit Groningen wat mijn favoriete nummer was. Daar moest ik het antwoord op schuldig blijven. En binnen tijdens het concert werden de refreinen van nummers massaal meegezongen door het hossende publiek. Behalve dus door mij. Niet meezingen. Ook niet meehossen. Dat laatste zal mijn calvinistische opvoeding wel debet aan zijn. Alleen van het slotnummer kende ik het refrein: Far side of the world (Dance with a Highland girl). Bekijk en beluister het op onderstaand YouTube filmpje.

Heerlijk om de groep in Nederland te horen. En begin april treedt Tide Lines wederom op in Amsterdam. Dan in het kleine zusje van Paradiso: Bitterzoet. Kaartje heb ik al gekocht! In de tussentijd doe ik het met de muziek van Tide Lines op Spotify.

Sodemieter op met steeds weer ‘Gouda laat je horen’

Heerlijke avond met Ierse muziek van de Kilkennys. OK, Schotse muziek heeft mijn voorkeur, vooral de folk, maar dit komt als ‘second best’.

De viermansformatie is eind jaren negentig opgezet door twee schoolvrienden uit de Ierse stad waar de groep haar naam aan heeft ontleend. The Kilkennys brengt eigen werk, maar ook werk van anderen. Ook vanavond ontbreken evergreens als Whiskey in the jar van The Dubliners en Some say the devil is dead (Some say the devil is dead, the devil is dead, the devil is dead
Some say the devil is dead and buried in Killarney
More say he rose again, more say he rose again, more say he rose again
And joined the British army) van Wolfstone niet.

En natuurlijk wordt ook Molly Malone ten gehore gebracht, het ‘volkslied’ van Dublin. En we mogen de refreinen meezingen (‘Alive, alive, oh, Alive, alive, oh, Crying, “Cockles and mussels, alive, alive, oh‘). Altijd leuk. 

Uilleann pipes
Allemaal prachtig uitgevoerd door fantastische stemmen, heerlijke muziek op gitaren, banjo’s en natuurlijk de Ierse instrumenten bij uitstek, de Uilleann pipes en de bodhrán.
En vanaf de zitplaats op rij 1 goed zicht op het bespelen van de instrumenten.

Het enige dat me al snel tegenstaat tijdens het concert is het om de haverklap vragen of Gouda er zin in heeft en ‘Gouda laat je horen’. Sodemieter op. Een of twee keer is leuk, maar meer niet.

De voorstelling in de Goudse Schouwburg, samen bezocht met A. B., besloten met een lekker glaasje Talisker whisky. 

Over paar weken wel Schotse muziek, dan in Paradiso in Amsterdam. Daar speelt de Schotse groep Tidelines, die ik voor het eerst hoorde tijdens Hogmany in Inverness in 2018.

R.I.P. Helmert Woudenberg

Schokkend bericht dat acteur Helmert Woudenberg (78) is onverwacht overleden. Heb door de jaren heen genoten van zijn (solo)voorstellingen in de Goudse Schouwburg.

Het eerste stuk was ‘Jezus’, in 2003. Dat bezocht samen met een naamgenote (maar geen familie) van hem. In de voorstelling gaat het over de doop in de Jordaan, de verzoeking in de woestijn, de tempelreiniging, brood en wijn en de kruisiging.

Was onder de indruk van de monoloog. Niet afgeleid door vele decorstukken, kon ik me volop concentreren op het verhaal zelf. Vond de voorstelling zo goed, dat elk jaar als het programmaboek voor het nieuwe theaterseizoen verscheen, ik gelijk op zoek ging naar een voorstelling van Woudenberg.

Zo bezocht ik in de loop der jaren zijn stukken Leefbaar, Waterman, Ubermensch, God vergeeft, Kuyper & Wihelmina, Landverrader, Mozes en Het vierde gezicht.

Voor het laatst zag ik hem in Gas, een vier uur durende voorstelling van toneelgroep Jan Vos op kerstavond 2019. Een actueel stuk over de gasboringen en de gevolgen daarvan voor de Groningers, waarin Woudenberg de rol van hotelier Andries Boelens vertolkte.

In de serie 10 Geboden in dagblad Trouw van augustus 2005 zei hij over zijn leven: ,,Ik ben niet iemand die bij de pakken neer gaat zitten. Dat heb ik nooit gedaan. Ik vind dat ik, ondanks alle nachtmerries, een bijzonder leven heb. Ik ben een gezegend mens…”

Dag lieve Helmert. Bedankt voor al je bijzondere theatervoorstellingen.

Hilarisch spel over kloof tussen bestuur en burger

Heerlijke avond toneel in de Goudse Schouwburg. Het Nationale Theater bracht Laagland op de planken. Een vlijmscherpe en komische voorstelling. Waarin de kloof tussen het (stads)bestuur en omwonden van een omstreden woningbouwplan zichtbaar wordt.

In de kleine gemeente Langwetering wordt de rust ruw verstoord als de plaatselijke recreatieplas wordt aangewezen als bestemming voor klimaatneutrale waterwoningen.

De drijvende woonwijk is ontwikkeld door de succesvolle tech-ondernemer Hugo (Joris Smit).

Tijdens een ‘keukentafelgesprek’ op het gemeentehuis blijkt echter dat de lokale bewoners, onder aanvoering van de flexwerkende elektromonteur Ferry (Mark Rietman), niets moeten hebben van Hugo’s goede bedoelingen.

