Categorie: Daagjes uit

De andere kant van Maastricht

De bedoeling was vandaag een bezoek te brengen aan de St. Pietersberg aan de kant van Ternaaien/Lanaye in het Belgische Wallonië. Ter plekke in dat dorp het plan gewijzigd en langs de Maas naar Maastricht gewandeld.

Had in Eijsden Google Maps tevoorschijn gehaald om een route te krijgen naar een geldautomaat.
Wie van Eijsden over een van de ‘lopen’ van de Maas naar Ternaaien wil, moet gebruik maken van een voet- en fietsveer. De schipper accepteert alleen cash en voor een enkeltje betaal je 1,20 euro. Terug dus nog een keer en zoveel klein geld heb ik tegenwoordig niet meer in mijn portemonnee.

Lopen dwars door Eijsden is nooit vervelend, zeker niet als je de beeldengroep De Cramignon op het Vroenhof mag passeren. Een vrolijk makende reidans, vervaardigd door Vera de Haas. Zie foto boven dit verhaal.

Anyway, na het maken van foto’s aan de oever van de Maas (onder andere de fraaie tuibrug over het Albert Kanaal, zie foto rechts) in Ternaaien op Google Maps nog eens gekeken hoe lang het lopen zou zijn naar hartje Mastricht. Ergens tussen de anderhalf en twee uur. Leek me ineens een mooie test voor de komende vakantie in Schotland als ik ouderwets veel (berg)wandelingen hoop te maken. Dus niet met de pont terug naar Eijsden.

Geen spijt gehad van deze wandeltocht. Gewoonlijk kom ik per trein in Maastricht aan en ga over de bekende Sint Servaasbrug naar het centrum. Nu dus naar de Limburgse hoofdstad via een omweg en de stad via de andere kant in.

Mooie, rustige wandeling langs het water. Zicht op de hoge wanden van de mergelgrotten, de sluizen van Ternaaien (écluse de Lanaye) en langs het cementbedrjf ENCI, dat al zo’n 100 jaar mergel wint van de St. Pietersberg.

Een deel van het gebied is/wordt getransformeerd naar recreatie. Dat bekijk ik een volgende keer wel. Wel genoten van het  keramisch reliëf van een gestileerde cementoven met mergelwinners en bouwvakkers: Vemergeld rijk. Is bevestigd aan de zijgevel van het hoofdgebouw. Een lust voor het oog.

Na dik twee uur lopen (want tja, je moet ook foto’s maken en wat filmen) is eindelijk het terras van Charlemagne op het Onze Lieve Vrouweplein in Maastricht in zicht. Deze plek heeft mijn persoonlijke voorkeur boven het Vrijthof.

Genoten van een paar glazen voortreffelijke Riesling van Weingut K.F. Groebe. Had ik wel verdiend na zo’n onverwachte wandeltocht. Elk excuus…

Pet trein terug naar Gouda. Een welbestede dag. Mooi om Maastricht eens van de andere kant te zien.

O, en het lopen ging goed (als ik niet in Schotland ben, maak ik geen wandelingen van een paar uur), dus ik ben klaar voor mijn vakantie.

Op de kaart hiernoven in blauw de wandelroute vanaf Ternaaien. Eijsden ligt rechts van Ternaaien. En hier onder een kort filmpje van vandaag.

Gouds krachtvoer voor skûtsjebemanning heeft effect

Traditioneel – zo kan ik het inmiddels wel noemen – vandaag voor de wedstrijd skûtsjesilen op het IJsselmeer bij Stavoren een bezoek gebracht aan het volgschip van het Ljouwerter skûtsje, de Vrouwe Nieske.

Elk jaar brengen we op de wedstrijddag van Stavoren (Starum zijn zijn Fries) Goudse stroopwafels voor de bemanning van het Ljouwerter skûtsje (waar aantal vrienden en ik donateur van zijn) en hun partners die op het volgschip ervoor zorgen dat het niemand aan iets ontbreekt.

Jaren geleden als aardigheidje bedacht en ook nu gaan we langs met de Goudse traktatie als onze blijk van interesse en steun voor allen die zich deze twee weken van het SKS skûtsjesilen inzetten voor het geweldige Friese evenement.

Na de koffie vertrekken wij langs de oude sluis en het Vrouwtje van Stavoren naar de dijk langs het IJsselmeer om een mooi plekje te zoeken om de wedstrijd te volgen.

We zien al snel de boeien liggen die het wedstrijdveld markeren, dus de stoeltjes en de koelbox worden klaargezet. Verrekijker in de aanslag, net als een fles Berenburg. We zijn er helemaal klaar voor.

Met volop zon en de wind uit het noordwesten met kracht 3, is het goed toeven aan het water. Maar goed dat we op tijd een plekje hebben uitgezocht, want allengs wordt het drukker en drukker met toeschouwers.

En net als wij zien al die mensen de veertien skûtsjes langs komen tijdens de wedstrijd. In het ochtendoverleg van de schippers en de wedstrijdleiding in evenementengebouw De Kaap is gekozen voor een op-en-delbaan (zie tekening hier links), een soort heen en weer route. Een bovenboei met een wegbrengboei en onderin een poort waar de schippers kunnen kiezen welke ton ze ronden. Een mooi gezicht om het varend erfgoed twee uur lang dichtbij voorbij te zien trekken.

Het Ljouwerter skûtsje wint vandaag (weer) niet, maar de derde plek is veel beter dan het resultaat van de afgelopen week. Dat kan maar door één ding komen: de bemanning heeft al stroopwafels op voor ze het water opging en het Goudse krachtvoer heeft wonderen verricht.

Hopen dat het nog doorwerkt de komende week en dat Leeuwarden nog wat stijgt boven de negende plek in het klassement.

De dag besloten met een heerlijke maaltijd (bietencarpaccio, gevolgd door een pan mosselen) in restaurant De Gulden Leeuw in Workum.

Klik hier voor het wedstrijdverslag van vandaag. En bekijk hieronder een kort filmpje

De leeuw is los

Na twee jaar eindelijk weer skûtsjesilen in Friesland. En uiteraard volg ik dat met paar vrienden die net als ik lid zijn van de donateursclub van het skûtsje van Leeuwarden of Ljouwert.

Elk jaar wonen we ten minste twee wedstrijden bij: de eerste op het Pikmeer en de Wijde Ee bij Grou en later die op het IJsselmeer bij Stavoren. Een lange dag vandaag, want Grou ligt zoals u weet bij Leeuwarden, dus vanuit Gouda is het nog een flinke autorit van 2,5 uur (inclusief korte koffiestop op vaste plek).

Maar goed, we kunnen weer naar de zeilwedstrijden en het weer is prachtig. Muziekje aan en gaan met die banaan… eeehhh  Mazda.

De openingswedstrijd bij Grou is op het Pikmeer en de Wijde Ee. Wij kiezen al jaren voor een tocht met de rondvaartboot Marprinses die altijd een mooi plekje krijgt op het laatste water. Ook nu weer. De boeien waar omheen de skûtsjes moeten ligt vlak voor ons aan stuurboord. 

Friesland kent twee skûtsjewedstrijden, het open kampioenschap van de IFKS waar volgens mij zowat alles wat skûtsje is aan kan meedoen en de strenger gereglementeerde wedstrijden skûtsjesilen van de Sintrale Kommisje Skûtsjesilen SKS. Veertien skûtsjes. En de schipper van elke boot moet uit een geslacht van skûtsjeschippers komen. Elk schip is herkenbaar aan een eigen zeilteken. Dat van Leeuwarden/Ljouwert is – uiteraard – de leeuw.

Eigen water
Weer genoten van de twee uur durende wedstrijd van vandaag, al was het niet echt spannend te noemen. Grou heft ‘op eigen water’ gewonnen, dus groot feest op het water en op de wal.

Ljouwert is als negende geëindigd, maar heeft wel een tijdje op de vier plek gelegen. Aan het schip kan het niet gelegen hebben, hebben we eerder dit jaar gehoord op de donateursdag (meezeilen!), dus de bemanning moet de komende dagen nog even flink aan de bak. Komende zaterdag zijn we bij de wedstrijd op het IJsselmeer, dus een plek in het ‘linker rijtje’ zien wij graag.

De puntentelling is ingewikkeld. De winnaar krijgt 0,9 punten, de laatste 14, maar protesten kunnen strafpunten opleveren. Op één dag maakt dat misschien niet zoveel uit, maar in het klassement in het twee weken durende kampioenschap wel.

Zoals altijd de dag in Friesland besloten met een goede maaltijd. Dit keer in eetcafé Westersail in Earnewald. Een lekkere bieten carpaccio en een boerenschnitzel. Zeer aangenaam. En daarna nog dik twee uur terug naar Gouda rijden…

Beetje oog in oog met mijn allereerste auto

Midden jaren zeventig kocht ik mijn eerste auto. Een derdehands, maar wel een gaaf voertuig: Daf 55 Coupé.

Derdehands, want nog weinig geld als beginnend journalist. Het betekende wel bevrijding het openbaar vervoer. Er reden nog niet zoveel treinen als nu, dus om op tijd op de redactie te zijn, moest ik al voor 07.00 uur naar het station in Gouda. En eenmaal in Amsterdam nog met de tram naar het Leidseplein en dan nog wat lopen naar de Tesselschadestraat.

Al met al een reis van ongeveer anderhalf uur. De auto bracht me in iets meer dan een uur via Alphen aan den Rijn (N207) en dan afwisselend via Leimuiden en de A4/A10 of via Nieuwkoop/De Kwakel (N201)  naar het centrum van 020.

Het reed echt snel aan. Snelheidscontroles waren er niet of nauwelijks en de Daf kon een hoge snelheid halen. Leukste was de route via De Kwakel, omdat je dan bij de oprit van de A4 stond te wachten voor het verkeerslicht en er heel laag een landend vliegtuig voor Schiphol over je heen kwam en de auto flink schudde. Altijd weer leuk.

Waarom ik deze herinnering ophaal? Vandaag op vrije dag met troosteloos weer heb ik twee musea in Eindhoven bezocht, waaronder het DAF museum.
Het merendeel van de bezoekers kwam er in elk geval deze dag voor de vrachtauto’s. Mijn aandacht ging uit naar de personenauto’s op de eerste verdieping. Zag er de DAF 33 zoals mijn broer en mijn vader die hebben gehad en mijn 55 Coupé.

Nou ja, niet echt de mijne, want die is later in de jaren zeventig bij de sloper beland. Wel hetzelfde type, niet de kleur die ik had: oker. Zag in de tentoonstelling wel een qua uiterlijk eenduidige uitvoering, de 66 Coupé in die kleur. Dus met beide voertuigen op mijn netvlies, stond ik toch een beetje naar mijn allereerste auto te kijken. Jammer dat ik er niet even in mocht zitten.

Nostalgie, maar verder niks. Die DAF had geen elektrisch bedienbare ramen, een radio heb ik later laten inbouwen, net als achterruitverwarming. En airconditioning, climate control en cruise control bestonden nog niet.

Toch heb ik veel plezier gehad van dat voertuig. Het bracht me op plekken die met het ov of de fiets niet bereikbaar waren.

Evoluon

Het tweede museum vandaag had ook iets nostalgisch: het Philips museum.
Grappig om de oude toestellen zoals een van de eerste stofzuigers en scheerapparaten te zien; het begin van de gloeilamp en meer ouwe meuk.

En een van de eerste draagbare cassetterecorders. Ouderen onder de lezers zullen hem bij het zien van de foto links misschien wel herkennen.

Nostalgie, omdat ik ook gelijk moest terugdenken aan het Evoluon, het prachtige tentoonstellingsgebouw van Philips dat de gelijkenis heeft met een vliegende schotel. Las ergens dat binnenkort je er als bezoeker weer terecht kunt. Ga ik zeker doen.

Zag in een van de vitrines nog een draagbare radio in de vorm van het Evoluon. Die heb ik zo’n vijftig jaar geleden daar ook gekocht. Misschien ligt die nog wel in een doos die sinds de verhuizing naar mijn huidige woning begin 1983 nog nooit is uitgepakt.
Toch maar eens op zoek gaan.

Schepen Ahoy!

In Harlingen me vandaag vergaapt aan de Tall Ships die er liggen afgemeerd. Prachtige historisch ogende, maar vaak moderne zeilschepen.

Ze liggen hier afgemeerd als tussenstop van de Tall Ships Races maar in Harlingen is er direct een groot evenement omheen gebouwd.  Een aantal van de schepen mag bezocht worden. Dus aan boord, trappetje op, trappetje af. Samen met de duizenden andere bezoekers. 

Vanaf de wal is een schip al een plaatje om te zien, maar aan boord kan er oog zijn voor details, zoals de houten haken waar de touwen van de zeilen aan worden vastgezet.
De manier waarop op dek de touwen netjes in een cirkel liggen opgerold. Koperen relingen… Alles straalt uit dat de eigenaars en bemanningen trots zijn op hun tall ships.

Schepen uit binnen- en buitenland. Zelfs uit het sultanaat Oman, de Shabab Oman II. Dan kijk je naar het infobord en zie je dat dat schip wel in Nederland is gebouwd.

Doedelzak

De bemanning van dit tall ship een waar feestje bouwt om hu aanwezigheid luister bij te zetten. Begeleid door een doedelzak (ja, die komt nu eenmaal van oorsprong niet uit Schotland) gaan ze al dansend op weg naar een middenterrein op de haven voor een touwtrekwedstrijd (tegen de bemanning van de Dar Mlodziezy uit Polen.

Dat Oman verliest is geen reden om weer al dansend op muziek terug te keren naar hun schip. Ook daar wordt later op dek nog een show van dans en muziek gegeven voor het publiek dat er in groten getale voor blijft staan kijken.

Harlingen is de perfecte plek voor een evenement als dit. Compact havengebied, maar voldoende ruimte (ook in de binnenstad trouwens) om zoveel schepen te herbergen.
En uiteraard ook voldoende ruimte voor het randprogramma (muziek van dj’s en dergelijke, kramenmarkt, presentatie van bijvoorbeeld de reddingsmaatschappij KNRM, activiteiten voor kinderen, eet- en drinktentjes) waarvan ik alles (op een lekkere smoothie na) aan me voorbij heb laten gaan.

WhatsApp
Bezoek gepland na bericht op WhatsApp van vrienden K+K, die met hun eigen boot door Friesland toeren en deze dag naar Harlingen zouden gaan om het evenement te bezoeken. Spontaan bedacht vandaag heen te gaan. 

Je moet er wel wat voor over hebben om er van Gouda heen te gaan. Gewoonlijk kun je elk uur met één trein van de NS van Gouda naar Leeuwarden en dan het laatste stuk naar Harlingen met een andere vervoerder (Arriva), maar niet vandaag.
Vanwege werkzaamheden aan het spoor is de reis in zes (!) delen geknipt, inclusief een 20 minuten durende busrit van Zwolle naar Meppel. Maar ach, het is zaterdag, de zon schijnt en er ligt een leuk evenement in het verschiet…

Natuurlijk met K+K in de loop van de middag twee keer een terras opgezocht. Op het eerste een Vlaams Paard van de hier gevestigde havenbrouwerij Het Brouwdok en later op het andere – je bent in Friesland of je bent het niet – Berenburg.
Al met al een fantastische dag!

Bekijk hieronder een korte filmimpressie:

Lang weekeinde Duitsland

Weekeinde Duitsland

Een lang weekeinde kerkvergadering in Bochum (Duitsland, Noordrijn-Westfalen). Leuk, want de enige kerk in Europa waar ik voor de International Presbytery van mijn kerk (Church of Scotland) nog nooit ben geweest.

De rit naar Bochum verliep afgelopen donderdag niet zoals gepland. Een vrachtauto had bij Oberhausen geen erg in zijn hoogte en ramde een spoorviaduct. Bij Arnhem moest mijn ICE dus omrijden via Den Bosch en Venlo richting Duitsland.
Tijdverlies door het omrijden en het wachten (bijna half uur) tot Prorail een gaatje had gevonden in het spoorrooster.
In plaats van 17.50 dus pas om 19.45 uur. En vanaf Venlo eerst met boemeltje naar Mönchengladbach, om laatste half uur nog even van de relaxte zit in een ICE te genieten.

Het was wel weer even wennen: in Duitsland zijn in het ov (en sommige gebouwen) het dragen van een mondkapje nog verplicht. En die fijne, stoffen van mijn werkgever werden niet getolereerd door de strenge toezichthouder in de regionale trein. Het moest de officiële FFP2 zijn Tja, die had ik uiteraard niet bij me. Colelga-toeizchthouder wel en die bood me er een aan, ,,omdat ik vandaag in een goerde bui ben…”

Gelukje: hotel waar ik overnachtte dit weekeinde is vlak achter het station. Snel opfrissen dus en met predikant en zijn echtgenote die dezelfde rit maakten op etensjacht. Die gevonden – op loopafstand – in het Italiaanse restaurant Farina. Heerlijk op terras gezeten en genoten van een fantastische Carbonara. Die maaltijd weggespoeld met een frisse, droge Riesling. Niks mis mee om een reisdag zo te besluiten.

Het Ibis-hotel biedt kamers van het formaat schoenendoos, maar alles wat je nodig hebt zit er in. Zeer goed bed, goede douche. En een fantastisch ontbijtbuffet: boord, broodjes voldoende soorten beleg, uitstekende koffie en scrambled eggs (helaas geen bacon). Voor iemand zoals ik die niet luncht, genoeg om het daarna tot het avondeten uit te zingen.

Bratwurst

Vrijdag en zaterdag is goeddeels gevuld met vergaderen in het kerkgebouw naast de Pauluskirche, iets meer dan tien minuten lopen van het hotel.
Met de inhoud vermoei ik mijn lezertjes niet. In de avond echt Duits eten: bratwurst met een goede currysaus, klaargemaakt op de barbecue op het plein tussen de twee gebouwen.

O ja, en heerlijke Bochumse bieren: Moritz Fiege en Moritz Bernstein. Zeer ontspannen sfeer. Nodig ook wel, want vanwege corona hebben predikanten, ouderlingen en anderen elkaar niet in het echt kunnen ontmoeten.

Het middagprogramma van de vergaderagenda ging vlotter dan gepland. Dat betekende dat enkele ontwerpen naar voren konden worden gehaald. En dat had weer tot resultaat dat de zaterdagmiddag ineens ter vrije besteding was.

Mooie gelegenheid om onder een strakblauwe lucht van Bochum te genieten. Groot geworden door de mijnbouw, maar daar herinnert alleen een museum nog aan. Modern centrum naast de altstadt, met de St. Peter en Paul’s Propstei kerk (gebouwd door keizer Karel de Grote).

Heel bijzonder is de passage onder het spoor vlakbij hotel. Met neonverlichting staat er Wohin is verschillende talen (ook in het Nederlands). En als je de andere kant uitloopt staat er Woher (waar vandaan). Bijzondere manier om een saaie passage een vrolijk aanzien te geven. Zie de foto boven dit verhaal.

Groot nadeel van Bochum en de rest van Duitsland naar ik begreep, is dat je in veel winkels niet met je Nederlandse Visa-card of bankkaart kunt betalen. De terminals weigeren die steevast. In het land van de Europese Centrale Bank kun je dus niet met je pas betalen en moet je eerst een geldautomaat zien op te sporen (die zijn er gelukkig volop) om cash te halen.

Catering

Het zaterdagavonddiner dit keer niet in een restaurant. Er was catering geregeld (rekening man, zoals altijd met het avondeten op zaterdag tijdens de classis-weekenden) en vanwege het mooie weer kon dat opnieuw op het ‘kerkplein’. Opnieuw volop gelegenheid om bij te praten en bij mijn vertrek naar het hotel kort voor middernacht was het nog steeds niet koud buiten.

Zondag pas om 12.30 uur kerkdienst, omdat de Pauluskirche niet van de English Speaking Congregration (ECC) is, maar wordt gehuurd van de Protestantse kerk. Genoeg tijd dus om tussen ontbijt en inpakken en kerkdienst nog even van de zon te genieten. Na de kerkdienst voldoende gelegenheid om leden van de ECC te ontmoeten.

Blij dat na corona de International Presbytery van mijn kerk weer ‘in person’ bijeen kon zijn. Het volgende classis-weekeinde is in oktober in Boedapest.

Je kan het dak op

Je kan het dak op. Ja, dat kan tot ergens in de loop van deze maand in Rotterdam.

De Rotterdamse Dakendagen (‘Roof Top Walk’) geven je de gelegenheid om van de ene kant van de Coolsingel naar de andere kant te lopen door de lucht. Of, ok het wat uitgebreider te maken van de kant van het  World Trade Center (WTC) bij de verhoging van de Koopgoot naar de Bijenkorf en andere daken tot de rand van de parkeergarage op de hoek van de Aert van Nesstraat met de Hennekijkstraat.  

Wie het zo leest of op tv of in de krant heeft gezien/gelezen, lijkt het iets van 10 – 15 minuten, omdat je vooral de oversteek over de Coolsingel ziet.
De wandeling door de Rotterdamse lucht is echter groter.

Moestuin
OK, misschien niet direct aan de kant van het WTC, maar temeer aan de overzijde. Wandelend over de daken van de gebouwen (want daar gaat het over bij de Rotterdamse Daken Dagen) leer je ook wat we met daken kunnen doen. Zeker in Rotterdam.

Een plat dak een plat dak laten, of er een moestuin maken, een plantenrijke stadstuin of simpel iets met sedum. De mogelijkheden zijn legio. En niet alleen ‘groen’. Daken kunnen ook gebruikt worden om iets als sport en spel toe te voegen.

Ik geef toe. Ik ging vooral al die trappen naar het hoogste punt (Coolsingel, 29,5 meter) op om vanaf grote hoogte de Erasmusbrug te kunnen zien, het stadhuis, de fontein op het Hofplein en mijn kerk (helaas verstopt achter de hoogbouw).

Los van dit alles: ik heb een fantastische ochtend beleefd op hoogte in mijn geboorte- en kerkstad Rotjeknor!

Dakkapel
Prachtige vergezichten, maar de inzichten om daken te vergroenen (Rotterdam schijnt daarin een grote voorloper te zijn in de praktijk) is geweldig. Naar ik van de aannemer van mijn huisbaas heb begrepen krijg ik een nieuw dakkapel. Misschien een goed moment dan te pleiten voor sedum op het dak.

OK, ik geef toe dat het dak van een dakkapel maar een heel kleine bijdrage is, maar alle kleine beetjes helpen. Toch?

Hieronder een filmpje van vandaag.

Wind in de zeilen

Heerlijke middag gezeild op de Wijde Ee bij Grou op het Ljouwerter skûtsje. De windverwachting voor Grou was met 3 niet erg hoog, maar eenmaal op het water bleek er toch iets meer wind te staan.

Donateurszeilen heet het en is een activiteit van de stichting Ljouwerter skûtsje te bedanken voor hun steun voor het schip en de support tijdens de wedstrijden. Afgelopen paar jaar ging het door corona niet door, maar nu kon het eindelijk weer. En dat was te merken aan de belangstelling.

Het weer werkte dan ook mee. Niet alleen de goede wind om te zeilen, maar ook de zon en de aangename temperatuur. Uren lang genieten op het water.

Tijdens het zeilen steeds vanaf het dek kunnen opkijken naar het grote zeil dat een afmeting heeft van 110 vierkanter meter, met de Leeuwarder leeuw fier bovenin! En natuurlijk van al het fraaie houtwerk aan boord. Een genot om te zien. Het is een eind rijden van Gouda naar Grou, maar dan heb je ook wat.

Leuk om bemanning en bestuur van het skûtsje te ontmoeten en te horen wat er de afgelopen twee jaar allemaal is gedaan aan het skûtsje zelf en aan het volgschip de Vrouw Nieske. OP dat laatste natuurlijk genoten van enkele glaasjes Berenburg.

Opmaat
De donateursdag is voor mij ook de opmaat naar de SKS-wedstrijden waarin ‘ons’ skûtsje het op verschillende wateren in Friesland in twee weken opneemt tegen dertien andere skûtsjes.

Standaard woon ik met vrienden de eerste wedstrijd op het {Pikmeer en de Wijde Ee) bij en halverwege die op het IJsselmeer bij Stavoren.

Bestuur heeft de hoop of verwachting dat een plek bij de eerste vijf in het klassement mogelijk moet zijn. Ik ben benieuwd.

Hieronder een filmpje van het zeilen vanmiddag.

Op het dak van de kerk

Vanochtend op het dak van de St.-Janskerk in Gouda gelopen. Fantastisch. Wel wat heiig aan de horizon, dus niet al te best zicht op Rotterdam.

De wandeling over het dak is een bijkomend onderdeel van de voering Gouda 750 jaar stadsrechten.

Bijkomend, want er moest toch al een flinke steiger worden gebouwd aan de kerk vanwege renovatie kleinere toren halverwege de kerk. Door die steigers groter te maken, is er nu tot half september voor het publiek de mogelijkheid het dak te betreden,

Je moet geen hoogtevrees hebben en het weer moet je gunstig gezind zijn voor een uitzicht richting Rotterdam en Utrecht bijvoorbeeld. Maar het zicht vanaf grote hoogte op Gouda zelf en natuurlijk ook op mijn eigen huis (op steenworp afstand van de kerk) is al prachtig.

Voor 8,45 euro mag je in de kerk via de trap langs het grote orgel naar het dak en via de goot naar het platform rond het kleine torentje. Kerk werkt met een tijdslot om te voorkomen dat het te druk wordt boven. Maar eenmaal boven wordt je niet opgejaagd, je hebt meer dan voldoende tijd om om je heen te kijken en te fotograferen en te filmen.

Zo gaaf, ik ga deze zomer nog wel een paar keer naar boven.

Bekijk hieronder een filmpje van vanochtend:

Per trein naar Kralingen

Al vaker langs haar depot gekomen op weg naar Rotterdam en ook de fraaie locomotief gezien en gehoord in Gouda, maar nog nooit met de stoomtrein mee geweest van Gouda naar Rotterdam-Kralingen. Tot vandaag.

Toeval, zag via Twitter melding voorbij komen dat de Stoomstichting Nederland (SSB) vandaag en morgen een stoomweekeinde heeft. Met ritjes op en neer. Daar mee eens gebruik van gemaakt.

Door het open raam genieten van het nu langzaam voorbij schietende landschap, de reuk van de rook uit de schoorsteen en gesprekjes met andere enthousiaste passagiers. Wel veel (jonge) spoorfanaten die aan hun gesprekken te beoordelen vaak bijzondere spoordagen in Nederland en Duitsland bezoeken.

De rit is leuk, vooral het deel waar de stoomtrein bij Kralingen het hoofdspoor verlaat en naar ‘het depot’ van de SSN rijdt. Zoals gezegd altijd alleen van de buitenkant gezien en nu rijdt de trein er naar toe.

Bij het perron wordt de locomotief verwelkomd door enthousiaste fotografen en andere die zich verlekkeren aan de wielen, de remschijven en andere onderdelen van de grote zwarte locomotief.

Niet alle treinen zijn van de SSN. De ‘23 076’ die me later deze middag terugbrengt naar Gouda bijvoorbeeld is van de Veluwsche Stoomtrein Maatschappij (VSM).

Modeltreinen
In de loods van de sinds 1976 bestaande SSN is een kleine expositie van rijdende modeltreinen en tafels voor doosjes met treinstellen, locomotieven en van alles en nog wat dat met (model) treinen te maken heeft. Dat heb ik al snel bekeken. Buiten regent het, dus weer snel met de stoomtrein terug naar Gouda. Zat ik op de heenreis bewust in de 3e klasse met houten bankjes, nu verkies ik de 2e (een rijtuig van een Oostenrijkse spoorwegmaatschappij) met betere zittingen. 

Hoewel, van zitten komt weinig terecht. Het leukste is toch met hoofd en camera half uit het geopende raam te hangen en te filmen, te luisteren naar het geluid van wielen die over het spoor denderen en op gezette tijden de stoomfluit. Net als op de heenreis staan bij spoorwegovergangen bij Moordrecht fotografen klaar om de passage vast te leggen.   

Wachtspoor
De rit naar Gouda kent een bonus. De trein rijdt na een korte stop door naar het wachtspoor net voorbij Gouda Goverwelle. Daar wordt de locomotief losgekoppeld en via een andere spoor naar de achterzijde gereden, die dan de voorzijde wordt.

Al met al een leuke middag treinen. Zal niet elk jaar meegaan, maar een ritje met de stoomtrein van Gouda naar Rotterdam-Kralingen is voor herhaling vatbaar.

Bekijk hieronder een filmpje van de rit van Gouda naar Kralingen en terug.