Als journalist herken ik veel van de gebruikte termen die de wethouder en haar rechterhand bezigen. Termen om het volk zoet te houden en voor de bestuurders gangbaar zijn, maar de wenkbrauwen doen fronsen van het volk.
En ja, door een foutje is een tweede brief met informatie en beslistermijnen niet verzonden. ,,Maar ja, we kunnen nu niet meer terug.’’  Zeer herkenbaar in dit stuk van Het Nationale Theater.

Goed spel, simpel maar doeltreffend decor. Een heerlijke toneelavond.

Whisky Galore 2023

De jaarlijkse onderdompeling in veel, voornamelijk malt whisky’s vanmiddag in de Grote kerk in Den Haag. Uiteraard weer met neef  D. We proefden er 18.

Whisky Galore (Gaelic voor ‘whisky in overvloed’) dus!
Schrik niet, het zijn geen bellen die worden ingeschonken, Het gaat om kleine hoeveelheden die je bij de tientallen stands krijgt aangeboden. Omgerekend heb ik zes gewone glaasjes naar binnen gewerkt in de vier uur die het festival deze zondagmiddag te bezoeken is. Al met al toch hard werken. Maar iemand moet het doen…

Je gaat er niet heen om dronken te worden. Dan zijn een paar goedkope flessen blend van de slijter vanuit de portemonnee geredeneerd beter.

Een ticket kost bijna 50 euro. Standaard whisky’s zijn vervolgens gratis te proeven, maar je gaat voor de exclusievere series van de distilleerderijen uit Schotland en andere landen, Nederland inbegrepen. 

De organisatie van het Internationaal Whiskyfestival is als altijd goed voor elkaar. De crew van het festival zorgt dat waterkoeler gevuld zijn en overal staan mandjes met stukken stokbrood, zodat je om de paar glaasjes even de mond kunt ‘schoonmaken’.

En om het wachten tot de deuren van de Grote Kerk open gaan, gaat een doedelzakspeler de rij langs. De totale opzet maakt dat ik dit whiskyfestival al meer dan 20 jaar bezoek.

Orgel

Het festival in de Grote Kerk (voorheen Sint Jacobuskerk) is een prachtige ambiance om te proeven en praatjes aan te knopen met gelijkgestemden. Het is volle bak, maar niet te druk, omdat het festival (dat al op vrijdagavond begint) voor elke sessie een x-aantal bezoekers toelaat. Het blijft dus goed te doen. Bij binnenkomst kort na 13.00 uur al gelijk in Schotse stemming gekomen, door het Schotse volkslied O Flower of Scotland en Highland Cathedral op het hoofdorgel. Zie filmpje onderaan dit verhaal.

Glaskoord om de nek, proefglaasje er in vastgezet en het feest kan beginnen. Had ik al vermeld dat ik er vanmiddag 18 heb geproefd? Achtereenvolgens:

1  Talisker Parley Wilder Seas (gerijpt op XO-cognacvaten)

2  Caisteal Chamuis

3  Caisteal Chamuis 12y

4  Dewar’s 18y (blend)

5  Bus (uit Brabant)

6  Tomintoul Pedro Ximénez sherry cask finish

7  The Glenturret Triple wood 2023 release

8  Slyrs Rum cask (uit Duitsland)

9  Tullibardine 225 Sauternes

10 Bruichladdich 12y (Collective series 190410002)

11 Stobcross Clyde

12 Ardnamuchan AD cask strength release

13 Cley single malt (Rotterdam)

14 Smokehead Rum cask Rebel

15 Big Peat sherry cask finish (Islay blended malt)

16 Tomatin 10y Provenance single cask (Douglas Laing)

17 Bruidchladdich Octomore 14.2

18 Highland Park Dragon legend  (10y)

Sinaasappel

Proeven, vergelijken, genieten. Ontdekken dat de een iets van sinaasappel smaak heeft, bij de ander de smaak van het rumvat waarin de whisky een tijd lang opgeslagen is geweest nog duidelijk of zeer duidelijk aanwezig is. En als je nipt aan de Highland Park en je praat met de standhoudster over Orkney (ze is er echt geweest en verhaalt van haar met mij gedeelde liefde voor Yesnaby), smaakt de inhoud van het proefglaasje ineens anders…

Twee bijzondere whisky’s van vanmiddag zullen me extra bijblijven. De Glenturret Triple wood 2023 release wordt nog een keer in het glas gegoten. Die gaat in flaconnetje mee naar huis. Als we de toekijkende standhouder vertellen dat we elk jaar de meest opvallende whisky meenemen om thuis na te genieten, schenkt hij het flaconnetje even tot de rand toe vol. Aardig gebaar. Zeer gewaardeerd.

Ook de Talisker Parley Wilder Seas van het eiland Skye die we vanmiddag als eerste hebben geproefd, heeft indruk gemaakt. Zoveel, dat ik na afloop een fles (met korting nog steeds 75 euro) heb aangeschaft. Die blijft nog dicht tot Kerst.

Wat rest, is alvast een kaartje aanschaffen voor het festival van november volgend jaar, de 25ste editie. 

Slaìnte!

Hieronder fotoserie van de whisky’s die ik vandaag heb geproefd:

En hier het filmpje met de Schotse muziek op het orgel van de Grote Kerk: